Κατά την περίοδο 2008-2014, το συνολικό κόστος της ανακεφαλαιοποίησης των συστημικών τραπεζών στην Ελλάδα, σύμφωνα με μελέτη της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, έφθασε το 22,1% του ΑΕΠ του 2014, ή τα 41,2 δισ. Ευρώ. Τα χρήματα αυτά πήγαν στα ταμεία των τραπεζών, για να εξισορροπήσουν τις απώλειες εσόδων και καταθέσεων, αλλά πέρα από την εξασφάλιση της κερδοφορίας των τραπεζικών κεφαλαίων στις νέες συνθήκες δεν χρησίμευσαν σε τίποτα σχετικά με την αντιμετώπιση της κρίσης.
Με αυτό τον τρόπο, οι μεγάλες τράπεζες, που συνέβαλαν καθοριστικά στη μετάβαση της οικονομίας σε ένα αδιέξοδο, συμμετέχοντας κυρίως μετά το 2004 στο πανηγύρι του δανεισμού μιας οικονομίας με όλο και λιγότερους δικούς της πόρους, είναι από τις λίγες ιδιωτικές επιχειρήσει,ς οι οποίες κατορθώνουν να επιβιώσουν. Με τις διοικήσεις μάλιστα που οδήγησαν στην κρίση.
Ένα τόσο σημαντικό ποσό δημοσίου χρήματος θα μπορούσε να είχε αξιοποιηθεί παραγωγικά, μετά τη συρρίκνωση του εμπορικού τραπεζικού τομέα. Και τη μεταφορά μέρους του προσωπικού των τραπεζών σε μια δημόσια αναπτυξιακή τράπεζα. Αντίθετα, αυτό που συνέβη είναι οτι φορτώθηκε στο Έλληνα φορολογούμενο και τον Έλληνα εργαζόμενο, το κόστος της προνομιακής υποστήριξης του τραπεζικού κεφαλαίου, με «συστημικά» προσχήματα.
Τα τελευταία 30 χρόνια, η υποστήριξη των τραπεζών βρέθηκε στο επίκεντρο της νεο-φιλελεύθερης διαχείρισης. Μετά την «απελευθέρωση» του τραπεζικού συστήματος, το 1987, μπόρεσαν οι εμπορικές τράπεζες να δημιουργήσουν ένα καρτέλ, που αύξησε τα επιτόκια και έσωσε, κυρίως, την Εθνική από το βάρος των προβληματικών επιχειρήσεων. Στη συνέχεια βρέθηκαν στο επίκεντρο της χρηματιστηριακής φούσκας. Και μετά την είσοδο στην Ευρωζώνη οργάνωσαν τη φυγή προς το δανεισμό με χαμηλότερα επιτόκια, που οδήγησε τόσο στην υπερχρέωση της οικονομίας, όσο και στην απώλεια παραγωγικού δυναμικού.

ΠΛΡ
ΓΙΑ ΤΗΝ 
ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΗ ΑΝΑΝΕΩΣΗ, 
ΓΙΑ ΤΟ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟ
ΜΕΛΟΣ ΤΟΥ

Copyright © 2021 - All rights reserved

 | 

Developed by © Jetnet