Ένα παλιό κινέζικο γνωμικό λέει ότι «φωνή του πλούσιου ακούγεται δυνατότερα». Τελικά, αποδεικνύεται ότι στην πολιτική, το 2% μπορεί να νικήσει, αν έχει τους κατάλληλους φίλους. Έτσι, μετά από πολλές εβδομάδες κρίσης, ο Ματέο Ρέντσι, που έμοιαζε ηττημένος, πέτυχε να επιβάλει τη λύση που επιθυμούσε o ίδιος και ο Σύνδεσμος Βιομηχάνων. Μετά την αποτυχία της διερευνητικής εντολής που ανέλαβε ο Πρόεδρος της Βουλής Ρομπέρτο Φίκο, εξαιτίας και πάλι του Ματέο Ρέντσι (ο οποίος τίναξε τις συζητήσεις των κομμάτων στον αέρα, επιμένοντας στο θέμα της προσφυγής στον Ευρωπαϊκό Μηχανισμό Σταθερότητας και στην κατάργηση του εισοδήματος του πολίτη), ο Πρόεδρος Ματαρέλα αποφάσισε το σχηματισμό τεχνοκρατικής κυβέρνησης και κάλεσε τον πρώην επικεφαλής της ΕΚΤ Μάριο Ντράγκι.

 

Τεχνοκρατική κυβέρνηση

 

Ο Πρόεδρος δικαιολόγησε την επιλογή αυτή μιλώντας για μια «κυβέρνηση υψηλού προφίλ» και λέγοντας ότι οι εκλογές πρέπει να αποφευχθούν, διότι μια αδύναμη κυβέρνηση σε προεκλογική διαδικασία δεν είναι σε θέση να αντιμετωπίσει τα μεγάλα προβλήματα της πανδημίας και της οικονομίας. Ο Μάριο Ντράγκι, από την πλευρά του, δήλωσε ότι πιστεύει στο διάλογο με τα κόμματα, ενώ τα κόμματα, με τη σειρά τους, δεν έχουν όλα την ίδια στάση. Το Δημοκρατικό Κόμμα δηλώνει πρόθυμο να βοηθήσει στην προσπάθεια σχηματισμού κυβέρνησης υπό τον Μάριο Ντράγκι, με τον γραμματέα Τζινγκαρέτι να λέει: «Κάναμε κάθε προσπάθεια από την πλευρά μας και ο Ματαρέλα προσπάθησε να βρει λύση στην ανεύθυνη επιλογή της κρίσης. Eμείς πρέπει να μαζέψουμε τα συντρίμμια». Συντρίμμια που δεν έχουν δημιουργηθεί σήμερα, αλλά είναι η συνέχεια των επιλογών της ηγεσίας του Δ.Κ. εδώ και 30 χρόνια, συμπεριλαμβανομένης της τραγικής επιλογής Ρέντσι ως επικεφαλής του κόμματος.

Το Κίνημα 5 Αστέρων εμφανίζεται διχασμένο, ενώ ο Νικόλα Φρατοϊάνι, από το αριστερό κόμμα Ελεύθεροι και Ίσοι, δηλώνει ότι η έλευση του Ντράγκι σημαίνει «πολιτική υπό επιτροπεία», και χαρακτηρίζει τη στάση του Ρέντσι «πολιτική αλητεία». Ένα τμήμα της δεξιάς δεν ζητά πλέον εκλογές, η Forza Italia αποδέχεται τον Ντράγκι, με αμφιλεγόμενη τη θέση της Λέγκας, που δείχνει να προτιμά τις εκλογές, αλλά δεν λέει όχι και στον Ντράγκι.

 

Φιλίες και πολιτική

 

Λίγες μέρες νωρίτερα, η ιταλική κυβέρνηση έλαβε την ιστορική απόφαση να ακυρώσει τις εξαγωγές όπλων προς τη Σαουδική Αραβία και τα Εμιράτα, που συνεχίζονταν παρά το νόμο 185|90 που τις απαγόρευε σε εμπόλεμες περιοχές. Το 2016, η τότε κυβέρνηση με πρωθυπουργό τον Ματέο Ρέντσι, υπέγραψε μια συμφωνία εξαγωγής βομβών προς τη Σαουδική Αραβία, που χρησιμοποιήθηκαν για να προκαλέσουν χιλιάδες θύματα μεταξύ των αμάχων στον πόλεμο της Υεμένης.

Είναι γνωστή η φιλία του Ρέντσι με τον αιμοδιψή Μπιν Σαλμάν, και η φράση του για τη Σαουδική Αραβία, «λίκνο της νέας Αναγέννησης». Δεν δίστασε μάλιστα να δηλώσει ότι «ζηλεύει τον Σαουδάραβα ηγέτη για το κόστος της εργασίας», τη στιγμή που το εργασιακό μοντέλο της χώρας είναι να κρατά τις γυναίκες σε συνθήκες δουλείας, ενώ βασίζεται στη χαμηλά αμειβόμενη εργασία αλλοδαπών εργατών, κυρίως Πακιστανών, που βρίσκονται μόνιμα υπό το φόβο της αυθαίρετης απέλασης, όταν ο εργοδότης αποφασίζει να τους ξεφορτωθεί.

Όμως, ο Ματέο Ρέντσι είναι φίλος των ισχυρών και στη δική του χώρα. Έτσι, σιγοντάριζε το Σύνδεσμο Βιομηχάνων, που δεν ήθελε λοκντάουν ούτε καν στο Μπέργκαμο, όταν ξέσπασε η πανδημία. Σε ακρόαση στη Βουλή σχετικά με τον προϋπολογισμό 2021, ο πρόεδρος του Συνδέσμου Βιομηχάνων επέμεινε στην αντίθεσή του για την παράταση του ταμείου ανεργίας και την απαγόρευση των απολύσεων.

Λίγους μήνες νωρίτερα, ο Ματέο Ρέντσι είχε αποκαλέσει την παράταση αυτών των δύο μέτρων ως «μεθαδόνη της ιταλικής οικονομίας», λέγοντας ότι «χρειάζεται μεγέθυνση, όχι προστατευτισμός». Επίσης, ο Ρέντσι και ο πρόεδρος του ιταλικού Συνδέσμου Βιομηχάνων χρησιμοποιούν από κοινού την έκφραση «Sussidistan» (Επιδοτιστάν), όταν αναφέρονται στη στήριξη των χαμηλών εισοδημάτων.

Ο Μάριο Ντράγκι φαίνεται διαλλακτικός με τις πολιτικές δυνάμεις, αρχίζοντας τις διαβουλεύσεις του από τον Τζουζέπε Κόντε, και λέγοντας ότι κύρια επιδίωξή του είναι η διαχείριση του Recovery Fund και της πανδημίας με μια μεικτή τεχνοκρατική-πολιτική κυβέρνηση. Βέβαιο είναι ότι αποδεικνύεται για άλλη μια φορά ένα έλλειμμα πολιτικής που έρχεται από παλιά και ότι η κρίση των κομμάτων στην Ιταλία είναι τόσο βαθιά, ώστε, κάθε φορά που τα πράγματα δυσκολεύουν, να εμφανίζεται ο σωτήρας, ο ισχυρός άνδρας, πάντα προερχόμενος από την οικονομική ελίτ.

ΓΙΑ ΤΗΝ 
ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΗ ΑΝΑΝΕΩΣΗ, 
ΓΙΑ ΤΟ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟ
ΜΕΛΟΣ ΤΟΥ

Copyright © 2021 - All rights reserved

 | 

Developed by © Jetnet