Ο Νίκος Καϊμάκης ήταν πάντα, και έτσι παρέμεινε έως το τέλος, έτοιμος για δράση και προσφορά. Από νεαρή ηλικία άρχισε να εργάζεται στη ΔΕΗ και να σπουδάζει. Εκεί συνειδητοποίησε την ανάγκη της αντίστασης κατά της χούντας και του αγώνα για τη δημοκρατία. Εκεί έκανε τα πρώτα βήματα στη συλλογική και συνδικαλιστική του δράση. Μια δράση που συνεχίστηκε με συνέπεια και γνώση σε όλη του τη ζωή. Έτσι ακριβώς όπως συνεχίστηκε και ο αγώνας του στο πολιτικό επίπεδο με την ένταξή του στο ΚΚΕ Εσωτερικού μετά την πτώση της δικτατορίας. Έδειχνε όμως να είναι έτοιμος από καιρό. Είχε ακούσει τις πρώτες συζητήσεις για την αριστερά στο οικογενειακό του περιβάλλον. Έτσι άρχισε να γνωρίζει τους Λαμπράκηδες. Ήλθε όμως η δικτατορία και ανέκοψε με βία κάθε συζήτηση και δράση.

Ο Νίκος νεαρός τότε (1974), συνδικαλιστικό στέλεχος στη ΔΕΗ, ξεχώριζε για την αγωνιστικότητά του, την εντιμότητά του, τις γνώσεις και την ειλικρίνεια αλλά και για την εμπλοκή του στα ερωτήματα και τους προβληματισμούς που είχαν τεθεί στο τραπέζι των συζητήσεων, για τις δημοκρατικές διαδικασίες, τον ευρωκομουνισμό και τον σοσιαλισμό με δημοκρατία και ελευθερία. Πέρα από τις θεωρητικές συζητήσεις ως άνθρωπος της δουλειάς έδειχνε ιδιαίτερο ενδιαφέρον για τα κοινωνικά και οικονομικά ζητήματα, για τις «διαρθρωτικές αλλαγές», την πορεία της ΕΕ, ΕΟΚ τότε, τον ρόλο και τις δυνατότητες της ευρωπαϊκής αριστεράς.

 

Με μέριμνα για τη συνδικαλιστική δουλειά

 

Με τη δράση του –που ήταν στάση ζωής για τον Νίκο πι – και τις γνώσεις που έγιναν ευρύτερα γνωστές στο κόμμα και όχι μόνο κέρδισε την αγάπη και την εκτίμηση των συντρόφων του κι έτσι άρχισε να αναλαμβάνει όλο και περισσότερες ευθύνες και υποχρεώσεις. Στο 3ο συνέδριο του ΚΚΕ Εσωτερικού εκλέγεται στην Κεντρική Επιτροπή και στο Εκτελεστικό Γραφείο του, ως υπεύθυνος για τη συνδικαλιστική δουλειά. Στη συνέχεια εκλέγεται στην Πολιτική Γραμματεία του ΚΚΕ εσωτερικού – Α. Α.

Ο Νίκος, ταυτόχρονα με την πολιτική του στράτευση, συνέχισε να παίζει έναν ευρύτερο ρόλο στο συνδικαλιστικό κίνημα, ως εκλεγμένος συνδικαλιστής της ΔΕΗ στη ΓΣΕΕ και ως μέλος της Γραμματείας του ΑΕΜ (Αντιδικτατορικό Εργατικό Μέτωπο) με πρόεδρο τον ιστορικό ηγέτη του Συνδικαλιστικού κινήματος, των 115 οργανώσεων, Ορέστη Χατζηβασιλείου. Με τις γνώσεις του και την εμπειρία του, ο Νίκος επιχείρησε ν’ αναδείξει ένα ευρύ φάσμα προβλημάτων για τον ρόλο του συνδικαλιστικού κινήματος στις νέες συνθήκες μετά το 1981. Τη συμμετοχή των συνδικάτων στον έλεγχο και την πολιτική των κοινωνικών θεσμών, π.χ. ασφαλιστικό, στις επιχειρήσεις του δημόσιου τομέα.

Πάντα προσπαθούσε να βρει λύση έξω και πέρα από τις συντεχνιακές αγκυλώσεις και με το πνεύμα αυτό δημοσίευσε μια σειρά από άρθρα στην εφημερίδα του ΑΕΜ Εργατική Ενότητα αρχικά, την «Αυγή» και την «Εποχή» και όχι μόνο. Δημοσίευσε κείμενά του για τα τρέχοντα ζητήματα και τους εργατικούς αγώνες, για τις κοινωνικές και οικονομικές διεκδικήσεις και τις θεσμικές αλλαγές. Θεωρούσε πρωταρχικό ζήτημα για την αποτελεσματική δράση του συνδικαλιστικού κινήματος την αυτονομία του από τις κυβερνητικές, κομματικές και εργοδοτικές εξαρτήσεις, όπως και τη συνεργασία των ευρωπαϊκών συνδικάτων. Μια συνεργασία αναγκαία καθώς η Ευρωπαϊκή Ένωση εφάρμοζε όλο και περισσότερο νεοφιλελεύθερες πολιτικές μετά τη συνθήκη του Μάαστριχτ.

 

Πολιτική από τα κάτω

 

Μετά τη δεκαετία του 1990 όταν πολλά πράγματα άρχισαν ν’ αλλάζουν ριζικά, με οδυνηρές συνέπειες για τους εργαζόμενους και το περιβάλλον, άρχισαν να εμφανίζονται και οι πρώτες αντιδράσεις των πολιτών. Ο Νίκος είναι από τους πρώτους που άρχισε να εκτιμά θετικά την ανάδειξη αυτών των κοινωνικών κινημάτων κι έτσι τάχθηκε υπέρ με τις ευρωπορείες και ιδιαίτερα υπέρ του Ευρωπαϊκού Κοινωνικού Φόρουμ. Ένα ευρύ κοινωνικό κίνημα που εξαπλώθηκε σε όλες τις χώρες της Ευρώπης και εδώ. Κίνημα που βαθμιαία υποστήριξε και όλη η Ανανεωτική Ριζοσπαστική Αριστερά –ο Νίκος ήταν μέλος της ΚΕ του Συνασπισμού– στο οποίο συσπειρώθηκαν πολλά επιμέρους κινήματα της χώρας μας τα οποία μετά εκφράστηκαν πολιτικά από τον ΣΥΡΙΖΑ.

Ήταν ακούραστος, φιλομαθής και δεν περιορίστηκε να ασκεί πολιτική μόνο από τα πάνω. Διότι υπήρξε επί σειρά ετών και μέλος του ΕΣΡ, όπως και πρόεδρος της Ανεξάρτητης Αρχής στην Ενέργεια την περίοδο της διακυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ. Έδινε πάντα το παρών σε κάθε δύσκολη κατάσταση, σε κάθε προσκλητήριο. Έβαζε πλάτη, να στηθούν σχεδόν όλα τα φεστιβάλ: το πρώτο της Αυγής στη Ν. Σμύρνη μέχρι κι αυτό της Εποχής στη Σχολή Ευελπίδων. Ο Νίκος με την επαγγελματική του ιδιότητα και τις ικανότητές του όχι μόνο έδινε το φως αλλά έπρεπε στο τέλος να μαζέψει τα υλικά για τον επόμενο χρόνο. Ήταν ένας «αγωγιάτης χωρίς αγώι», όπως έλεγε ο αξέχαστος Μπάμπης Δρακόπουλος. Και βέβαια δεν ήταν ο μόνος, ήταν σχεδόν η πλειοψηφία των μελών και στελεχών τότε που χωρίς την προσωπική τους συμμετοχή ήταν αδύνατο να γίνουν τα φεστιβάλ..

Ο Νίκος ποτέ δεν ξέχασε τους συναδέλφους του και τους συνεργάτες του στον χώρο της δουλειάς με τους οποίους διατηρούσε σχέσεις αλληλεγγύης και συναδελφικές. Γι’ αυτό και τον θυμούνται. Όπως τον θυμούνται οι νέοι και παλιοί σύντροφοί του που θα φροντίσουν μαζί με την αγαπημένη του οικογένεια, την Βάλια, την Κική και την Ντόρα, να βρεθούμε μετά την πανδημία για να τον θυμηθούμε έτσι όπως τον γνωρίζαμε: χαμογελαστό, έτοιμο για τα πολύ σοβαρά αλλά και για την καθημερινότητα.

 

 

 

 

 

Ο ΣΥΡΙΖΑ τον αποχαιρετά

 

«Αγωνιστές σαν τον σύντροφο Νίκο δίνουν νόημα με τη ζωή και τη δράση τους στη συνέχεια των αγώνων μας» γράφει στο δικό του συλλυπητήριο μήνυμα ο Αλέξης Τσίπρας και θυμίζει ότι ο Νίκος Καϊμάκης, «εμβληματικός συνδικαλιστής της Αριστεράς, κοινωνικός και πολιτικός μαχητής, διακρίθηκε σε όλη του τη δύσκολη και σεμνή διαδρομή για τη συνέπεια, την ανιδιοτέλεια, την αφοσίωση στα ιδανικά της κοινωνικής δικαιοσύνης».

Τα θερμά συλλυπητήριά του στην οικογένεια και στους οικείους του εκφράζει ο ΣΥΡΙΖΑ - Προοδευτική Συμμαχία: «Ο Νίκος Καϊμάκης υπήρξε σπάνιος αγωνιστής με μακρά πορεία, σταθερά ως κεντρικό συνδικαλιστικό στέλεχος του ευρύτερου χώρου του ΚΚΕ Εσωτερικού» τονίζει σε ανακοίνωσή του.

 

 

Το ΕΣΡ

 

Μεγάλη η θλίψη για τον θάνατο του Νίκου Καϊμάκη, αγωνιστή της Αριστεράς και μέλους του Εθνικού Συμβουλίου Ραδιοτηλεόρασης την περίοδο 1999-2003, τοποθετημένου τότε στην ανεξάρτητη αρχή από τον Συνασπισμό. Ο Νίκος Καϊμάκης, καταρτισμένος για τα θέματα τεχνολογίας, επικοινωνίας και Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης, ήταν μέλος της αρχής όταν για πρώτη (και τελευταία) φορά έδωσαν με νόμιμες άδειες στους ραδιοφωνικούς σταθμούς Αττικής με διαγωνισμό, ενώ είχε βοηθήσει στη στήριξη των δημοσίων τηλεοράσεων στην Ελλάδα και την Ευρώπη. Άνθρωπος εξωστρεφής και με ανοιχτή καρδιά, δούλεψε με αφοσίωση ως μέλος του ΕΣΡ και δημιούργησε τις καλύτερες σχέσεις με τους συναδέλφους του και με τους δημοσιογράφους του ρεπορτάζ. Τον αποχαιρετούμε με πόνο.

Μπάμπης Κοβάνης Περισσότερα Άρθρα
ΓΙΑ ΤΗΝ 
ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΗ ΑΝΑΝΕΩΣΗ, 
ΓΙΑ ΤΟ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟ
ΜΕΛΟΣ ΤΟΥ

Copyright © 2021 - All rights reserved

 | 

Developed by © Jetnet