Είναι προφανές ότι για να “αλλάξει η Ευρώπη” δεν αρκεί μόνο η ευρωπαϊκή Αριστερά αλλά θα χρειαστεί να αλλάξουν και τα κόμματα που πρέπει να συνεργαστούν για να κτιστεί μια νέα πλειοψηφία

Του Δημήτρη Σμυρναίου

 
Η φωτογραφία που στάλθηκε στους δημοσιογράφους την περασμένη Τετάρτη από τη συνάντηση του Αλέξη Τσίπρα με το Τζιάνι Πιτέλα δεν ήταν τυχαία. Ο έλληνας πρωθυπουργός έχει εκτιμήσει ιδιαίτερα την προσπάθεια, που κατέβαλε ο επικεφαλής των Σοσιαλιστών και Δημοκρατών στο Ευρωκοινοβούλιο, κατά τη διάρκεια των σκληρών διαπραγματεύσεων στις Βρυξέλλες προκειμένου να βοηθήσει την ελληνική πλευρά. Όπως, επίσης, ότι βοήθησε και αυτός στο να βελτιωθεί η σχέση του έλληνα πρωθυπουργού με τον ιταλό ομόλογό του Ματέο Ρέντσι, με τον οποίο είχαν αρχικά υπάρξει κάποιες παρεξηγήσεις. Και από τότε οι συναντήσεις τους και οι επαφές τους έχουν πυκνώσει. Ο Πιτέλα αποτέλεσε έτσι κι αλλιώς όλο το προηγούμενο διάστημα ένα είδος αντίβαρου στις παρεμβάσεις του Μάρτιν Σουλτς, ο οποίος μοιάζει να μην μπορεί να χωνέψει με τίποτα ότι το «αποξηραμένο» Ποτάμι, το οποίο ο γερμανός σοσιαλδημοκράτης είχε πάρει από τον περασμένο Ιανουάριο υπό την προστασία του δεν μπορεί με τίποτα να αποκτήσει σοβαρή δημόσια παρέμβαση και επιρροή, αλλά αντίθετα κινείται προς την πολιτική εξαέρωση.

Στήριξη από σοσιαλδημοκρατία

Ο Πιτέλα εκφράζει εκείνο το κομμάτι τόσο της ιταλικής όσο και της ευρωπαϊκής σοσιαλδημοκρατίας, που από την αρχή είδε με συμπάθεια και πολλές προσδοκίες την εκλογική επικράτηση του ΣΥΡΙΖΑ, αφού θεώρησε ότι αυτή θα μπορούσε να αποτελέσει ένα είδος εξυγιαντικού σοκ για τους ομοϊδεάτες του στην ΕΕ. Ήταν, μάλιστα, προφανές ότι η ιταλική σοσιαλδημοκρατία που για πρώτη φορά μετά τις ευρωεκλογές αποτελεί τη μεγαλύτερη σε αριθμό ομάδα μέσα στους Σοσιαλιστές και Δημοκράτες (S&D) στο Ευρωκοινοβούλιο προσπάθησε να «περάσει» σε αντιπαράθεση με το SPD μια πιο φιλική γραμμή προς την πρώτη κυβέρνηση Τσίπρα. Άλλωστε υπάρχει και η «Λίστα Τσίπρα» που φιλοδοξεί να ενισχύσει τις δυνάμεις της στις ερχόμενες εκλογές και την οποία όλοι είδαμε να πρωτοστατεί στους πανηγυρισμούς της περασμένης Κυριακής στην Πλατεία Κλαυθμώνος. Αντίστοιχη στάση με την αριστερή πτέρυγα της ιταλικής σοσιαλδημοκρατάις κράτησαν και εκπρόσωποι σοσιαλιστικών κομμάτων από το Βέλγιο, την Αυστρία αλλά και τη Γαλλία. Η εκτίμηση είναι μάλιστα ότι η στήριξη και ο ενθουσιασμός για την «πρώτη αριστερή κυβέρνηση» στην Ελλάδα θα ήταν μεγαλύτεροι αν δεν υπήρχε ένα «κούμπωμα» εξαιτίας της συμμετοχής στην κυβέρνηση των ΑνΕλ, που για πολλούς Ευρωπαίους είναι ανεξήγητη, αφού έχουν καταχωρηθεί στο πολιτικό φάσμα ως ένα κόμμα που κινείται στα όρια της ακροδεξιάς. Και τα ερωτηματικά σε σχέση με αυτή τη συνεργασία μάλλον θα ενισχυθούν μετά την «υπόθεση Δημήτρη Καμμένου», με την οποία ξεκίνησε τη θητεία της η δεύτερη κυβέρνηση Τσίπρα.
Η σημασία της στήριξης από τη σοσιαλδημοκρατία τουλάχιστον μέσα στα ευρωπαϊκά όργανα δεν πρέπει να υποτιμάται, ανεξάρτητα από τις όποιες ενστάσεις μπορεί να υπάρχουν, για το παρελθόν και τις υπάρχουσες ιδεολογικές διαφορές. Δεν τονίζει άδικα ο Ελληνας πρωθυπουργός, ότι όταν επισκέφθηκε το ευρωκοινοβούλιο είδε να τον χειροκροτούν και βουλευτές άλλων ομάδων και όχι μόνο της Ευρωπαϊκής Αριστεράς, φαινόμενο, όχι απλά ασυνήθιστο αλλά μάλλον πρωτοφανές. Είναι άλλωστε αρκετοί αυτοί, που έχουν καταστήσει σαφές προς την ελληνική πλευρά ότι με το άνοιγμά της προς άλλες δυνάμεις θα επιταχύνει και εξελίξεις στο εσωτερικό τους, ενισχύοντας τις «αριστερές τους πτέρυγες». Αναφέρουν συχνά και την περίπτωση του Τζέρυ Γκόρμπιν στη Βρετανία με τον οποίο ως γνωστό διατηρεί προσωπική σχέση ο Ελληνας πρωθυπουργός. Η «παρέα με το ΣΥΡΙΖΑ» εκτιμούν πολλοί θα μπορούσε να βοηθήσει και άλλα κεντροαριστερά κόμματα, που σήμερα συνεργάζονται με την Κεντροδεξιά έτσι ώστε αυτά να αρχίσουν να χαλαρώνουν λίγο το σφιχταγκάλιασμά της. Και να βοηθήσει και την ελληνική κυβέρνηση, έτσι ώστε αυτή να μην βρεθεί ξανά σε φάση πολιτικής απομόνωσης μέσα στην ΕΕ, όπως συνέβη σε κάποιες κρίσιμες στιγμές της διαπραγμάτευσης των προηγούμενων μηνών.

Από «εξτρεμιστής», «σοσιαλιστής»

Αλλά όλα τα παραπάνω δεν ισχύουν μόνο για τη σοσιαλδημοκρατία. Η στήριξη της Σκα Κέλλερ προς τον Αλέξη Τσίπρα δείχνει ότι και στις τάξεις των Πρασίνων υπάρχουν πολλοί, που θεωρούν αναγκαία τη συγκρότηση μιας ευρύτερης προοδευτικής συμμαχίας με τη συμμετοχή της Αριστεράς, της σοσιαλδημοκρατίας και των οικολογικών δυνάμεων, έτσι ώστε να ανατραπεί η συντηρητική, νεοφιλελεύθερη πλειοψηφία στην Ευρώπη. Κάτι που κανείς δεν έχει δικαίωμα να παραβλέψει.
Βεβαίως για τη στάση των Ευρωπαίων Πρασίνων σημαντικό ρόλο έπαιξε η προσέγγιση δυνάμεων της οικολογίας από την Ελλάδα με τον ΣΥΡΙΖΑ, που συνέβαλε στο να ξεπεραστούν διάφορες προκαταλήψεις. Η περίπτωση των σοσιαλδημοκρατών είναι αρκετά πιο ιδιόμορφη, αφού από την πρώτη στιγμή τόσο το ΠαΣοΚ, όσο και το Ποτάμι που ανήκουν στην S&D έκαναν ότι μπορούσαν για να παρουσιάσουν τον Αλέξη Τσίπρα ως επικίνδυνο, ακραίο, παλαιοκομμουνιστή, κρατιστή και οτιδήποτε άλλο μπορεί να φανταστεί κανείς για να εμποδίσουν την υποστήριξη του από «αδερφά τους κόμματα» και να γκρεμίσουν τις όποιες γέφυρες επιχειρήθηκε να ριχτούν. Ευτυχώς δεν το πέτυχαν πάντα. Η εικόνα αυτή πάντως έχει αλλάξει ριζικά το τελευταίο διάστημα, αφού οι Ευρωπαίοι γνώρισαν από πρώτο χέρι και όχι από .περιγραφές τρίτων τον Ελληνα πρωθυπουργό. Το περιοδικό «Σπίγκελ» για παράδειγμα τον αποκαλεί πλέον «σοσιαλιστή» και όχι «εξτρεμιστή» και «ακροαριστερό», όπως τον έλεγε παλιότερα. Αν η Φώφη και ο Σταύρος ήξεραν γερμανικά θα ανατρίχιαζαν. Αλλά και έτσι έχουν λόγο να ανησυχούν. Ειδικά αν τους επόμενους μήνες, με τις απανωτές εκλογικές μάχες σε Πορτογαλία, Ισπανία και Ιρλανδία αποδειχτεί ότι η προσπάθειά τους για μια πλήρη απαξίωση της Αριστεράς πέφτει στο κενό.
Πρόσφατα άρθρα ( Πολιτική )
ΓΙΑ ΤΗΝ 
ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΗ ΑΝΑΝΕΩΣΗ, 
ΓΙΑ ΤΟ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟ
ΜΕΛΟΣ ΤΟΥ

Copyright © 2021 - All rights reserved

 | 

Developed by © Jetnet