Αν υπάρχει κάτι που ξεχωρίζει τις γιορτές του Πάσχα από τις υπόλοιπες γιορτές, αυτό είναι μια αίσθηση πνευματικότητας ανεξάρτητα από την προσωπική σου εμπλοκή με τη θρησκεία. Γιατί το τελετουργικό της σταύρωσης και της ανάστασης αποτελούν στην πραγματικότητα κομμάτι ενός ευρύτερου κοινού τόπου που συναντά κανείς σε όλες τις θρησκείες και τις μυθολογίες. Είναι η διαδοχή του θανάτου και της ζωής και η κυκλικότητα του χρόνου. Η ζωή που φεύγει ως αναγκαίο αντίτιμο για τη ζωή που θα έλθει. Η συμπύκνωση του κύκλου της φύσης και η μετάθεσή της στην ανθρώπινη προσδοκία. Τοποθετημένο στο κέντρο της άνοιξης, το Πάσχα είναι στην πραγματικότητα η γιορτή της νέας ανθοφορίας, η μεταφυσική των βλαστών ως φυσική συνθήκη. Ειπωμένη με όρους παγανιστικούς ή μονοθεϊστικούς, με φορέα τον Χρηστό ή τον Διόνυσο ή ακόμα οποιονδήποτε μυθικό ήρωα που χάνεται στην άβυσσο για να αναδυθεί φέρνοντας την αλλαγή στον τόπο εκκίνησής του.

Το σχήμα του χρόνου είναι στην πραγματικότητα και το μοίρασμά του. Ο τρόπος με τον οποίο ο χρόνος χωρίζεται, ο τρόπος με τον οποίο οι μέρες διαφέρουν. Ακόμα και στην παρούσα μετακαπιταλιστική συνθήκη, με την πλειοψηφία των γιορτών να εμφανίζονται ως διαφορετικές εκδοχές ευκαιριών αγοράς και κατανάλωσης, το μοίρασμα του χρόνου έχει την ίδια ζωτικότητα. Ορίζει τον καιρό μας και τον χρόνο μας, τη διακοπή και τη συνέχειά μας. Διαιρεί την εμπειρία μας και ερμηνεύει (ακόμα και μέσα στην παροντική του σαχλαμάρα) τις ζωές μας. Μπορεί τα έθιμά μας (του δυτικού κόσμου εννοώ) να έχουν γίνει σε μεγάλο βαθμό ενιαία και να έχουν χάσει την όποια γείωση με τόπο, κουλτούρες και παρελθόντα. Ακόμα και έτσι, το βίωμα του χρόνου ως μιας ενιαίας και απαράλλαχτης συνθήκης είναι κάτι αβίωτο. Δεν μοιάζει καν με χρόνο, πιο πολύ με μια τεράστια στιγμή που ξεχείλωσε.

Ο μη επιμερισμός του χρόνου όπως τον έχουμε βιώσει τους τελευταίους μήνες είναι μια ακόμα εγκληματική απερισκεψία. Το ενιαίο και αδιάσπαστο των εμπειριών που μετατρέπουν την καραντίνα σε μία εμπειρία με ένα μέγεθος συνεχές είναι μια από τις πιο διαβρωτικές ψυχολογικές συνθήκες. Όμοιοι σε όλες μας τις μέρες, περιμένουμε τη θερμοκρασία να μας υπενθυμίσει πως κάτι αλλάζει, τα ιδρωμένα μπαλκόνια να μας πουν πως ο κύκλος συνεχίζει τις στροφές του.

Η εβδομάδα των παθών ως μεταφορά για τις ανθρώπινες ζωές φέτος έχει καταλυθεί. Ψέματα, πολιτικάντικα τεχνάσματα, ρεμούλες και τσάμπα υποσχέσεις έκλεψαν τις ημερομηνίες της δίνοντάς της μια ακαθόριστη έκταση. Και το χειρότερο σε αυτή τη νέα μεταφορά είναι πως δεν μπορούμε να δούμε πού εκβάλει. Το πιο βέβαιο, με τους όρους που έχουν διατυπωθεί μέχρι στιγμής και με την πλήρη κυβερνητική ανεπάρκεια για οποιονδήποτε σχεδιασμό πέραν του επικοινωνιακού, είναι πως στο τέλος των παθών εμείς γινόμαστε τροφή για τους τουρίστες. Ζωές που θα χαθούν στο όνομα της πιο μικρής μεγάλης ιδέας: των τουριστών που θα έρθουν να ακουμπήσουν τα λεφτά τους σε παρόχους υπηρεσιών που δεν ξέρουν καν αν θα επιβιώσουν μέχρι το Σεπτέμβρη (μετά από τον μήνα ειλικρινά δεν θέλουμε να φανταστούμε τι θα συμβεί).

Η ανάσταση λοιπόν για φέτος αναβάλλεται. Όχι για λόγους θρησκευτικούς, αλλά από απόλυτη ανεπάρκεια και αδιαφορία. Επειδή οι υπεύθυνοι αντιμετώπισαν τους πολίτες ως μηχανές από κρέας χωρίς ανάγκες, χωρίς επιθυμίες, χωρίς ψυχολογία. Ο χρόνος έγινε ευθύγραμμος και ο καιρός καταλύθηκε. Ο τελευταίος χρόνος ήταν μία στιγμή. Και συνεχίζει να είναι μια στιγμή. Ατελείωτη, αδιέξοδη, χωρίς τερματισμό και βεβαίως χωρίς ανάσταση.

Θωμάς Τσαλαπάτης tsalapatis.blogspot.com Περισσότερα Άρθρα
ΓΙΑ ΤΗΝ 
ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΗ ΑΝΑΝΕΩΣΗ, 
ΓΙΑ ΤΟ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟ
ΜΕΛΟΣ ΤΟΥ

Copyright © 2021 - All rights reserved

 | 

Developed by © Jetnet