Μερικές φορές κάποιοι συντροφόφιλοι ανοίγουν την πόρτα της ζωής και φεύγουν προς τον Ουρανό· κάποιοι λένε για τον Παράδεισο. Πώς γίνεται κι όλοι πηγαίνουν στον Παράδεισο;

Έτσι ξαφνικά μάθαμε ότι ο Μανώλης έφυγε για το τελευταίο ταξίδι. Μια μουγγαμάρα, ένα μούδιασμα, αυτό που δεν το χωρά ο νους και σε αναστατώνει νιώσαμε όσοι πορευτήκαμε κάποτε μαζί, όσοι τον γνωρίσαμε. Και πάνε χρόνια πολλά, εκεί γύρω στο 1980. Τότε που σπουδάζαμε στο ΚΑΤΕΕ Αθήνας τεχνολόγοι· μηχανολόγος ο Μανώλης ηλεκτρολόγος εγώ, αλλά κι οι δυο έξω από τα νερά μας. Τότε, νέοι όλοι, ο Μπάμπης, ο Θανάσης, ο Αλέκος, ο Τάκης, η Βάσω, η Αλέκα, ο Γιώργος, ο Γιάννης, ο Ηλίας, η Έφη, η Νίτσα, η Μιμή, ο Νίκος (ποιος απ’ όλους), η Άννα, η Κική, ο Στέλιος, ο… -η μνήμη ασθενεί. Θυμάμαι όσα ζήσαμε, τα ίδια ήρθαν στο νου και πριν δέκα χρόνια με το φευγιό ενός άλλου συντροφόφιλου του Αλέκου Λύτρα.Ήρθαν οι εικόνες από τις καταλήψεις του 1979–80, τις συνελεύσεις, τις πορείες κάθε Τρίτη, το γιαούρτωμα της ΔΑΠ, την Ειρήνη της ΑΑΣΠΕ και τον Στέλιο της ΠΠΣΠ, τους Αυτόνομους, και απέναντι όλων οι κνίτες με την αλάνθαστη γραμμή.

Αγώνας για να μαζέψουμε όσες υπογραφές χρειάζονταν, ώστε να γίνει η συνέλευση μήπως και αλλάξουμε κάτι. Τότε που τα θέλαμε όλα. Τέσσερις μήνες κατάληψη στη σχολή. Με διάλογο, συναυλίες, εκθέσεις, γιορτές, έρωτες, πολιτικό ζύμωμα. Ατέλειωτες ώρες και μέρες συνεδριάσεων, με καφέδες, μισές φρατζόλες για σάντουιτς κι άφιλτρα τσιγάρα.

Ύστερα στα κεντρικά γραφεία, συνεδριάσεις μέχρι τις μεταμεσονύχτιες ώρες. Συνέχεια στο μυτιληνιό ουζερί της Θεμιστοκλέους, με δυνατό πλωμαρίτικο ούζο για σας τους αμύητους ή ρετσίνα και μπακαλιαράκια, ρεφενέ. Και στην Ομόνοια, για γιαούρτι με μέλι, ως να κλείσει το γαλακτοπωλείο «Η Μεγάλη Βρετάνια».

Χαθήκαμε και επανασυνδεθήκαμε μερικές φορές με τον Μανώλη. Το 1986, μετά το στρατό, αποφασίσαμε, ο καθένας χωριστά, να ξανασπουδάσουμε· εκείνος να δώσει στο Πάντειο κι εγώ στην Παιδαγωγική Ακαδημία, μεγάλη στροφή από τις πρώτες σπουδές. Με φιλοξενούσε στο διαμέρισμά του στον Άγιο Νικόλαο, όταν ερχόμουν Αθήνα. Εκεί κάναμε μεταμεσονύκτιες συνεδριάσεις των δύο ατόμων, αυτές που δεν κρύβεσαι από τον αυτό σου. Μετά, το 1990, φεύγει στην Αγγλία κι εγώ διορίζομαι στην Σάμο ως καθηγητής. Πώς είναι να είσαι ο ηγέτης στην τάξη, ήταν το ερώτημά του.

Αν είναι να κρατήσουμε ένα στοιχείο, το πλέον χαρακτηριστικό από τον Μανώλη είναι το ασυμβίβαστο του χαρακτήρα και της προσωπικής του ζωής. Τα χρόνια της κομματικής συμμετοχής, του αγώνα, των προσπαθειών δεν τα εξαργύρωσε. Πορεύτηκε εκτός δημοσίου και προσωπικής εξυπηρέτησης. Είχαμε το χαρακτηριστικό ότι κατεβήκαμε από το τραίνο του «ελληνικού υπαρκτού σοσιαλισμού» πριν το ζητήσει ο Μεγάλος τιμονιέρης.

 Τώρα που αποφάσισες την αναχώρησή σου νιώθω να φωνάζεις από μακριά, γλυκά και νηφάλια, και να μας πετάς τους στίχους του ποιητή:

- Όλα χάνονται. Του καθενός έρχεται η ώρα.

- Όλα μένουν. Εγώ φεύγω. Εσείς να δούμε τώρα.

Αριστείδης Καλάργαλης Περισσότερα Άρθρα
ΓΙΑ ΤΗΝ 
ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΗ ΑΝΑΝΕΩΣΗ, 
ΓΙΑ ΤΟ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟ
ΜΕΛΟΣ ΤΟΥ

Copyright © 2021 - All rights reserved

 | 

Developed by © Jetnet