Ο υποψήφιος του ΚΚΓ, Φαμπιέν Ρουσέλ

 

 

 

Η Γαλλία θα είναι η πρώτη χώρα που θα επιστρέψει στη δημοκρατική νομιμότητα μετά από την κρίση της πανδημίας, που έχει κοστίσει πάνω από 100.000 νεκρούς. Και η αβεβαιότητα συνεχίζεται.

Το πρώτο βήμα προς την κατεύθυνση αυτή θα γίνει με τις περιφερειακές εκλογές, που θα διεξαχθούν στις αρχές Ιουνίου, όπως ανακοινώθηκε. Θα ακολουθήσουν οι προεδρικές και βουλευτικές εκλογές, την άνοιξη του 2022. Με αυτά τα δεδομένα, οι πολιτικές δυνάμεις θα έπρεπε να βρίσκονται σε μια ετοιμότητα για τον καθορισμό της εκλογικής στρατηγικής τους. Μέχρι τώρα, τίποτε δεν έχει ξεκαθαριστεί. Μόνο τα δημοσκοπικά ευρήματα κυριαρχούν στο δημόσιο διάλογο, πληροφορώντας τους γάλλους ψηφοφόρους ότι θα βρεθούν και πάλι μπροστά στο ίδιο δίλημμα, ανάμεσα στον Μακρόν και την Λεπέν.

Έτσι, για τις δυνάμεις της Αριστεράς και της Οικολογίας τα πράγματα δεν είναι καθόλου ενθαρρυντικά. Συνυπολογίζοντας την πολυδιάσπαση στο χώρο αυτό, καθώς και τις διαφορετικές προσεγγίσεις, καθίσταται δύσκολη η σύγκλιση και η κοινή - ενωτική κάθοδος στις προεδρικές. Σε αυτό το κοινωνικό και πολιτικό πλαίσιο, το ΚΚΓ έκανε το πρώτο βήμα για τον καθορισμό της εκλογικής του στρατηγικής. Στο τέλος της περασμένης εβδομάδας, πραγματοποίησε διαδικτυακά την εθνική του συνδιάσκεψη, με τη συμμετοχή 1.000 και πλέον αντιπροσώπων (αναδείχτηκαν από τα 50.000 οικονομικά ενήμερα μέλη, από όλες τις οργανώσεις του κόμματος στη χώρα).

Το εθνικό συμβούλιο, μετά από μια δύσκολη και ενδιαφέρουσα συζήτηση -όπως έγινε φανερό και από τα δημοσιεύματα στα ΜΜΕ, υπερψήφισε με 66% την πρόταση για δικό του υποψήφιο στις προεδρικές εκλογές. Το καθήκον αυτό καλείται να φέρει σε πέρας ο γραμματέας του, Φαμπιέν Ρουσέλ, με το 73% των ψήφων (σε όλες τις ψηφοφορίες έλαβαν μέρος πάνω από 910 αντιπρόσωποι). Η συνδιάσκεψη ενέκρινε και την πολιτική απόφαση, δηλαδή ένα κείμενο με τον τίτλο «να ξαναεμπνεύσουμε την ελπίδα». Ταυτόχρονα, όμως, τέθηκε σε ψηφοφορία και ένα δεύτερο κείμενο -χωρίς να διαφοροποιείται ακόμα και στα πιο επίμαχα πολιτικά ζητήματα- με το οποίο ορισμένοι θέτουν, με έντονο τρόπο, την ανάγκη εγκατάλειψης των φιλελεύθερων πολιτικών της ΕΕ και τη διαγραφή των χρεών. Η πρόταση αυτή έλαβε το 29,4% και, βεβαίως, απορρίφθηκε. Στην ουσία, το δεύτερο - εναλλακτικό κείμενο, που προτάθηκε κυρίως από παλαιά στελέχη, επικεντρώνεται στην κοινή - ενωτική πρόταση υποψηφίου των δυνάμεων της Αριστεράς και της Οικολογίας. «Η υποψηφιότητα αυτή -με ένα κοινό προγραμματικό πλαίσιο- είναι όσο ποτέ άλλοτε αναγκαία σήμερα, μετά την αποτυχία του μακρονισμού», προκειμένου να αντιμετωπιστεί ο κίνδυνος να βρεθεί το δίδυμο Μακρόν - Λεπέν στο δεύτερο γύρο. Ο κίνδυνος αυτός επιβάλλει σε όλες τις αριστερές και οικολογικές δυνάμεις να παραμερίσουν τις διαφορές και τις ιδιαίτερες «εγωιστικές» επιδιώξεις, όπως προκύπτει από τα αιτήματα που προβάλλονται από διάφορες κοινωνικές ομάδες, με κείμενα και υπογραφές. Το κόμμα θα μπορούσε να θεωρηθεί ότι διασπά το μέτωπο αυτό και, συνεπώς, ακολουθεί μια μοναχική πορεία.

 

«Ευτυχισμένες ημέρες»

 

Ο Φαμπιέν Ρουσέλ, απαντώντας σε αυτή την κριτική, είπε ότι «με την υποψηφιότητά μου ή θα δοθεί μια ώθηση και μια ευκαιρία για την Αριστερά ή θα παραμείνουμε στο κατάστρωμα χωρίς να αλλάξει τίποτα στην Αριστερά». «Πρόκειται για μια διαπίστωση, η οποία ήρθε να διώξει τα σύννεφα, για να αποκαλυφθεί η πραγματικότητα που επικρατεί στο χώρο της Αριστεράς και της Οικολογίας», σύμφωνα με τον αρθρογράφο της Liberation. Και το περιοδικό Politis αναφέρει χαρακτηριστικά ότι «οι δυνάμεις αυτές της Αριστεράς και της Οικολογίας αφήνουν, δυστυχώς, μια ευκαιρία να χαθεί προς όφελος της άκρας Δεξιάς».

Αλλά για να επανέλθουμε στο ΚΚΓ, ο γραμματέας Φ. Ρ., στο κλείσιμο των εργασιών, ανέφερε πως «η Αριστερά -όλες οι δυνάμεις της- βρίσκονται μπροστά σε μια πρόκληση. Να κερδίσουν το νου και τις καρδιές της πλειοψηφίας, με ένα πρόγραμμα που θα αποτελεί τη βάση για τις “ευτυχισμένες ημέρες του 21ου αιώνα”». Εδώ, ο ομιλητής παραπέμπει στις ευτυχισμένες ημέρες μετά από τη λήξη του Β’ παγκοσμίου πολέμου, όταν ο Ντε Γκωλ σε συνεργασία με το ΚΚΓ έθεσαν τις βάσεις του κοινωνικού κράτους για τη μεταπολεμική περίοδο. Το μήνυμα ήταν σαφές: «το κόμμα δεν εγκαταλείπει την πολιτική των συνεργασιών». Γι’ αυτό συνέχισε να μιλάει για την Αριστερά, η οποία θα πρέπει να στραφεί στον κόσμο που έχει μείνει στο περιθώριο και απέχει από τις εκλογές «και λόγω των δικών μας λαθών».

 

Κόμμα και κινήματα

 

Όσο για το φόβο που εκφράστηκε για την απομόνωση του κόμματος, τόνισε πως θα συνεχίσει τις σχέσεις με τα κινήματα και θα συναντηθεί με τα συνδικάτα -που, άλλωστε, του προσέφεραν μεγάλη στήριξη σε αυτή τη διαδικασία- τους εκπροσώπους των ΜΚΟ και με όλους όσοι έχουν συμβάλει στην επεξεργασία προτάσεων… «Με το πνεύμα αυτό φιλοδοξούμε να συγκροτήσουμε μια κοινή υποψηφιότητα, μια ειλικρινή συσπείρωση και, παράλληλα, να δημιουργήσουμε στις εκλογικές περιφέρειες τις κινήσεις πολιτών, που θα αποτελέσουν τις βάσεις για την οικοδόμηση μια πλατιάς αριστερής πλειοψηφίας στο κοινοβούλιο». Τέλος, κάλεσε τις αριστερές δυνάμεις να σεβαστούν την επιλογή του κόμματος, γιατί, όπως είπε, «δεν βρισκόμαστε σε αντίπαλα στρατόπεδα. Δεν θέλουμε να εκτοπίσουμε κανέναν. Αντίθετα, θέλουμε να ενώσουμε. Και αυτό μπορούμε να το πετύχουμε, εάν εργαστούμε και κερδίσουμε την πλειοψηφία του γαλλικού λαού από τον πρώτο γύρο». Η τοποθέτηση αυτή και, ιδιαίτερα, η αναφορά σε μια «κοινή υποψηφιότητα», δεν πέρασε απαρατήρητη από τους αναλυτές, που άρχισαν να αναρωτιούνται για το εάν, πράγματι, υπάρχει περίπτωση συνεργασίας και κοινού υποψηφίου στις προεδρικές εκλογές. Η απάντηση δόθηκε από τον πρόεδρο της κοινοβουλευτικής ομάδας του ΚΚΓ, Αντρέ Σεσαίν: «εάν υπάρχει μια κοπερνική επανάσταση, τότε θα φτάσουμε και σε μια συνεργασία της Αριστεράς».

Τελικά, η απάντηση θα δοθεί στις 9 Μαΐου, με την ψήφο των μελών του κόμματος για την επικύρωση της υποψηφιότητας του Φ. Ρουσέλ. Μέχρι τότε, θα υπάρχει ένα ενδεχόμενο για συνεργασία με κοινό υποψήφιο. Σε καμιά περίπτωση όμως με άλλο κόμμα, όπως φάνηκε με τη απόρριψη της πρότασης του Ζ. Λ. Μελανσόν για μια «συμφωνία – πακέτο». Οι διμερείς συνεργασίες της Αριστεράς από τον πρώτο γύρο θα ήταν αναποτελεσματικές, όπως δείχνουν και οι δημοσκοπήσεις. Πιο συγκεκριμένα, δίνουν στον Μελανσόν ένα 9-10%, στη δήμαρχο του Παρισιού Ανέ Ινταλγκό 9% και στον οικολόγο υποψήφιο 8%. Στο δεύτερο γύρο, οι δημοσκοπήσεις δίνουν 54% στον Μακρόν και 46% στην Λεπέν. Τους διαφεύγει, όμως, μια λεπτομέρεια: ότι η τεράστια πλειοψηφία -περίπου το 70%- των ψηφοφόρων δεν θέλει ούτε τον Μακρόν, ούτε την Λεπέν. Αλλά, στην υποθετική περίπτωση που ένας υποψήφιος της Αριστεράς και της Οικολογίας βρεθεί στο δεύτερο γύρο με αντίπαλο την Λεπέν, αυτός θα ηττηθεί (ο οικολόγος θα λάβει 47%, ο Μελανσόν 40% και η Ινταλγκό περίπου 50%).

Πέρα, όμως, από τις δημοσκοπήσεις και τα κόμματα, υπάρχουν και τα κοινωνικά κινήματα, που εργάζονται εντατικά για τη διαμόρφωση μιας άλλης εναλλακτικής λύσης. Για ένα σχέδιο για την κοινωνική και την οικολογική ανάπτυξη, καθώς τέτοιο σχέδιο δεν υπάρχει ούτε στη Γαλλία, ούτε στην Ευρώπη, όπως επισήμανε ο διανοούμενος Πιερ Κάλφα, παρουσιάζοντας το σχέδιο για την ανεργία, το χρέος και την κοινωνική πολιτική. Θα επανέλθουμε, καθώς η λίστα Κάλφα έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον και για την Ελλάδα.

Πρόσφατα άρθρα ( Ευρώπη )
ΓΙΑ ΤΗΝ 
ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΗ ΑΝΑΝΕΩΣΗ, 
ΓΙΑ ΤΟ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟ
ΜΕΛΟΣ ΤΟΥ

Copyright © 2021 - All rights reserved

 | 

Developed by © Jetnet