Οι μικρομεσαίοι αγρότες και αγρότισσες (kisans) ξεσηκώθηκαν κα διαδηλώνουν μαζικά και δυναμικά εδώ και πολλούς μήνες ενάντια στις «μεταρρυθμίσεις εκσυγχρονισμού» του αγροτικού τομέα που προωθούσε η κυβέρνηση του νεοφασίστα και φανατικού ινδουιστή πρωθυπουργού Ναρέντρα Μόντι. Χωρίς καμιά διαβούλευση, χωρίς αποδοχή  ούτε μιας από τις διεκδικήσεις των αγωνιζόμενων αγροτών-ισσών, η βουλή (5/6/2020) ψήφισε τρείς νόμους με τους οποίους θεσμοθετείται η πλήρης απελευθέρωση της Αγοράς των αγροτικών προϊόντων (παραγωγή, εμπορία, εξαγωγές), ανατρέποντας την ασκούμενη από το 1960 αγροτική πολιτική.

Το κράτος αποσύρεται πλέον από το μέχρι τότε ρυθμιστικό του ρόλο (καθορισμός κατώτατων τιμών, κρατικές αγορές) και τον παραδίνει στην Αγορά, δηλαδή στις πολυεθνικές, κατά κύριο λόγο, αλλά και σε ντόπιες αγροτοδιατροφικές επιχειρήσεις, αφήνοντας έτσι τον αγροτικό πληθυσμό στο απόλυτο έλεος των μεγαθηρίων που πίεζαν αρκετά χρόνια για αυτήν την εξέλιξη. Ταυτόχρονα, διευρύνεται η συμβολαιακή γεωργία (οι παραγωγοί διαπραγματεύονται απευθείας με τα μεγαθήρια) παρά την καταστροφική εμπειρία για τους μικρομεσαίους αγρότες-ισσες από την εφαρμογή της στα δύο μεγαλύτερα αγροτικά ομόσπονδα κρατίδια και εισβάλει το ηλεκτρονικό εμπόριο. Τελευταία αλλά σημαντική «μεταρρύθμιση» είναι η αντισυνταγματική αφαίρεση της αρμοδιότητας των ομόσπονδων κυβερνήσεων για τη γεωργία συνολικά και η μεταφορά της στην κεντρική κυβέρνηση με ρητή μάλιστα απαγόρευση παρέκκλισης από τη νέα νομοθεσία. Ήδη οι κυβερνήσεις τριών κρατιδίων θα προσφύγουν στο Ανώτατο Δικαστήριο για ακύρωση του σχετικού νόμου. Ακόμα ένα βήμα των κυβερνήσεων του Μόντι προς την κατάργηση του φεντεραλιστικού ιδρυτικού χαρακτήρα του ινδικού κράτους.

Οι τρεις νεοφιλελεύθεροι νόμοι για τη γεωργία δεν πλήττουν αποκλειστικά τους αγρότες-ισσες, αλλά και εκείνον τον πληθυσμό που συνδέεται στενά με τις αγροτικές δραστηριότητες με πρώτους τους εργάτες και τις εργάτριες γης, δηλαδή το 60-65% του συνολικού πληθυσμού (1.380 εκατ. κάτοικοι).

 

Αγώνες για την επιβίωση

 

Κινητοποιήσεις αγροτών και αγροτισσών είχαν ξεκινήσει πριν ψηφιστούν «οι αγροτικοί νόμοι» (Σεπτέμβρης 2019) με αφετηρία το πιο παραγωγικό αγροτικό κρατίδιο και πρώην σιτοβολώνας της Ινδίας Πατζάμ (ΒΔ). Η αγροτική παραγωγή αυτής της περιοχής υπέστη μεγάλες καταστροφές από την εντατική χρήση των υδροφόρων αλλά και την εφαρμογή της συμβολαιακής γεωργίας (μη τήρηση των όρων πληρωμής από πολυεθνικές). Πολύ σύντομα άρχισαν κινητοποιήσεις και σε άλλα κρατίδια και με την ψήφιση των νόμων οι διαμαρτυρίες κατά της κυβέρνησης και των πολιτικών της πήραν πανεθνικό χαρακτήρα.

Ορόσημο των αγροτικών κινητοποιήσεων και συνολικά της κοινωνίας κατά του νεοφιλελεύθερου και αυταρχικού κράτους ήταν η πανεθνική  γενική απεργία που προκήρυξαν τα συνδικάτα τον περασμένο Νοέμβρη (26-27) για νομοσχέδιο που ανατρέπει και τις εργασιακές σχέσεις. Στη συγκέντρωση της πρωτεύουσας συμμετείχαν 250 εκατ. άτομα (στοιχεία οργανωτών), ενώ μαζικές συγκεντρώσεις πραγματοποιήθηκαν σε όλα σχεδόν τα ομόσπονδα κρατίδια. Για την πορεία των χιλιάδων τρακτέρ με αγρότες-ισσες και εργάτες-τριες γης από πολλά κρατίδια προς την πρωτεύουσα, το στήσιμο των σκηνών τους στα περίχωρα του Ν. Δελχί, τις συγκρούσεις με τις δυνάμεις καταστολής και κυρίως την αγωνιστική και ενθουσιώδη συνεύρεση αγροτών-ισσών, εργατών-τριών και εργαζομένων της πόλης, βλέπε στην «Εποχή» στις 6-12-2020. Η μόνη υποχώρηση που έκανε ο Μόντι μετά την απεργία ήταν η αναβολή εφαρμογής των μεταρρυθμίσεων για ενάμιση χρόνο, πρόταση που δεν αποδέχθηκαν οι διαμαρτυρόμενοι αγρότες που παραμένουν σταθερά στις κατασκηνώσεις τους στα περίχωρα του Νέου Δελχί. Όπως δηλώνουν «ο αγώνας είναι δύσκολος, αλλά θα συνεχίσουμε γιατί είναι αγώνας για την επιβίωσή μας».

Η επόμενη και τελευταία μέχρι σήμερα κινητοποίηση των αγροτών πραγματοποιήθηκε στις 26/1/2021, εθνική επέτειος για την «Ημέρα της Δημοκρατίας» (ημερομηνία του πρώτου συντάγματος της ανεξάρτητης Ινδίας το 1950) που γιορτάζεται στο παλιό Δελχί με στρατιωτική παρέλαση κ.λπ. Οι αγρότες-ισσες περίμεναν να τελειώσει η παρέλαση και επιχείρησαν να κατευθυνθούν προς το χώρο του εορτασμού όπου θα μιλούσε ο Ν. Μόντι. Οι δυνάμεις καταστολής τους-τις εμπόδισαν με δακρυγόνα, αντλίες νερού και με τα ραβδιά. Παρόλα αυτά, η πλειοψηφία έφτασε στον προορισμό της, αλλά ο πρωθυπουργός είχε τελειώσει την ομιλία του και είχε αποχωρήσει. Εκείνες τις ώρες έκλεισαν πολλές στάσεις του μετρό και κόπηκε το ίντερνετ. Επίσης έθεσαν σε ισχύ το άρθρο του Π.Κ που απαγορεύει τις δημόσιες συγκεντρώσεις λόγω της πανδημίας!

 

Τα αιτήματα του αγροτικού κινήματος

 

1.Ειδική συνεδρίαση του Κοινοβουλίου για να καταργηθούν οι νόμοι για την αγροτική οικονομία 2. Προσδιορισμός της κατώτερης τιμής στήριξης στο 50% περίπου του μέσου κόστους παραγωγής των προϊόντων 3. Μείωση της τιμής του πετρελαίου για γεωργική χρήση 4. Απελευθέρωση των κρατούμενων αγροτών – διαδηλωτών και αρχειοθέτηση των μηνύσεων κατά ηγετικών στελεχών του αγροτικού κινήματος.

 

Οι αυτοκτονίες, μια διαφορετική πανδημία

 

Σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία, οι αυτοκτονίες έχουν αυξηθεί αισθητά την τελευταία 5ετία στο σύνολο της χώρας και ιδιαίτερα στις αγροτικές περιοχές όπου αυτοκτονούν κάθε ημέρα 28 άτομα που εξαρτώνται οικονομικά από τη γεωργία. Όμως, αυτή η αύξηση των αυτοκτονιών οφείλεται και στη δυσχερή οικονομική κατάσταση των αγροτών που τους οδηγεί σε τοπικούς τοκογλύφους, οι οποίοι συνεργάζονται με τοπικές μαφίες και προσβλέπουν στην απόκτηση της γης αυτών που δεν θα μπορέσουν να αποπληρώσουν τα χρέη τους. Δεν είναι λίγες οι φορές που τα έχουν καταφέρει με οδυνηρά αποτελέσματα. Ο υπουργός Γεωργίας, όμως, σε συνέντευξη Τύπου (19/1/2021) διατύπωσε την άποψη ότι «το κύμα αυτοκτονιών αγροτών δεν οφείλεται στις κυβερνητικές πολιτικές, αλλά στη νοητική αδυναμία των αγροτών».

Ας τελειώσουμε με τα λόγια της Αρουντάντι Ρόι που έχει χαρακτηριστεί από το καθεστώς τρομοκράτισσα (όπως και οι διαδηλωτές-τριες) και εχθρός της πατρίδας: «Όλη η χώρα παρακολουθεί αυτόν τον ιστορικό αγώνα με πολλή προσδοκία. Αυτός ο αγώνας ανέδειξε το τι συμβαίνει στη χώρα μας» (10/1/2021).

 

Σημείωση:

Ο τίτλος «Η γη τρέμει» είναι αναφορά στο αριστουργηματικό, δραματοποιημένο ντοκιμαντέρ του Λουκίνο Βισκόντι για τους αγώνες των ψαράδων της Σικελίας να συνδικαλιστούν στα πρώτα μεταπολεμικά χρόνια (1948).

ΓΙΑ ΤΗΝ 
ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΗ ΑΝΑΝΕΩΣΗ, 
ΓΙΑ ΤΟ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟ
ΜΕΛΟΣ ΤΟΥ

Copyright © 2021 - All rights reserved

 | 

Developed by © Jetnet