Το δημόσιο πανεπιστήμιο βάλλεται. Η κυβέρνηση της ΝΔ προχωρά σε ρυθμίσεις οι οποίες στοιχειοθετούν την πιο σκοτεινή προοπτική των Πανεπιστημίων από τη μεταπολίτευση και μετά. Η επίθεση στην Παιδεία είναι επίθεση στην ίδια τη Δημοκρατία και η προάσπισή της υπόθεση όλων μας: του μαθητικού και φοιτητικού κινήματος, της εκπαιδευτικής κοινότητας, των κοινοβουλευτικών κομμάτων, των εξωκοινοβουλευτικών οργανώσεων.  

Με αυτή τη λογική, και την ανάγκη οργανωμένης και συντονισμένης  αντίδρασης, η «Εποχή» απευθύνθηκε στον ΣΥΡΙΖΑ, το ΚΙΝ.ΑΛ., το ΚΚΕ και το ΜέΡΑ25 και έχει σήμερα τη χαρά να φιλοξενεί τις απόψεις του Γιάνη Βαρουφάκη (γραμματέα του ΜέΡΑ25), του Θανάση Παφίλη (μέλους της ΚΕ, κοινοβουλευτικού εκπροσώπου του ΚΚΕ) και του Νίκου Φίλη (βουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ, τομέαρχη Παιδείας της ΚΟ ΣΥΡΙΖΑ).

 

Καλλιέργεια του σκέπτεσθαι
καλά και επικίνδυνα

 

Οι πρώτες κινήσεις της κυβέρνησης Μητσοτάκη ήταν η μεταβίβαση του «προσφυγικού» από το υπουργείο Δικαιοσύνης στον κ. Χρυσοχοΐδη και η κατάργηση του πανεπιστημιακού ασύλου. Δεν ήταν τυχαίες. Σηματοδοτούσαν το ζευγάρωμα της εθνικιστικής ακροδεξιάς με την κοσμοπολίτικη ολιγαρχία. Με αυτές τις δύο κινήσεις, το ακροδεξιό μίσος για τον «άλλο», τον ξένο, τον πρόσφυγα, συνδέθηκε με το μίσος των ιδιωτικομανών για το δημόσιο πανεπιστήμιο. Και τώρα, με την παράδοση και των ΑΕΙ στον κ. Χρυσοχοΐδη, αυτό το ζευγάρωμα ολοκληρώθηκε.

Από την προεκλογική περίοδο, το ΜέΡΑ25 προειδοποιεί ότι η διαφαινόμενη κυβέρνηση Μητσοτάκη θα αναγκαζόταν, νομοτελειακά, να χτίσει νέο αστυνομικό κράτος ως προαπαιτούμενο εφαρμογής του 4ου μνημονίου (2018-2060) που κληρονομούσε από τον ΣΥΡΙΖΑ και μάλιστα με ρυθμούς που να επιταχύνουν τη μεταφορά πλούτου προς την αρπακτική ολιγαρχία. Τί καλύτερος τρόπος να σηματοδοτηθεί αυτό το νέο αστυνομικό κράτος από την εισβολή και εγκατάσταση αστυνομικών στα πανεπιστήμια;

Δεδομένης της συγκροτημένης στρατηγικής της κυβέρνησης, της οποίας η πανεπιστημιακή αστυνομία είναι συμβολικά και λειτουργικά απαραίτητη, ποια πρέπει να είναι η αντίδραση των προοδευτικών πολιτών που έχουμε ιστορικό χρέος να αντισταθούμε; Δύο σκέψεις αντί για την ολοκληρωμένη απάντηση που ο χώρος δεν επιτρέπει:

1. Η ανάγκη για οργανωμένη και επαγγελματική περιφρούρηση του Πανεπιστήμιου είναι υπαρκτή. Το να την αρνηθούμε υποστηρίζοντας το status quo είναι δώρο στην κυβέρνηση. Για αυτό το ΜέΡΑ25 πρότεινε εξ αρχής δημιουργία επαγγελματικής Υπηρεσίας Προστασίας του Πανεπιστημιακού Ασύλου που να λογοδοτεί αποκλειστικά στην πανεπιστημιακή κοινότητα (πρυτανεία αλλά και φοιτητικούς συλλόγους)

2. Η ακαδημαϊκή ελευθερία, το πανεπιστημιακό άσυλο, δεν εξαντλείται στην προστασία από τη βία ή την καταστολή. Δεν μιλάμε μόνο για την κατάργηση των περιορισμών, που βέβαια είναι απαραίτητη. Μιλάμε για την παροχή εφοδίων και χρόνου ώστε η φοιτήτρια, η καθηγήτρια να τολμήσει να διανοηθεί να ξεπεράσει την αυτό-λογοκρισία. Να ξεπεράσει τον εαυτό της. Να υπερνικήσει τον μεγαλύτερο εχθρό της ελευθερίας σκέψης: τις κοινωνικές συμβάσεις μιας πατριαρχικής, συντηρητικής κοινωνίας που θέλει τους πανεπιστημιακούς καθωσπρέπει ανα-παραγωγούς προκαταλήψεων. Αυτή την ελευθερία θέλει να κατατροπώσει η κυβέρνηση μέσα από τον συνδυασμό υποχρηματοδότησης και εγκατάστασης αστυνομικών στις Σχολές.

Το ΜέΡΑ25 καλεί σε συμπαράταξη που, από τη μια μεριά, απεγκλωβίζεται από τη νοοτροπία της αναπαραγωγής του status quo στα πανεπιστήμια ενώ, ταυτόχρονα, σχεδιάζει την εξασφάλιση οικοσυστήματος στο οποίο φύεται η επικίνδυνη, η δύσκολη γνώση. Κι αυτό απαιτεί ένα δημόσιο πανεπιστήμιο το οποίο αντιστέκεται στις σειρήνες τόσο του κρατισμού όσο και των αγορών. Ένα δημόσιο πανεπιστήμιο που, από τη μία, προστατεύει τα δημόσια αγαθά –την περιουσία του– και τους ανθρώπους του αλλά, από την άλλη, τους εξασφαλίζει μη αγοραίους πόρους ώστε να μπορούν να σκέφτονται καλά και επικίνδυνα.

 

Γιάνης Βαρουφάκης

 

 

Διά ζώσης καταστολή,
εξ αποστάσεως εκπαίδευση

 

Εδώ και ένα χρόνο τα πανεπιστήμια είναι κλειστά για τους φοιτητές, ενώ είναι ανοιχτά στην επιχειρηματική δραστηριότητα που συνεχίζεται απρόσκοπτα. Σ’ αυτά τα κλειστά πανεπιστήμια η κυβέρνηση ετοιμάζεται να εγκαταστήσει 1000 αστυνομικούς και κάμερες.

Μάλιστα είναι τόσο προκλητική που, ενώ στις διεκδικήσεις φοιτητικών συλλόγων απαντάει με το διαχρονικό «μότο» πως «δεν υπάρχουν λεφτά», την ίδια στιγμή χρηματοδοτεί με 30 εκατομμύρια ευρώ την πανεπιστημιακή αστυνομία και δίνει –με τις ψήφους των ΣΥΡΙΖΑ, ΚΙΝΑΛ, Ελλ. Λύσης– 2,5 δισ. ευρώ στη γαλλική πολεμική βιομηχανία, «μπουκώνει» με εκατοντάδες εκατομμύρια ευρώ επιχειρηματικούς ομίλους.

Το πρόβλημα για το ΚΚΕ δεν είναι πού θα υπάγεται η πανεπιστημιακή αστυνομία, ούτε το αν θα προμηθευτούν στολές με διαφανείς διαδικασίες, αλλά τι θέλει να «προστατέψει», τι θέλει να αντιμετωπίσει η ένταση της καταστολής. Θα προστατέψει την επιχειρηματική λειτουργία των ιδρυμάτων, το Πανεπιστήμιο των μεγαλύτερων ταξικών φραγμών, των ακόμα λιγότερων εισακτέων, των τμημάτων που θα ανοιγοκλείνουν καθ’ υπόδειξη της «αγοράς», των χρονικών ορίων φοίτησης, τα οποία στρέφονται ενάντια στο 50% των φοιτητών που αναγκάζεται να δουλεύει παράλληλα με τις σπουδές. Θα καταστείλει την οργανωμένη διεκδίκηση, τη δράση και τις διαδικασίες των συλλόγων φοιτητών και εργαζομένων στα Πανεπιστήμια. Το νομοσχέδιο προβλέπει «πειθαρχικό» ακόμα και για τις συνελεύσεις των φοιτητών!

Η κυβέρνηση αν θέλει να αντιμετωπίσει υπαρκτές παραβατικές συμπεριφορές ή ενέργειες προβοκατόρικων ομάδων έχει το νομικό πλαίσιο να το κάνει.

Όλο λιγότεροι θα σπουδάζουν, όλο και περισσότερα θα πληρώνουν. Παράλληλα όσοι δεν θα εισάγονται σε κάποια σχολή, θα τους περιμένει μια αγορά εκπαιδευτικών προϊόντων, υπηρεσιών και προσόντων. Αυτή η αγορά ήδη λειτουργεί και διευρύνεται, όπως κατά γράμμα προβλέπει η στρατηγική της ΕΕ. Σε αυτήν την κατεύθυνση, εξάλλου, προηγήθηκαν και οι ρυθμίσεις για την ισοτίμηση των κολεγίων με τα πανεπιστήμια, που ακολούθησε τις αντίστοιχες ρυθμίσεις της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ.

Η αντιδραστική τομή που κάνει η κυβέρνηση της ΝΔ είναι μέρος της στρατηγικής της ΕΕ, της πολιτικής που θέλει το Πανεπιστήμιο να λειτουργεί ως επιχείρηση, με πελάτες τους γονείς και τους φοιτητές. Αυτό το πανεπιστήμιο το έχτισαν νόμο - νόμο όλες οι κυβερνήσεις. Το «πανεπιστήμιο-επιχείρηση» θα φυλάει η αστυνομία. Όμως αυτές οι αλλαγές είναι πολύ μακριά από τις πραγματικές, σύγχρονες ανάγκες των φοιτητών, των πανεπιστημιακών, του λαού.

Το ΚΚΕ μπαίνει μπροστά για να αποκαλυφτούν οι πραγματικοί στόχοι της κυβέρνησης, για να απορριφτούν οι αλλαγές αυτές στη συνείδηση του λαού και της νεολαίας. Τώρα είναι η ώρα της διεκδίκησης για τα σύγχρονα δικαιώματα και τις ανάγκες της νεολαίας για σπουδές, δουλειά και ζωή. Για πανεπιστήμια ανοιχτά, δημόσια και δωρεάν, που θα προωθούν τη μάθηση και την έρευνα προς όφελος του λαού και όχι για την ανταγωνιστικότητα των επιχειρηματικών ομίλων. Αυτό είναι το πραγματικά σύγχρονο, προοδευτικό και ριζοσπαστικό κάλεσμα συσπείρωσης και αγώνα του ΚΚΕ.

 

Θανάσης Παφίλης

 

 

Eίναι μάχη για τη Δημοκρατία

 

Ενώ οι πρυτάνεις, οι πανεπιστημιακοί και άλλες προσωπικότητες, έως και η Ένωση Αστυνομικών, αντιδρούν στην πανεπιστημιακή αστυνομία, η κυβέρνηση επιμένει και επισπεύδει. Προσθέτει μάλιστα και ρυθμίσεις με τις οποίες μειώνεται ο αριθμός των εισακτέων, τουλάχιστον κατά 20 χιλιάδες ετησίως και αναβιώνουν τα πειθαρχικά και οι διαγραφές φοιτητών. Προχωρά μέσα στην πανδημία σε διαρκώς αυταρχικότερες ρυθμίσεις, γνωρίζοντας ότι μόλις τελειώσει το λοκντάουν, όταν πλέον η οργή διαδεχθεί το φόβο, θα ανοίξει με θόρυβο η κλειστή βαλβίδα των κοινωνικών αντιδράσεων. 

Αμέσως μετά τις εκλογές ο Μητσοτάκης είχε επιλέξει την εκπαίδευση και συνακόλουθα τη νεολαία ως χώρο ιδεολογικής επίθεσης και αυταρχικής υποτροπής. Η μάχη κατά του νομοσχεδίου είναι μάχη για τη Δημοκρατία και την Παιδεία. Δεν πρόκειται μόνο για αντιπαράθεση με ένα σοβαρό νομοσχέδιο που καθιερώνει επιμέρους ρυθμίσεις, αλλά για κεντρική πολιτική μάχη. 

Σε συνθήκες υποχρηματοδότησης και υποστελέχωσης των ΑΕΙ η κυβέρνηση διορίζει χίλιους ειδικούς φρουρούς και δίνει 30 εκατ. ευρώ για εξοπλισμό αστυνόμευσης στα ΑΕΙ. Με τόσα χρήματα θα μπορούσε να διορίσει 1000 πανεπιστημιακούς, να βελτιώσει τη φοιτητική μέριμνα και να ενισχύσει την τεχνική υποδομή. Αλλά η επιλογή τους είναι χωροφύλακες, όχι καθηγητές! Ακόμη, δεν έχει διαψευστεί αν μέσα στα πανεπιστημιακά κτίρια θα υπάρχουν αποθήκες οπλισμού για την κατά τα άλλα «άοπλη» πανεπιστημιακή αστυνομία. 

Η κυβέρνηση υλοποιεί τη γραμμή της σύμφωνα με την οποία για κάθε πρόβλημα μόνη λύση είναι η αστυνομία... Με αυτή την αφορμή ο Χρυσοχοΐδης ικανοποιεί και ρουσφετολογικές του ανάγκες ενόψει υποψηφιότητας στις βουλευτικές εκλογές, με ένα κόμμα στο οποίο αυτή τη φορά δεν διαθέτει εκλογική βάση. 

Στο νομοσχέδιο καθιερώνεται η παρακολούθηση όλων των μέιλ και των τηλεφώνων μέσα στο πανεπιστήμιο. Πρόκειται όχι απλά για βάναυση παραβίαση των προσωπικών δεδομένων πανεπιστημιακών, διοικητικών και φοιτητών αλλά για κανονικό κράτος Όργουελ. Με κάθε μέσο τα πανεπιστήμια μετατρέπονται σε περίκλειστους και ελεγχόμενους χώρους σε μια επίδειξη πανοπτικού κράτους. Ποιο πανεπιστημιακό άσυλο και ποιο αυτοδιοίκητο; 

Με τη μείωση των εισακτέων θα εξαερωθούν δεκάδες περιφερειακά πανεπιστήμια που ανταποκρίνονται σε εθνικούς και αναπτυξιακούς στόχους. Θα μπαίνουν 20.000 παιδιά λιγότερα σε σχέση με τα τελευταία χρόνια. Έτσι δημιουργείται μια νέα πελατεία για τα κολέγια, στα οποία η κυβέρνηση φρόντισε προηγουμένως να αναγνωρίσει επαγγελματική ισοδυναμία με τα δημόσια ΑΕΙ, ώστε οι διαφημιστές τους να μην κοπιάσουν. 

Γενικότερα, η κυβερνητική επιλογή είναι χαμηλά προσόντα εργαζομένων για φθηνές θέσεις απασχόλησης. Το προβλέπει ως στρατηγική και η έκθεση Πισσαρίδη. Για αυτό καθιερώνουν ως κανονική την ανήλικη εργασία με την ειδίκευση στα 15 και ενισχύουν το σχολείο ως εξεταστικό κέντρο, με την τράπεζα θεμάτων κ.λπ. 

Η εμπορευματοποίηση του δικαιώματος στη μόρφωση και ο αποκλεισμός χιλιάδων παιδιών γίνεται με την επίκληση της αξιοκρατίας και της αριστείας. Ποια αξιοκρατία όμως όταν χιλιάδες παιδιά πετιούνται έξω από το δημόσιο πανεπιστήμιο και ταυτόχρονα σπρώχνονται στα κολέγια όχι μόνο χωρίς βάση, αλλά χωρίς καν εξετάσεις εισαγωγής; Ποια αξιοκρατία όταν τα κολέγια δεν είναι αξιολογημένα και παρόλα αυτά τους δίνεται η δυνατότητα να παρέχουν ισοδύναμα πτυχία με τα δημόσια πανεπιστήμια; Ποια αριστεία, όταν επιβραβεύεται η παρακαμπτήριος οδός των κατατακτηρίων εξετάσεων από ιδιωτικά ΙΕΚ και κολέγια προς τα πανεπιστήμια, για όσα παιδιά διαθέτουν χρήματα; Ποια ανάπτυξη εξυπηρετεί αυτό το ανταγωνιστικό σχολείο που παρασύρει σε υποβιβασμό το σύνολο της εκπαίδευσης και της κατάρτισης; Που θεωρεί πρόβλημα και όχι κοινωνικό πλούτο το μεγάλο αριθμό πανεπιστημιακών αποφοίτων; Που διαλύει περιφερειακά πανεπιστήμια; 

Να γιατί η μάχη κατά του νομοσχεδίου είναι κεντρική μάχη δημοκρατίας, που πρέπει να δοθεί μέσα κι έξω από τη Βουλή, σε συνθήκες σήμερα κοινωνικής αποστασιοποίησης, πολύ σύντομα επαναφοράς της «κανονικότητας» των συγκεντρώσεων. Με τη συγκρότηση μετώπου Παιδείας και Δημοκρατίας. Με τις κινητοποιήσεις των νέων που θα δουν να διαψεύδονται κόποι και όνειρά τους. Των γονιών που θα υποχρεωθούν να πληρώνουν ακόμα περισσότερα χρήματα για φροντιστήρια, με ακόμα μεγαλύτερη αβεβαιότητα επιτυχίας. Των πανεπιστημιακών που θα δουν τις δουλειές τους να περισσεύουν καθώς θα κλείνουν σχολές: Των τοπικών κοινωνιών που θα αντιμετωπίσουν ακόμα μεγαλύτερη ερημία, καθώς θα εξαχνώνονται τα περιφερειακά ΑΕΙ; 

Θα τολμήσουν όμως άραγε να μειώσουν τους εισακτέους προεκλογικά ή θα αναγκαστούν να… «αναστείλουν» το συγκεκριμένο μέτρο; 

Η μάχη κατά του συγκεκριμένου νομοσχεδίου δεν θα τελειώσει με την ψήφιση του νόμου. Θα συνεχιστεί για να μην εφαρμοστεί και τελικώς να καταργηθεί. Θα είναι σίγουρα ο πρώτος νόμος που θα καταργηθεί, όταν υπάρξει δημοκρατική ανατροπή. Γιατί είναι ένας νόμος που σηματοδοτεί τον κυβερνητικό ρεβανσισμό σε βάρος πολιτικών και κοινωνικών δυνάμεων. Για αυτούς όλους τους λόγους επιβάλλεται να αντιμετωπιστεί ενωτικά στο πολιτικό επίπεδο, όπως συνέβη με την απαγόρευση της πορείας του Πολυτεχνείου.

 

Νίκος Φίλης

ΓΙΑ ΤΗΝ 
ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΗ ΑΝΑΝΕΩΣΗ, 
ΓΙΑ ΤΟ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟ
ΜΕΛΟΣ ΤΟΥ

Copyright © 2021 - All rights reserved

 | 

Developed by © Jetnet