Ο Θεόφιλος Ρόζενμπεργκ δεν βρίσκεται πια ανάμεσα μας.

Από τα πρώτα χρόνια της μεταπολίτευσης που τον γνώρισα, φοιτητής τότε εγώ, νέος γιατρός αυτός, ιδρυτικό μέλος της αριστερής Δημοκρατικής Συνδικαλιστικής Παράταξης Γιατρών (μετέπειτα Πανεπιστημονική Δημοκρατική Κίνηση), μέχρι τις 18 του Φλεβάρη, που έφυγε από αυτόν τον κόσμο, μας είχε συνηθίσει, από όποιο πόστο και αν πέρασε, να δίνει μάχες. Μάχες για την υπεράσπιση των αδύναμων και των κατατρεγμένων απανταχού της γης, πάντα μέσα σε δύσκολες συνθήκες, μάχες που όμως πάντα κέρδιζε. Εκτός από μια, την τελευταία απέναντι στην αρρώστια, αυτή τη μάχη που αφορούσε την ίδια του τη ζωή.

Και πέρασε από αρκετά πόστα ο Θεόφιλος: ιδρυτής και πρώτος πρόεδρος των Ελλήνων Γιατρών του Κόσμου, καθηγητής Χειρουργικής στην Ιατρική Σχολή του ΕΚΠΑ στην έδρα «Διεθνής Ιατρική-Διαχείριση Κρίσεων Υγείας», πρόεδρος του ΚΕΕΛΠΝΟ, πρώτος πρόεδρος του νεοσύστατου ΕΟΔΥ.

Αναμφισβήτητα, όμως, αυτό που κυριάρχησε και χαρακτήρισε τη διαδρομή του ήταν η καθοριστική συμβολή του στη δράση των Γιατρών του Κόσμου, αλλά και των ανθρωπιστικών οργανώσεων γενικότερα. Είναι αυτός που έβαλε τη σφραγίδα του ώστε σήμερα, οι Γιατροί του Κόσμου να θεωρούνται η πιο αξιόπιστη και δραστήρια ανθρωπιστική οργάνωση στην Ελλάδα. Κανένας δεν μπορεί να αμφισβητήσει πως αυτό οφείλεται στον Θεόφιλο Ρόζενμπεργκ, που υπήρξε ο ιδρυτής, ο μπροστάρης, ο εμψυχωτής, ο δάσκαλος της Οργάνωσης. Σπάνιος άνθρωπος, ανιδιοτελής, ακούραστος αθόρυβος μαχητής για μια καλύτερη ζωή, για μια καλύτερη κοινωνία, υπήρξε το πρότυπο και η έμπνευση για όλους όσοι, γιατροί και μη, εντάχθηκαν στην οργάνωση. Αυτό τονίζουν άλλωστε οι Γιατροί του Κόσμου στην ανακοίνωση τους:

«Δεκάδες συνάδελφοι και εργάτες της κοινωνίας των πολιτών εργάστηκαν δίπλα του και έμαθαν κοντά του. Ο Ρόζενμπεργκ υπήρξε ο Δάσκαλος μεθόδων και πρακτικών που μας άφησαν εκστατικούς όταν πρωτοξεκινήσαμε και μας συνοδεύουν μέχρι σήμερα. Ο Ρόζενμπεργκ μας έφερε σε επαφή με τον κόσμο του ανθρωπισμού και του πολιτικού ακτιβισμού μεταδίδοντας μας την αγάπη του και τον σεβασμό του για το ανθρωπιστικό ιδεώδες και την ανθρωπιστική δράση. Αφήνει πίσω του μια τεράστια παρακαταθήκη.»

Ο Θεόφιλος υπηρέτησε τις αξίες της Αριστεράς μέσα από τους Γιατρούς του Κόσμου και τις ίδιες αξίες συνέχισε να υπηρετεί, όταν κλήθηκε να εξυγιάνει και να αναδιοργανώσει το διεφθαρμένο ΚΕΕΛΠΝΟ, μετατρέποντας το σε ένα σύγχρονο και αξιόπιστο οργανισμό, ικανό να υπηρετεί τον πολίτη και να προστατεύει τη Δημόσια Υγεία. «Το ΚΕΕΛΠΝΟ πρέπει να βγει έξω, να πάει στον κόσμο και όχι με ωράρια υπαλλήλων του Δημοσίου αλλά νύχτα, στις 2 τα ξημερώματα, εκεί που ζουν και συχνάζουν, για παράδειγμα, οι άνθρωποι που θα κολλήσουν AIDS από τη σύριγγα», είχε πει.

Η ανθρωπιστική αξία αυτής της «άλλης Ιατρικής», της «Ιατρικής του δρόμου», όπως την αποκαλούσε, είναι η ραχοκοκαλιά της αντίληψής του για την ιατρική και τον ρόλο του γιατρού σήμερα. Αυτή αποτυπώνεται θαυμάσια στον αποχαιρετισμό που απεύθυνε σε συνεργάτες και φοιτητές μόλις ανέλαβε επικεφαλής του ΚΕΕΛΠΝΟ, το 2016:

«Η ευγνωμοσύνη μου είναι πριν απ’ όλα για τους ασθενείς μου σε όλα τα πέρατα της Γης, από τη Δραπετσώνα και το Πέραμα στη Σρι Λάνκα και στο Κουρδιστάν, από τους θαλάμους του “Λαϊκού” στα πρόχειρα νοσοκομεία της Αϊτής, της Καμπούλ και του Μογκαντίσου, που στα μάτια τους καθρεφτίστηκαν τόσα χρόνια οι κόποι και οι αγωνίες μας, οι αμφιβολίες και η απελπισία μας.

Ένα μεγάλο ευχαριστώ στους εκατοντάδες φοιτητές μου. Στα μάτια τους βλέπω τους συνεχιστές του έργου και τους θεματοφύλακες των αρχών και των κανόνων της άσκησης της ιατρικής με συμπόνια και κατανόηση για το δράμα του αρρώστου. Το απαρχαιωμένο και άκαμπτο σύστημα της ιατρικής εκπαίδευσης δεν μου επέτρεψε να τους πλησιάσω πάντα όπως θα έπρεπε και να μοιραστώ μαζί τους τις αγωνίες και τα όνειρά τους. Είμαι όμως ικανοποιημένος γιατί μπόρεσα μέσα από τα προγράμματα ανταλλαγών, που για πολλά χρόνια συντόνισα, να ανοίξω τους ορίζοντες και να δώσω σε περισσότερους από πεντακόσιους νέους συναδέλφους την ευκαιρία να έρθουν σε επαφή με τα μεγάλα ιατρικά κέντρα και Πανεπιστήμια της Ευρώπης…

Τα τελευταία δέκα χρόνια αφιέρωσα τις ακαδημαϊκές μου προσπάθειες στην οργάνωση μεταπτυχιακών σπουδών στον τομέα της Παγκόσμιας Υγείας. Η εμπειρία μου από την άσκηση της ιατρικής με ελάχιστα μέσα στις πιο δύσκολες περιοχές με έπεισε ότι χρειάζεται και στη χώρα μας ένας αριθμός εξειδικευμένων στελεχών στη διαχείριση των μεγάλων κρίσεων στην Υγεία. Η εξέλιξη των πραγμάτων και στην ίδια μας τη χώρα επιβεβαίωσε με τον πιο πανηγυρικό τρόπο την επιλογή μου αυτή και σήμερα με καμάρι βλέπουμε δεκάδες απόφοιτους του μεταπτυχιακού μας προγράμματος να στελεχώνουν τις υπηρεσίες αρωγής στους πρόσφυγες αλλά και σε μεγάλους διεθνείς οργανισμούς ανθρωπιστικής βοήθειας. Πρόκειται αναμφίβολα για μία πρωτοποριακή προσέγγιση αυτής της “άλλης” ιατρικής, της ιατρικής των ευπαθών ομάδων πληθυσμού, της λεγόμενης “ιατρικής του δρόμου” που για πολλά χρόνια παρέμενε στο περιθώριο της επίσημης ιατρικής εκπαίδευσης».

Όσοι τον γνωρίσαμε, όσοι συμπορευτήκαμε μαζί του, είμαστε τυχεροί και πάντα θα νιώθουμε ευγνωμοσύνη για όσα μας έμαθε.

 

 

Συνέντευξη αυτού του ψυχωμένου ανθρώπου, του Θεόφιλου Ρόζενμπεργκ, την οποία είχε παραχωρήσει στην «Εποχή», το 2016, μπορείτε να διαβάσετε στη διεύθυνση: www.epohi.gr/article/6581/theofilos-rozenberg-eginan-gennaies-epiloges-alla-den-arkoun

Μηνάς Βουλγαρίδης Περισσότερα Άρθρα
ΓΙΑ ΤΗΝ 
ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΗ ΑΝΑΝΕΩΣΗ, 
ΓΙΑ ΤΟ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟ
ΜΕΛΟΣ ΤΟΥ

Copyright © 2021 - All rights reserved

 | 

Developed by © Jetnet