Τώρα είναι εκεί ανάμεσα στις «μουσικές εξαίσιες ενός αόρατου θιάσου», θα σκηνοθετεί και θα τραγουδάει τις αγαπημένες του άριες. Θα είναι κοντά στην αγαπημένη του Μαρία Κάλλας και θα συζητούν για τις «μεταμορφώσεις μιας Τέχνη», και αναμφίβολα θα πραγματοποιήσει αυτές τις «4 συναντήσεις» με τους Γιάννη Τσαρούχη, Μάνο Χατζιδάκι, Μαίρη Αρώνη και Νίκο Γεωργιάδη.

 

Ο Βασίλης Νικολαΐδης μας προσέφερε, ήθος και γνώση. Η ευγένεια της ψυχής του, η αγάπη και η υποστήριξή του στους νέους, η τρυφερότητα του στα ζώα, η κατανόηση και η εμπιστοσύνη που είχε στους ανθρώπους, η βαθιά του καλλιέργεια και το τεράστιο ταλέντο του, φώτισαν για πολλά χρόνια το χώρο της μουσικής τέχνης (ράδιο, τραγούδι, σκηνοθεσία, όπερα).

Γεννήθηκε στην Αθήνα. Σπούδασε αρχαιολογία στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και θεατρολογία στο Παρίσι, με ειδικό θέμα τη σκηνοθεσία όπερας. Και ενώ ξεκίνησε ως σκηνογράφος, με τη στήριξη του Γιάννη Τσαρούχη ανέλαβε τη σκηνοθεσία της πρώτης του όπερας. Ξεκίνησε να σκηνοθετεί το 1985, ενώ συνολικά είχε σκηνοθετήσει σχεδόν ενενήντα έργα ενός ευρύτατου ρεπερτορίου: από μονόπρακτα μέχρι οπερέτες και όπερες.

Από το 1991, άρχισε να συνεργάζεται με την Εθνική Λυρική Σκηνή, ενώ διετέλεσε και μέλος του Δ.Σ. του οργανισμού. Σκηνοθέτησε με μεγάλη επιτυχία διάσημα έργα όπως Ένας χορός μεταμφιεσμένων, Αδριανή Λεκουβρέρ, Τα επτά θανάσιμα αμαρτήματα, Ο βαφτιστικός, Τα παραμύθια του Χόφμαν, Άννα Μπολένα, Ο τροβαδούρος, Κάρμεν, Η όπερα του ζητιάνου του Τζον Γκέι και Ο γυρισμός του Αργύρη Κουνάδη. Τελευταία φορά που συνεργάστηκε με την Εθνική Λυρική Σκηνή ήταν τον Ιούλιο του 2011 με την όπερα Ναμπούκο, η οποία παρουσιάστηκε στο Ωδείο Ηρώδου Αττικού. Από το 1992, είχε ταχτική συνεργασία με το Μέγαρο Μουσικής Αθηνών, και από το 2000, με το Εθνικό Θέατρο. Τιμήθηκε με το Βραβείο της Ένωσης Κριτικών Μουσικής και Θεάτρου (1998) και με το Βραβείο Σκηνοθεσίας «Κάρολος Κουν» (2000).

Από το 1984 ως το 2006 εργάστηκε ως παραγωγός μουσικών εκπομπών στο Τρίτο Πρόγραμμα της ΕΡΤ αλλά και ως σκηνοθέτης στο ραδιόφωνο (από το 1988). Πιστή ακροάτρια του, τον γνώρισα στη «Μουσική γωνιά», στην οδό Βουλής, σε ένα κατάστημα δίσκων κλασικής μουσικής που διατηρούσα τη δεκαετία του ’80 , υπήρξε φανατικός συλλέκτης έργων της όπερας και άριστος γνώστης της οπερετικής δισκογραφίας. Ερχόταν συχνά για πολύωρες ακροάσεις και για επιλογές για τις ιδανικές και αγαπημένες εκπομπές του. Μου χάρισε τη φιλία του, την αγάπη του και την υποστήριξή του, με καθοδηγούσε στο χώρο της δισκογραφίας με ευγένεια και καλοσύνη, μου έδωσε πολύ καλές συνεντεύξεις για το περιοδικό «Δίφωνο», μου πρόσφερε καφέ στην κουζίνα του, με την αγαπημένη ζημιάρα γάτα του την Πούδρα να τα κάνει όλα λίμπα και παρέμεινε καλός μου φίλος μέχρι το τέλος. Ιδιαίτερη στιγμή της πορείας του στο θέατρο ήταν όταν συνεργάστηκε ως βοηθός σκηνοθέτη με τον Ζιλ Ντασέν στον Γλάρο του Τσέχωφ (Εθνικό Θέατρο, 1988) καθώς και η φιλία του με τον Μάνο Χατζιδάκι – επιμελήθηκε τα προγράμματα της Ορχήστρας των Χρωμάτων και εκδόσεις πολλών και σημαντικών μουσικών δίσκων. Επιπλέον, έγραψε το πολύ σημαντικό βιβλίο «Μαρία Κάλλας. Οι μεταμορφώσεις μιας τέχνης». Και το βιβλίο «4 Συναντήσεις Γιάννης Τσαρούχης, Μάνος Χατζιδάκις, Μαίρη Αρώνη και Νίκος Γεωργιάδης». Θα κλείσω αποσπώντας από τον πρόλογο αυτού του βιβλίου τα δικά του λόγια, γιατί ταιριάζουν και στον πέμπτο, εσένα που σφράγισες και συ την εποχή μας και πας να τους συναντήσεις. «Βιώνουμε μία εποχή ένδειας. Ω. Απίστευτης ένδειας, πνευματικής αλλά και όχι μόνο. Όσα γνωρίσαμε και αγαπήσαμε, όσα μας γαλούχησαν, μας διαμόρφωσαν και θεωρήθηκαν κάποτε δεδομένα έχουν πια εξαφανιστεί.
Ισοπεδώθηκαν, γκρεμίστηκαν και δεν μένει τίποτα να θυμίζει όσα σημαντικά συνέβησαν άλλοτε σ’ αυτόν τον τόπο.
Με το τέλος της πρώτης μετά τον πόλεμο γενιάς, άρχισαν αυτομάτως να ξεχνιούνται πράγματα, ποιότητες. Ένας ένας φεύγοντας, οι άνθρωποι αυτοί άφησαν πίσω τους κενό δυσαναπλήρωτο, με αποτέλεσμα σήμερα να μην υπάρχει ουσιαστικά μια πνευματική ηγεσία. Η μνήμη χάθηκε, σβήστηκε…
Όσοι από εμάς είχαμε την τύχη να γνωρίσουμε κάποιους απ’ τους σημαντικούς αυτούς ανθρώπους, να περπατήσουμε δίπλα τους, να τους μιλήσουμε, ακόμα και να συνεργαστούμε μαζί τους, όσοι τυχεροί ακόμα επιβιώνουμε, νομίζω πως έχουμε χρέος, με οποιονδήποτε τρόπο, να προσπαθήσουμε να κρατήσουμε ζωντανή αυτή τη μνήμη...»

Χαίρε μοναδικέ, Βασίλη Νικολαΐδη. Σε αποχαιρετούμε με βαθιά λύπη. Θα σε έχουμε πάντα στην καρδιά μας.

Λιάνα Μαλανδρενιώτη Περισσότερα Άρθρα
ΓΙΑ ΤΗΝ 
ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΗ ΑΝΑΝΕΩΣΗ, 
ΓΙΑ ΤΟ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟ
ΜΕΛΟΣ ΤΟΥ

Copyright © 2021 - All rights reserved

 | 

Developed by © Jetnet