Η συγγραφέας Τιτίνα Δανέλλη, που πέθανε στις 6 Ιανουαρίου, ήταν δημοσιογράφος και από τη δεκαετία του ’90 εργαζόταν στο πολιτιστικό τμήμα του Ριζοσπάστη. Είχε περάσει από πολλές εφημερίδες και περιοδικά – και από το Playboy επί εποχής Ανταίου Χρυσοστομίδη. Το 1981 εξέδωσε στον Καστανιώτη το αστυνομικό μυθιστόρημα Ένα και ένα κάνουν όσα θες που το έγραψε μαζί με τον Μάνο Κοντολέων. Στον πρόλογο του βιβλίου οι δύο συγγραφείς έγραψαν: «Για μας το “Ένα και ένα κάνουν όσα θες” ήταν ένα παιχνίδι.  Εσείς μην περιμένετε απ’ αυτό τίποτα παραπάνω από μια ευχάριστη –ελπίζουμε– συντροφιά κάποιο μοναχικό Σαββατόβραδο, από μια δροσερή –ευχόμαστε!– απασχόληση ένα αποπνιχτικό Αυγουστιάτικο μεσημέρι».

       Αυτό το μυθιστόρημα στο οποίο πρωταγωνιστούν ο ιδιωτικός ερευνητής Κώστας Βασιλείου και η δημοσιογράφος Ευγενία Ευγενικού, το alter ego της, την τοποθέτησε αυτοδικαίως  –ο Κοντολέων δεν ξανάγραψε αστυνομικό– σε θέση πρωτοπόρου. Με αυτό άρχιζε η δεύτερη περίοδος της ελληνικής αστυνομικής λογοτεχνίας, διότι μετά τον θάνατο, το 1979, του Γιάννη Μαρή, του εισηγητή της αστυνομικής λογοτεχνίας στην Ελλάδα, δεν γράφονταν πλέον αστυνομικά μυθιστορήματα.

       Είχε πολλές ιδέες για μυθιστορήματα και ορισμένες φορές συνεργαζόταν με άλλους συναδέλφους της και τα έγραφαν μαζί. Έτσι το 2003 εκδόθηκε το Εκ των πραγμάτων που έγραψε με τον Θανάση Μπαλοδήμα, το 2007 το Ο ταγματάρχης με τον Θανάση Παπαρήγα (βρισκόταν κάμποσα χρόνια στο συρτάρι της). Τελευταίο μυθιστόρημά της ήταν τα Τέσσερα μπαστούνια που εκδόθηκε το 2009, ενώ το τελευταίο της βιβλίο ήταν η Αίθουσα αναμονής, μια συλλογή παλιών και καινούργιων διηγημάτων.

       Πριν από δέκα και πλέον χρόνια πρωτοστάτησε στην ίδρυση μιας αστυνομικής λέσχης συγγραφέων που θα στέγαζε εκείνους που αγαπούσαν και υπηρετούσαν την αστυνομική λογοτεχνία. Έτσι το 2010 έγινε η ΕΛΣΑΛ. Αρκετά αγαπητή και συνεργάσιμη, παρά την αυστηρότητα των παρατηρήσεων που έκανε κάθε φορά σε θέματα λογοτεχνίας, έπαιρνε μέρος στις εκλογές της λέσχης και κάποια στιγμή εξελέγη πρόεδρος (2013-2015). Βοηθούσε τους συγγραφείς, ιδιαίτερα τους νέους, που ζητούσαν τη γνώμη της, κι αγαπούσε τους ανθρώπους.

      Από τότε που άρχισε πανδημία, απόφευγε να βγαίνει από το σπίτι της στην οδό Δροσοπούλου στην Κυψέλη κι οι συναντήσεις με φίλους σε καφετέρια της πλατείας Αγίου Γεωργίου σταμάτησαν.  Όταν της τηλεφώνησα τα Χριστούγεννα, την ημέρα της ονομαστικής της εορτής (Χριστίνα-Μαρία) δεν την βρήκα – είχε εισαχθεί στο νοσοκομείο.

      Θυμάμαι ένα χριστουγεννιάτικο διήγημά της που δημοσιεύτηκε στον Ριζοσπάστη τα Χριστούγεννα του 1998 με τίτλο «Και εγένοντο… Χριστούγεννα» με ηρωίδα την Ευγενία, τη δραστήρια και μοναχική δημοσιογράφο. Σε αυτό, η ηρωίδα βλέπει ένα ευχάριστο όνειρο, αλλά δέχεται ένα τηλεφώνημα που την ξυπνάει. «Ήπιε μια γουλιά καφέ και αναζήτησε τα τσιγάρα της. Η ποιητική συλλογή της Κικής Δημουλά Ενός λεπτού μαζί έπεσε φαρδιά πλατιά στο πάτωμα. Έσκυψε να τη σηκώσει και διάβασε στην τύχη ένα στίχο. “Και άρον άρον εγένετο αύριο”. Χαμογέλασε».

     Το τελευταίο της διήγημα με τον τίτλο «Φίλησέ με» δημοσιεύτηκε στην Εποχή στις 29 Δεκεμβρίου 2019.

Φίλιππος Φιλίππου Περισσότερα Άρθρα
ΓΙΑ ΤΗΝ 
ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΗ ΑΝΑΝΕΩΣΗ, 
ΓΙΑ ΤΟ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟ
ΜΕΛΟΣ ΤΟΥ

Copyright © 2021 - All rights reserved

 | 

Developed by © Jetnet