Φωτογραφία: Νικόλας Κοκοβλής

 

 

 

Τα μέτρα κοινωνικής αποστασιοποίησης, η έκτακτη κατάσταση και τα επιβραδυμένα από τους περιορισμούς κοινωνικά αντανακλαστικά αποτέλεσαν πεδίον δόξης λαμπρό για πολλούς υπουργούς της επιτελικής μας κυβέρνησης. Δεν θα μπορούσε να απουσιάζει από αυτούς, ο υπουργός Εργασίας Κωστής Χατζηδάκης ανοίγοντας την κουβέντα για το ξήλωμα του 8ώρου. Και βέβαια αμέσως έσπευσε να τον συνδράμει και ο ίδιος ο πρωθυπουργός.

Παρακάμπτοντας τις συμβάσεις εργασίας και τα σωματεία, προωθείται από το υπουργείο η ατομική σύμβαση εργαζομένου-εργοδότη με τη δυνατότητα 10 ωρών απασχόλησης ημερησίως για κάθε υπάλληλο της εταιρείας. Η συνεχώς αυξανόμενη ανεργία, η οικονομική ύφεση που θα ακολουθήσει μετά τον COVID19, η κατάργηση των εργασιακών δικαιωμάτων και η μετάλλαξη των συλλογικοτήτων εργαζομένων σε εργοδοτικά φερέφωνα συνεισφέρουν, με κομβικό μάλιστα τρόπο, ώστε ο εργαζόμενος να συμφωνεί σε μια διαπραγμάτευση των όρων εργασίας του, εκ των προτέρων άδικη.

 

Αυτοεκμετάλλευση

 

Οι CEO του ΣΕΒ είχαν εδώ και χρόνια στην ατζέντα τους, την κατάργηση του 8ώρου και τον εξορθολογισμό των απλήρωτων υπερωριών με στόχο την αύξηση των κερδών των επιχειρήσεων τους, σε βάρος του εργατικού δυναμικού.

Από την άλλη, η συζήτηση αυτή δείχνει βαρετή για πολλούς εργαζόμενους, κυρίως τους νεότερους σε ηλικία. ‘’’Έτσι και αλλιώς, στην παρούσα φάση δουλεύω 10ώρα, Σαββατοκύριακο ή αργά το βράδυ ειδικά τις μέρες που λήγει κάποιο deadline’’, θα απαντήσουν οι περισσότεροι συνομήλικοι μου. Η γενιά των μεταπτυχιακών τίτλων που πίνει μπίρες από το περίπτερο, και μαγειρεύει μακαρόνια με πέστο τις απογευματινές ώρες που γυρίζει σπίτι, θέτει τις βάσεις για τη μετατροπή της κοινωνίας της πειθαρχίας σε μια κοινωνία της επίδοσης. Όπως πολύ εύστοχα περιγράφει ο  Μπιουνγκ-Τσουλ Χαν: «Σήμερα η υπερβολική εργασία και επίδοση οξύνονται και καταλήγουν να γίνουν αυτοεκµετάλλευση, η οποία είναι πιο αποτελεσματική της εκμετάλλευσης από τρίτους, γιατί συνοδεύεται από ένα αίσθημά ελευθερίας. Εκμεταλλευτής και εκμεταλλευόμενος είναι ένα και το αυτό πρόσωπο. Θύτης και θύμα, το ίδιο.» Ο έντονος ανταγωνισμός, η ανάδειξη του καταναλωτισμού και η διαφήμιση ενός νέου μοντέλου ανθρώπου ο οποίος θεωρείται πετυχημένος όταν συνεχώς εργάζεται οδηγούν τις χιλιάδες των νέων που δεν ικανοποιούν το συγκεκριμένο μοντέλο στην αυτοκριτική και την κατάθλιψη. Οι απαγορεύσεις, τα ωράρια και οι κανόνες έχουν αντικατασταθεί από τα πρότζεκτ, τoυς διαγωνισμούς και την αυξανόμενη απαίτηση για καινοτομία, την ίδια στιγμή που δεν ικανοποιούνται οι βασικές ανάγκες του εργαζομένου για υγεία, εξασφάλιση και οικονομική επάρκεια. Δεν αποτελεί μέρος της φαντασίας, αλλά βρίσκεται ήδη ανάμεσα μας «ο σύγχρονος σκλάβος που έχει σε μεγάλο βαθμό επιλέξει ο ίδιος την υποδούλωσή του», υποβοηθούμενος από την ψευδαίσθηση της «ελευθερίας επιλογής» ώστε να επιτύχει τους συνεχώς υψηλότερους στόχους. Αντιθέτως, η αυταπάτη της εποχής μας είναι πως όσο πιο δραστήριοι είμαστε, τόσο πιο ελεύθεροι γινόμαστε με αποτέλεσμα να γινόμαστε βίαιοι απέναντι στους εαυτούς μας, ώστε να ικανοποιήσουμε την θετικότητα του ‘’μπορώ’’ την στιγμή που απορρίπτουμε την αρνητικότητα του ‘’πρέπει’’.

 

Προωθείται ένα νέο παράδειγμα

 

Όπως γίνεται εύκολα κατανοητό, ο ΣΕΒ, ο νεοφιλελεύθερος πρωθυπουργός της Ελλάδας και ο υπουργός Εργασίας γνωρίζει την προδιάθεση των εργαζομένων να ικανοποιήσουν τους στόχους που τίθενται από τις εταιρείες, θυσιάζοντας τον προσωπικό τους χρόνο, την υγεία και φυσικά το απαρέγκλιτό 8ώρο εργασίας. Με βάση αυτή τη γνώση, παράγεται και προωθείται ένα νέο παράδειγμα εργαζομένου, ατομικής επιτυχίας και έντονου ανταγωνισμού προωθώντας τις πλήρως ελαστικές σχέσεις εργασίας και εμπιστευόμενη στους ‘’αλάνθαστους’’ νόμους της αγοράς. Τηρώντας πιστά, το σχέδιο της Έκθεσης Πισσαρίδη η κυβερνητική στρατηγική για τα εργασιακά, ακονίζει το δίκοπο μαχαίρι της επισφάλειας και αβεβαιότητας. Από την μία, οι άνεργοι πολίτες που δεν δουλεύουν καθόλου και από την άλλη, οι ελαστικά εργαζόμενοι που δουλεύουν πάρα πολύ.

Σε καμία των περιπτώσεων, η απάντηση της νεολαίας δεν πρέπει να είναι η άνευ όρων παράδοση στην απορρύθμιση των εργασιακών σχέσεων, το διωγμό της συνδικαλιστικής δράσης, στις ανταμοιβές που δεν ικανοποιούν τις βασικές ανάγκες. Ένας σημαντικός δείκτης της EUROSTAT καθρεφτίζει χαρακτηριστικά την υποβάθμιση του νέου, παρά τα πτυχία του και συγκεκριμένα: οι νέοι στην Ελλάδα ξοδεύουν για να ικανοποιήσουν τις βασικές τους ανάγκες 30% περισσότερα χρήματα από όσα λαμβάνουν. Άλλος ένας πίνακας που θα μας έβρισκε στην κορυφή, αν τον διαβάζαμε ανάποδα. Οι στίχοι του Μελέτη Κυριακού «τη σκλαβιά μου λύνοντας καλόπιασέ με, το κοινό συμφέρον δες το χρυσάφι σου χαρίζω προτιμώ τη λευτεριά» αποτυπώνουν το αιώνιο δίλημμα δουλεύουμε για να ζούμε ή ζούμε για να δουλεύουμε;

Αλέξανδρος Μεϊκόπουλος Ο Αλέξανδρος Μεϊκόπουλος είναι πολιτικός μηχανικός και μεταπτυχιακός φοιτητής MBA AUEB Περισσότερα Άρθρα
ΓΙΑ ΤΗΝ 
ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΗ ΑΝΑΝΕΩΣΗ, 
ΓΙΑ ΤΟ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟ
ΜΕΛΟΣ ΤΟΥ

Copyright © 2021 - All rights reserved

 | 

Developed by © Jetnet