Την τελευταία του πνοή άφησε την Πέμπτη 11 Φεβρουαρίου 2021 σε ηλικία 81 ετών, ο σπουδαίος Καισαριανιώτης ερμηνευτής Αντώνης Καλογιάννης. Η κηδεία του τελέστηκε δημοσία δαπάνη, το Σάββατο 13 Φεβρουαρίου, στο Κοιμητήριο Καισαριανής παρουσία της οικογένειάς του, συγγενών και φίλων, που παρά τα περιοριστικά μέτρα λόγω πανδημίας, βρέθηκαν εκεί για να τον αποχαιρετήσουν όπως του άξιζε.

 

Ο Αντώνης Καλογιάννης ήταν ένας από τους σημαντικότερους Έλληνες σύγχρονους τραγουδιστές, που αποτελεί μεγάλο κεφάλαιο στην ιστορία του ελληνικού τραγουδιού. Στη μουσική πορεία του γνώρισε μεγάλη επιτυχία ήδη από τα πρώτα του βήματα το 1966, όταν ο Μίκης Θεοδωράκης τον ανακάλυψε και ξεκίνησε η συνεργασία τους.

Το 1967, όταν επιβλήθηκε η επτάχρονη δικτατορία των συνταγματαρχών, έφυγε στο εξωτερικό. Εκεί, μαζί με τη Μαρία Φαραντούρη και άλλους ανθρώπους του πνεύματος μέσω του έργου τους, τάχθηκε ενάντια στη Χούντα. Στην Ελλάδα επέστρεψε πέντε χρόνια αργότερα, συνεχίζοντας την επιτυχημένη πορεία του, τόσο στη δισκογραφία, όσο και στα συναυλιακά δρώμενα. Η ιστορία του είναι ευρέως γνωστή, καθώς με την παρουσία του, ο Αντώνης Καλογιάννης κατάφερε να σημαδέψει τις επόμενες γενιές.

Ο Καλογιάννης δεν ήταν μόνο ένας ερωτικός τραγουδιστής. Ιδιαίτερα σημαντικά είναι τα πολιτικά τραγούδια που ερμήνευσε, όπως το «Είμαστε δυο», «Το σφαγείο» κ.ά. Ήταν ένας ερμηνευτής με πολιτική θέση που κράτησε στη ζωή του με αξιοπρέπεια.

 

Καισαριανή, μια συνοικία γεμάτη αντιστάσεις

 

Ο Αντώνης Καλογιάννης γεννήθηκε στην Καισαριανή το 1940. Αγαπούσε τη συνοικία στην οποία μεγάλωσε και έζησε για όλη του τη ζωή. Ανέκαθεν τον απασχολούσαν ζητήματα που έχουν σχέση με την τοπική αυτοδιοίκηση. Στη συνέντευξη που μου παραχώρησε στις 15 Μαΐου του 2016, στο σπίτι του στην Καισαριανή, μου είχε αφηγηθεί:

«Για εμάς τους μεγάλης ηλικίας είναι σπουδαίο να είσαι από την Καισαριανή. Μην κοιτάς εσύ που είσαι παιδί και έχεις μια γεύση από το σύνολο. Η Καισαριανή υπήρξε κι έγινε μια συνοικία γεμάτη αντιστάσεις. Κράτησε μια τρομερή πολιτική τακτική μέχρι τελευταία (σ.σ. δημοτικές εκλογές 2014), έβγαλε το ΚΚΕ στη δημαρχία της Καισαριανής. Οι κάτοικοι είναι ένας λαός εργαζόμενος. Δεν είναι μέσα στο συνονθύλευμα του να κλέψει κ.λπ. Απόδειξη το ότι στην Καισαριανή, όπως μου έλεγε ο αστυνομικός διευθυντής, δεν υπάρχει εγκληματικότητα. Είναι άνθρωποι που κοιτάζουν τη δουλειά τους. Σαφώς είναι ιδεολόγοι, αλλά πέραν αυτού δεν είναι τίποτα άλλο. Θαυμάζουν τη συνοικία τους, η οποία έχει μείνει σε πολλά πράγματα πίσω, για να λέμε την καθαρή αλήθεια. Εγώ ως γέννημα θρέμμα της Καισαριανής ζηλεύω τους γύρω μας Δήμους, που έχουν ένα φεστιβάλ, που έρχονται επώνυμοι καλλιτέχνες κι εγώ είμαι σε ένα θεατράκι που έδωσε το όνομά μου μια δημοτική αρχή για να μπορέσω να έχω επικοινωνία με τον κόσμο. Αυτό με τη δική μου παρέμβαση και δικά μου έξοδα λειτούργησε δύο φορές. Αυτό ήταν όλο. Δεν προσπαθώ, δεν έχω λεφτά για να συμπληρώσω ένα θέατρο, να κάνω μια παράσταση. Έτσι παραμένω σπίτι μου δυο μέτρα από το χώρο που μου έδωσαν και τον ονόμασαν "Ανοιχτό θέατρο Καισαριανής" και μένω παραπονιάρης για όλα αυτά που γίνονται στους άλλους Δήμους κι εμείς εδώ δεν κάνουμε απολύτως τίποτα.

Πιστεύω ότι η Καισαριανή αξίζει καλύτερης τύχης, καλύτερης προβολής, ούτως ώστε να λες ότι "έχουμε ένα γήπεδο, θέατρα, συναυλιακούς χώρους". Δεν έχουμε και αυτό με λυπεί. Είμαι δεμένος. Έχω δυνάμεις αλλά δεν έχω "συνεργούς". Τον δήμαρχο δεν τον έχω δει ποτέ μου. Στην Καισαριανή δεν γίνονται πράγματα που θα ήθελα να γίνουν. Το τι θα γίνει δεν μπορώ να το ξέρω. Εγώ να βάλω την προσωπική μου κούραση, δεν υπάρχει τίποτα άλλο. Αν πεις σε έναν συνάδερφό σου να έρθει στην Καισαριανή, θα σε ρωτήσει πόσα θα πάρει. Αυτό στην Καισαριανή είναι "απαγορευμένο". Το έχω δοκιμάσει και έχω πληρώσει πολλά λεφτά από την τσέπη μου σε καλλιτέχνες. Δεν έχω να πω πολλά λόγια, παρά μόνο ότι αγαπώ αυτή τη συνοικία πάρα πολύ. Εδώ γεννήθηκα. Εδώ μεγάλωσα. Εδώ έκανα οικογένεια. Εδώ έκανα παιδιά. Εδώ έκανα εγγόνια. Και από εδώ θα φύγω για το μεγάλο ταξίδι που είναι αναπόφευκτο σε ό,τι ζει και κινείται. Βλέπεις πάντα σε πάω σε θέματα που έχουν σχέση με την Καισαριανή. Έχουμε τρομερές ελλείψεις. Βέβαια είναι σπουδαίο που έγινε το Μουσείο της Εθνικής Αντίστασης.

Με απασχολούν ζητήματα που έχουν σχέση με την τοπική αυτοδιοίκηση. Να δούμε τι μπορούμε να κάνουμε. Εγώ θα "φύγω", μοιραίο είναι. Τα νέα παιδιά αφού δεν έχουν αιτία, δεν ασχολούνται. Ο κόσμος πορεύεται μέσα σε όλη αυτή τη δυστυχία, την ψευτιά… Δεν τα έχω χαμένα, ξέρω τι λέω. Αλλά κρατιέμαι για να μην πω σκληρά λόγια. Δεν κάνει. Είμαι ήρεμος, πάω στο καφενείο, ακούω διάφορα. Με στενοχωρεί που όλοι ασχολούνται αν θα νικήσει ο Παναθηναϊκός ή στο μπάσκετ η τάδε ομάδα. Αυτή είναι η συζήτηση. Δεν υπάρχει πολιτική συζήτηση επί θεμάτων, πώς θα φτιάξουμε το δρόμο κ.λπ. Και δεν μπορώ να κάθομαι να μιλάω με τον εαυτό μου για αυτά τα θέματα. Έτσι δεν πάω στο καφενείο. Κάθομαι εδώ και σκέφτομαι. Έχω πάθει κι ένα ατύχημα με τα μάτια μου. Δεν βλέπω καλά και είναι πολύ μεγάλη στεναχώρια να μη βλέπεις. Βλέπω ελάχιστα. Δεν είναι η δουλειά μου να κάνω αξιολόγηση της δημοτικής αρχής. Δεν είναι αυτό που θα ήθελα για τη συνοικία. Δεν τον ξέρω τον δήμαρχο. Έμαθα ότι είναι καλός άνθρωπος. Πρέπει να φύγουμε από τη μιζέρια. Ας είναι κακός κι ας είναι δημιουργικός τελικά…

Είμαι ένας περιπατητής. Οικονομικά δεν είμαι καλά. Επέλεξα τον τρόπο μου, δεν έχω παράπονο. Επέλεξα να ζω με αυτόν τον τρόπο… Εμείς μεγαλώσαμε μέσα σε αφάνταστες δυσκολίες: κυνηγητό, κρύψιμο, εξορία, φυλακή. Δεν έχω παράπονο. Είχα μία ιδεολογία και την πλήρωσα. Εγώ έβγαλα την Καισαριανή. Αυτό είναι το πανεπιστήμιο και έμαθα πολλά…»

 

Παρακαταθήκη, μια αγκαλιά από τραγούδια

 

Το αηδόνι της Καισαριανής σίγησε αφήνοντας την τελευταία του πνοή στον τόπο που γεννήθηκε, αφήνοντάς μας ως παρακαταθήκη μια μεγάλη αγκαλιά από τραγούδια που μεγάλωσαν ολάκερες γενιές. Και σε εμένα προσωπικά τις αναμνήσεις από τον «κοινό τόπο» αναφοράς μας, το προσφυγικό στην οδό Βρυούλων, που ζήσαμε και οι δυο τα παιδικά μας χρόνια με διαφορά δεκαετιών. Η μελαγχολική μελωδία της Αννούλας του Χιονιά, με την οποία τον αποχαιρέτησε η Γιώτα Γιάννα, ήταν ένα αεράκι ψυχής μέσα στη φύση που πενθεί μαζί μας.

Ας ελπίσουμε ότι η δημοτική αρχή θα τιμήσει στο σύντομο μέλλον τον Αντώνη Καλογιάννη, όπως του αρμόζει, δημιουργώντας ένα κανονικό και όχι ένα γηπεδοποιημένο θέατρο, που θα αποτελέσει μία κοιτίδα πολιτισμού για την πόλη μας.

Ράνια Παπαδοπούλου Περισσότερα Άρθρα
ΓΙΑ ΤΗΝ 
ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΗ ΑΝΑΝΕΩΣΗ, 
ΓΙΑ ΤΟ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟ
ΜΕΛΟΣ ΤΟΥ

Copyright © 2021 - All rights reserved

 | 

Developed by © Jetnet