Η συνδικαλιστική δράση των εργαζομένων ήταν και παραμένει πάντα μια σημαντική αναγκαιότητα. Η έννοια του σωματείου, ως ο συνεκτικός ιστός που ενσωματώνει τα αιτήματα των μελών του και λειτουργεί ως συλλογικός εκφραστής των εργασιακών τους δικαιωμάτων, αποτελεί θεωρητικά και ιστορικά το σημαντικότερο στήριγμα για κάθε εργαζόμενο. Μετά την πρώτη περίοδο της μεταπολίτευσης, κατά την οποία οι συνδικαλιστικοί θεσμοί είχαν ιδιαίτερη μαζικότητα και άνθηση, μπορούμε να διαπιστώσουμε πολλές αρνητικές αλλαγές στην πορεία του συνδικαλιστικού κινήματος. Η μακρόχρονη πασοκική κυριαρχία στους εργασιακούς χώρους, δεν είναι τυχαίος ο όρος «πρασινοφρουρός», καλλιέργησε την δημιουργία κομματικών «στρατών» που καταδυνάστευσαν για δεκαετίες τα σωματεία και οδήγησε στην κυριαρχία των «επαγγελματιών» συνδικαλιστών οι οποίοι έστησαν πολιτικές καριέρες πάνω στα συντρίμμια της συλλογικής δράσης. Στους χαλεπούς καιρούς που ζούμε σήμερα, η ριζωμένη παράδοση της πασοκικής αλλοτρίωσης συμπληρώνεται με την ισχυρή και νοσηρή παρουσία της Νέας Δημοκρατίας στο συνδικαλισμό, ανοίγοντας δρόμους αναρρίχησης σε πολιτικά αξιώματα. Τέτοιας μορφής εκπροσώπηση σε πολλά Εργατικά Κέντρα και σωματεία εργαζομένων διαιωνίζει την κυριαρχία εργατοπατέρων παλαιάς κοπής με νεοφιλελεύθερο επίχρισμα, συνάδει απόλυτα με τις πολιτικές βλέψεις των δεξιών συνδικαλιστών και δίνει άλλοθι στον άγριο ακροδεξιό καπιταλισμό της τωρινής κυβέρνησης. Και, δυστυχώς, σ’ αυτό το προβληματικό τοπίο συλλογικής εκπροσώπησης δεν απουσιάζει και η συμμετοχή συνδικαλιστών που προέρχονται από την Αριστερά.

 Απομεινάρι αυτής της θλιβερής παράδοσης της συνδικαλιστικής αλλοτρίωσης αποτελεί και η Αντιπροσωπευτική Επιτροπή Ηθοποιών του Κρατικού Θεάτρου Βορείου Ελλάδος. Εδώ και πολλά χρόνια, οι πρωτεργάτες της έχουν εγκαθιδρύσει ένα ισχυρό γραφειοκρατικό μοντέλο και λειτουργούν ως μια παραεξουσία που ενδιαφέρεται κυρίως για την αναπαραγωγή της, έχοντας ως βασικό μέλημα τις διαρκείς και μόνιμες ανανεώσεις των συμβάσεών τους ασχέτως αν δεν παίζουν σε παραστάσεις. Αυτό το περίγραμμα έχει ως αποτέλεσμα την αδιαφορία για την ποιότητα του καλλιτεχνικού έργου και έχει συντελέσει στην πολύχρονη απαξίωση του μεγαλύτερου θεατρικού οργανισμού της χώρας. Αν κάποιος καλλιτεχνικός διευθυντής αμφισβητήσει την εξουσία τους, μαύρο φίδι που τον έφαγε. Αυτό συνέβη με την προηγούμενη καλλιτεχνική διεύθυνση του ΚΘΒΕ.

 Ο Γιάννης Αναστασάκης και η Μαρία Τσιμά ανέλαβαν έναν καλλιτεχνικά απαξιωμένο και οικονομικά χρεωμένο θεατρικό οργανισμό. Χωρίς ιδιαίτερη διοικητική εμπειρία αλλά με μεγάλη όρεξη και σκληρή δουλειά, κατάφεραν να αλαφρώσουν το ΚΘΒΕ από τα παλιά χρέη, να το ανοίξουν στον κόσμο της πόλης γεμίζοντας τις αίθουσες, να οργανώσουν ποικίλα εργαστήρια και πρωτότυπες δράσεις, να το συνδέσουν με την κοινωνία και τα προβλήματά της και να ανεβάσουν πολλές πετυχημένες και ιδιαίτερα προοδευτικές θεατρικές παραστάσεις. Έκαναν όμως το μεγάλο «λάθος» να έρθουν σε αντιπαράθεση με το κατεστημένο της Αντιπροσωπευτικής Επιτροπής Ηθοποιών του ΚΘΒΕ. Κι έτσι, ενάμιση περίπου χρόνο μετά την, χωρίς προσχήματα, εκπαραθύρωσή τους από την καλλιτεχνική διεύθυνση του ΚΘΒΕ, έρχονται αντιμέτωποι με μια δύσοσμη κι εκδικητική καταγγελία στην οποία η Αντιπροσωπευτική Επιτροπή ζητά την διαγραφή τους από το Σωματείο Ελλήνων Ηθοποιών.

 Η γνωστή παροιμία λέει ότι η εκδίκηση είναι ένα πιάτο που τρώγεται κρύο. Δεν εξηγείται αλλιώς η αναμονή τόσων μηνών για τη δημοσίευση της καταγγελίας. Έτσι, λοιπόν, αναμένοντας υπομονετικά, βρέθηκαν στην κατάλληλη σημερινή συγκυρία, κατά την οποία ο καλλιτεχνικός κόσμος βρίσκεται στο μάτι του κυκλώνα. Εκμεταλλευόμενοι το κλίμα που δημιουργήθηκε από το κίνημα του MeToo, σε αγαστή σύμπνοια με την τωρινή καλλιτεχνική διεύθυνση που χρειάζεται κάποιον αντιπερισπασμό για να καλύψει τις πομπές του παραιτηθέντα αναπληρωτή καλλιτεχνικού διευθυντή, παίζουν τελικά το παιχνίδι της κυβέρνησης και δίνουν ετεροχρονισμένο άλλοθι στην υπουργό Πολιτισμού για τη «στεγνή» απόλυση του Γιάννη Αναστασάκη και της Μαρίας Τσιμά. Γιατί, όπως φαίνεται, ένας τέτοιου είδους βαθύτατα αλλοτριωμένος συνδικαλισμός, που δυσφημεί κι αμαυρώνει την εικόνα του συνδικαλιστικού κινήματος, δεν διστάζει ακόμα και να ευθυγραμμιστεί με τη σημερινή ακροδεξιά κυβέρνηση.

 Ως επιστέγασμα, παραθέτουμε την ανακοίνωση-καλωσόρισμα της Αντιπροσωπευτικής Επιτροπής Ηθοποιών ΚΘΒΕ προς τον νυν καλλιτεχνικό διευθυντή Νίκο Κολοβό, παλιό συνδικαλιστή της Νέας Δημοκρατίας και σπεύσαντα να υπογράψει το κείμενο στήριξης της Λίνας Μενδώνη για την υπόθεση Λιγνάδη. Οι εκλεκτικές συγγένειες είναι εκκωφαντικές:

«Η Αντιπροσωπευτική Επιτροπή Ηθοποιών ΚΘΒΕ καλωσορίζει το Νίκο Κολοβό στην καλλιτεχνική διεύθυνση του θεάτρου. Χαιρόμαστε ιδιαίτερα γιατί το μέλλον του θεάτρου ανατίθεται σε έναν άνθρωπο που είναι σάρκα από τη σάρκα μας, έναν ηθοποιό που υπηρέτησε το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος για 45 χρόνια, με αποδεδειγμένο ήθος, συναδελφικότητα, ευγένεια και πολιτισμό. Αρετές που είμαστε βέβαιοι ότι θα κοσμούν και το νέο του ρόλο. Είναι τιμή για τους ηθοποιούς, να ηγείται του θεάτρου ένας συνάδελφος που διατέλεσε δύο φορές πρόεδρος της ΑΕ, με καταλυτική συμβολή στις κατακτήσεις μας.
Οι ηθοποιοί θα στηρίξουν το καλλιτεχνικό του όραμα για ένα Κρατικό Θέατρο αντάξιο της ιστορίας, του κύρους και του προορισμού του. Με τα ίδια αισθήματα καλωσορίζουμε την πρόεδρο και τα μέλη του νέου ΔΣ του ΚΘΒΕ. Είμαστε βέβαιοι ότι θα συμβάλλουν δημιουργικά στην επίτευξη του κοινού μας οράματος».

Ο δικηγόρος του διαβόλου Περισσότερα Άρθρα
Tags:
ΓΙΑ ΤΗΝ 
ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΗ ΑΝΑΝΕΩΣΗ, 
ΓΙΑ ΤΟ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟ
ΜΕΛΟΣ ΤΟΥ

Copyright © 2021 - All rights reserved

 | 

Developed by © Jetnet