Ο Βίκτορ Λούγο μάς μεταδίδει την αγωνία του για το αύριο της χώρας του, αλλά μας στέλνει και εικόνες από τις δραματικές και συνάμα οργισμένες μέρες που ζουν οι λαοί της Κολομβίας. Μας μιλά με λαχανιασμένη σχεδόν ανάσα για την καταστολή και τα πολύχρονα πάθη των λαών της χώρας του που δεν λένε να τελειώσουν, αφού –μεταξύ τόσων άλλων– η κυβέρνηση παραβιάζει κατάφωρα και βάναυσα τις συμφωνίες ειρήνευσης. «Η σαφής ταξική σύγκρουση που εξελίσσεται στην Κολομβία», όπως γράφει ο Β. Λ., συνεχίζεται, με υποχωρήσεις από το καθεστώς που δεν έχουν πείσει, όμως, για τις πραγματικές προθέσεις του προέδρου και της κυβέρνησης του.

Λίγο πιο αναλυτικά, εκτός από τους πάνω από 40 νεκρούς, τους 800-900 τραυματίες, αρκετούς που έχασαν, όπως πέρυσι στη Χιλή, το ένα τους μάτι και τις χιλιάδες συλλήψεις, υπάρχουν ακόμα περίπου 300 «αγνοούμενοι-ες» (έχουν «βρεθεί» 200). Όσο για τα βασανιστήρια και τους βιασμούς από τις δυνάμεις καταστολής, δεν καταγγέλθηκαν μόνο από αυτούς/αυτές που τα υπέστησαν αλλά και από τον πιστό στις ΗΠΑ Οργανισμό Αμερικανικών Κρατών και το αρμόδιο τμήμα του ΟΗΕ.

Μπροστά στο διογκούμενο και διευρυνόμενο χωρικά και κοινωνικά αντικυβερνητικό κίνημα, τη συνέχιση της απεργίας, της δυναμικής συμμετοχής της νεολαίας και το χάος που δημιούργησε το κλείσιμο βασικών αυτοκινητοδρόμων από τους διαδηλωτές/τριες, ο πρόεδρος Ιβάν Ντούκε άρχισε τις υποχωρήσεις: καταρχάς απέσυρε τη φορολογική του «μεταρρύθμιση» και… θυσίασε τον υπουργό των Οικονομικών. Όταν η απεργία δεν σταμάτησε, κάλεσε για πρώτη φορά τα κόμματα της αντιπολίτευσης για διάλογο, που δεν απέφερε ιδιαίτερα αποτελέσματα. Ως τελευταία, προς το παρόν, υποχώρηση κάλεσε την Κεντρική Επιτροπή Απεργίας (συνδικάτο εργαζομένων και φοιτητών/τριών) σε διάλογο, πρόταση για την οποία ήταν μέχρι τώρα κατηγορηματικά αρνητικός. Οι εξελίξεις δεν είναι προβλέψιμες, αλλά θα τις παρακολουθούμε.

 

Γεωργία Ντούσια

 

Eδώ, σε αυτήν την πλευρά του ωκεανού, όλοι οι ανησυχητικοί αριθμοί έχουν εκτοξευθεί: 21 εκατομμύρια άνθρωποι στο όριο της φτώχειας, η πανδημία έχει γίνει αντικείμενο διαχείρισης με το χειρότερο δυνατό τρόπο και η ειρήνη, αυτή που και εσείς στηρίξατε, είναι θανάσιμα λαβωμένη, αφού πάνω από 270 από όσους συνυπέγραψαν δολοφονήθηκαν.

Τα ζητήματα που παραμένουν από την ανολοκλήρωτη Συμφωνία Ειρήνης συνεχίζουν να είναι η καθημερινή μας αγωνία: αγροτική πολιτική, έλλειμμα συμμετοχής στην πολιτική, βία ενάντια σε εκατομμύρια ανθρώπους, απουσία κοινωνικής δικαιοσύνης και διακίνηση ναρκωτικών – πράγμα για το οποίο είμαστε πασίγνωστοι στην από εκεί πλευρά του ωκεανού. Όσα πυροδοτεί μια διεφθαρμένη τάξη που παραμένει στην εξουσία.

Νομίζω θα θυμάστε ότι η Κολομβία παραμένει σε πόλεμο εδώ και δεκαετίες, πρόκειται για μια από τις πλέον μακροχρόνιες ένοπλες συρράξεις ανά τον κόσμο. Εδώ έχουν σκοτωθεί πολλοί άνθρωποι, εκατοντάδες χιλιάδες, ενώ επιπλέον έχουν εξορίσει αρκετά εκατομμύρια ανθρώπων και έχουν δολοφονήσει πολίτες για να τους εμφανίσουν στη συνέχεια σαν αντάρτες. Κατά τη διακυβέρνηση Ουρίμπε οι εκτελεσθέντες αριθμούν τους 6.402!

Οι πιο επιεικείς μετρήσεις μιλούν για πάνω από 85.000 εξαφανισμένους. Με άλλα λόγια, αν προσθέσουμε τις πιο αποτρόπαιες δικτατορίες της Χιλής, της Ουρουγουάης, της Βραζιλίας και της Αργεντινής, θα τους ξεπερνούσαμε σε αριθμούς και επίπεδο βαρβαρότητας.

Η πανδημία δεν δούλεψε προς όφελος της ενότητας. Εδώ, όπως και σε άλλα μέρη του κόσμου, οι πλούσιοι έγιναν πλουσιότεροι και οι φτωχοί φτωχότεροι. Το σύστημα υγείας δεν μπορεί να είναι δίκαιο διότι ακολουθεί τη λογική της αγοράς.

Δείτε: Το Νοέμβρη του 2019 βγήκαμε στους δρόμους ενάντια στην κυβέρνηση και ο απολογισμός ήταν τουλάχιστον 3 νεκροί, εκατοντάδες τραυματίες και πολύς πόνος, αλλά κινητοποιηθήκαμε ως χώρα. Η αισιοδοξία, οι «κατσαρολιστές» (αυτοί που χτυπούν σκεύη από τα παράθυρά τους, κινητοποίηση γνωστή ως «κατσαρολάδα»), η δημιουργικότητα, η μουσική, η διαμαρτυρία μάς οδήγησαν σε μια εθνική απεργία για να φωνάξουμε «όχι άλλο» σε μια κυβέρνηση που για άλλη μια φορά αύξησε τη φορολογία για τους φτωχούς.

Από όσο θυμάμαι, στην Κολομβία δεν είχαμε ποτέ μια εθνική κινητοποίηση «κατσαρολιστών» ή μια διαμαρτυρία με τέτοια συμμετοχή στους δρόμους. Ύστερα ήρθαν τα Χριστούγεννα, μια περίοδος αναμονής και εν τέλει ο κορονοϊός.

 

Από το 2019: Από απεργία σε απεργία

 

Η πανδημία αποκάλυψε το χειρότερο πρόσωπο της κυβέρνησης: κακοποίηση από την αστυνομία, απουσία οικονομικής στήριξης στους φτωχούς, προτεραιότητα στη στήριξη των τραπεζών, παρεμπόδιση της πρόσβασης στις υπηρεσίες υγείας και ένα τεράστιο άγος στις φτωχότερες γειτονιές πολλών πόλεων.

Οι πολίτες άρχισαν να κρεμούν κόκκινα πανιά στα παράθυρά τους σε ένδειξη της πείνας τους. Εν μέσω ενός τέτοιου δράματος, η αστυνομία ξυλοκόπησε μέχρι θανάτου έναν δικηγόρο στη Μπογκοτά, γεγονός που αποτέλεσε τη σκανδάλη ενός ξεσπάσματος.

Μεταξύ τη 9ης και της 10ης Σεπτέμβρη του 2020, πολίτες έβαλαν φωτιά σε δεκάδες αστυνομικά τμήματα (τα οποία εδώ ονομάζουμε CAI) και δεν επρόκειτο για βανδαλισμούς κατόπιν σχεδίου ή για ένα αντάρτικο πόλης. Επρόκειτο για ανθρώπους εξοντωμένους από την κακοποίηση, την αδιαφορία και το έλλειμμα σεβασμού από την αστυνομία, που συμβολίζει τη στάση των ελίτ έναντι των φτωχών. Σε αυτά τα γεγονότα υπήρξαν 13 νεκροί και πάνω από 400 τραυματισμένοι.

Τώρα στις 28 Απρίλη του 2021, επιστρέψαμε στους δρόμους διότι η κυβέρνηση επιχειρεί να εισάγει την τρίτη φορολογική μεταρρύθμιση, για να συνεχίζει να μας απομυζεί παίρνοντας από τους φτωχότερους τα ελάχιστα που έχουν με πρόσχημα την πανδημία και χωρίς καμιά συνέπεια για αυτούς που κατέχουν σχεδόν τα πάντα. Αλλά οι πολίτες δεν εισακούστηκαν, αντίθετα συνελήφθησαν, χτυπήθηκαν, τρομοκρατήθηκαν, βιάστηκαν.

Κάθε μέρα, φτάνουν στα χέρια μου βίντεο στα οποία η αστυνομία χωρίς καμιά δικαιολογία πυροβολεί πολίτες, τους επιτίθεται ή τους συλλαμβάνει από το σωρό. Και σαν αυτά να μην ήταν αρκετά, αυτή η διεφθαρμένη κυβέρνηση αποφάσισε να ξοδέψει 263.163.000 δολάρια σε στρατιωτικές δαπάνες.

Στην Κολομβία υπάρχουν κάποιοι θεσμοί στο υπουργείο Εσωτερικών για να ελέγχουν την κυβέρνηση, όπως το Γραφείο Συνηγόρου, το Γραφείο Ελέγχου και το Γραφείο Διαμεσολάβησης. Αλλά αυτοί οι θεσμοί, όπως και η Εισαγγελία, βρίσκονται υπό τον έλεγχο του προέδρου και των φίλων του και δεν υπάρχει προσδοκία ότι θα δράσουν δίκαια.

Εν τέλει, για να μη σας κουράζω, συνολικά πρόκειται για μια πελατειακή πολιτική κάποιων ελίτ που τρέφονται από παραστρατιωτικούς και γκάνγκστερς ενάντια στο λαό που βιώνει ένα από τα μεγαλύτερα ταξικά χάσματα στον κόσμο, όπως επιβεβαιώνουν οικονομικές εκθέσεις. Δεν είναι ούτε στο ελάχιστο υπερβολή να πούμε ότι εκτυλίσσεται μια σαφής ταξική σύγκρουση στην Κολομβία, αλλά, όπως το έθεσε ένας δισεκατομμυριούχος στις ΗΠΑ, οι πλούσιοι έχουν πάρει κεφάλι.

 

Και ο πόλεμος ενάντια στο λαό συνεχίζεται

 

Αυτή τη στιγμή που σας γράφω, στο δρόμο ακούγονται σειρήνες ασθενοφόρων και αστυνομικών, ελικόπτερα, κραυγές ανθρώπων, κατσαρόλες από τα παράθυρα. Δεν ξέρω αν μπορείτε να το κάνετε εικόνα, είναι σαν μια στρατιωτική δικτατορία δίχως το προσωπείο.

Η βία δεν περιορίζεται σε λίγες μέρες. Μόνο αυτήν τη χρονιά, διαπράχθηκαν 32 σφαγές σε όλη τη χώρα και κατά τη διάρκεια των δύο ετών θητείας της παρούσας κυβέρνησης, 573 κοινωνικοί ηγέτες και υπερασπιστές των ανθρώπινων δικαιωμάτων έχουν ήδη δολοφονηθεί.

Για παράδειγμα, στο Πάστο, μετέτρεψαν ένα αθλητικό κέντρο σε κέντρο κράτησης. Τουλάχιστον μία γυναίκα βιάστηκε από την αστυνομία και αρκετοί άνθρωποι έχουν χάσει το ένα τους μάτι εξαιτίας πράξεων της αστυνομίας, ενώ άλλοι τραυματίστηκαν από πυροβολισμούς και πολλοί έχουν εξαφανιστεί.

Είμαστε μόνοι. Η διεθνής κοινότητα, όπως ο Όμιλος Λίμα, που ενδιαφέρεται για τα τεκταινόμενα στη Βενεζουέλα, δεν έχει πει λέξη για όσα συμβαίνουν στην Κολομβία, και δεν πρόκειται να πει. Οι ΗΠΑ, που θεωρούν εαυτόν ως φύλακα της παγκόσμιας δημοκρατίας, διατηρεί επίσης σιωπή και ο Τζο Μπάιντεν, ο οποίος αποτέλεσε για πολλούς ελπίδα, δεν λέει κουβέντα.

Η Ευρωπαϊκή Ένωση και οι άλλες χώρες που στήριξαν την υπογραφή της Συμφωνίας Ειρήνης, σήμερα δρουν περιορισμένα και δυσανάλογα με όσα συμβαίνουν.

Ομολογώ ότι δεν ξέρω τι θα συμβεί αύριο, αν η κατάσταση θα καταλαγιάσει, όπως συνέβη τον Νοέμβρη του 2019 και τον Σεπτέμβρη του 2020, ή αν το κίνημα θα διευρυνθεί. Οι οδηγοί φορτηγών έχουν ήδη αποφασίσει να κλείσουν δρόμους, οι ιθαγενείς πορεύονται προς το Κάλι και μοιάζει σαν η χώρα να είναι έτοιμη να εκραγεί.

Αυτή η κυβέρνηση μπορεί να εφεύρει ένα πραξικόπημα για να ανακυκλωθεί και να διατηρήσει την εξουσία για πολλά χρόνια. Ο στρατός μπορεί να δοκιμάσει κάποια κίνηση, αν και εδώ δεν έχουμε παρελθόν στρατιωτικών πραξικοπημάτων. Οι ίδιες ελίτ μπορεί να κάψουν την εκδοχή του Ντούκε και να παρουσιαστούν ως σωτήρες.

Η κυβέρνηση μόλις αποφάσισε να βγάλει το στρατό στους δρόμους. Κάθε μέρα ο Ουρίμπε και ο Ντούκε κάνουν ακόμα ένα βήμα προς το να βάλουν φωτιά στη χώρα και έπειτα να παρουσιάσουν τους εαυτούς τους ως σωτήρες.

Αναμένουμε τι έχουν να πουν οι ηγέτες της αντιπολίτευσης, αυτοί που είναι γνωστοί ως  Coalition of Hope and the Historical Pact (=Συμμαχία της Ελπίδας και της Ιστορικής Συμφωνίας), στους οποίους εναποτίθεται η προσδοκία να προωθήσουν την αλλαγή, μαζί με τον λαό, όπως τους γενναίους ιθαγενείς της Κάουκα αλλά και άλλες κοινότητες.

Πολλοί από εμάς ήδη πιστεύουμε ότι η φορολογική μεταρρύθμιση είναι δευτερεύουσας σημασίας και ότι αυτό που πρέπει να γίνει αντικείμενο αγώνα είναι το προς τα πού πηγαίνει η χώρα. Όχι απλώς να επιστρέψουμε εκεί που ήμασταν πριν τις διαδηλώσεις σαν να μη συνέβη τίποτα.

Βεβαίως, όποια απόφαση κι αν ληφθεί δεν μπορεί να αγνοήσει τη φορολογική μεταρρύθμιση ούτε την αστυνομική βία ούτε τις κοινωνικές ανισότητες ούτε, πάνω από όλα, τους θανάτους και τους τραυματισμούς που ολοένα αυξάνονται. Δεν  χρειάζεται επίκληση στην ηρεμία ώστε να επανέλθουμε στην πρότερη κατάσταση, αυτό θα ήταν τρομακτική προδοσία. Χρειάζεται να απευθυνθούμε σε όλη τη χώρα τώρα ώστε να επέλθει πραγματική αλλαγή. Εάν όχι τώρα, δεν θα γίνει για τις επόμενες δεκαετίες.

Βίκτορ Ντε Κουρέα Λούγο Ο Βίκτορ Ντε Κουρέα Λούγκο είναι γιατρός, καθηγητής πανεπιστημίου αλλά και δημοσιογράφος/πολιτικός αναλυτής. Συγγραφέας 12 βιβλίων και αρθρογράφος στην εφημερίδα El Espectador από το 2011 ως το 2017, όπου δημοσίευσε ειδικές εκθέσεις από την Αίγυπτο, τον Λίβανο, την Τυνησία, τη Συρία, το Ιράκ, το Ιράν, το Αφγανιστάν, την Ταϊλάνδη και τη Σρι Λάνκα, μεταξύ άλλων χωρών, με έντονη παρουσία στο πεδίο των ανθρώπινων δικαιωμάτων και με συμμετοχή σε πλήθος ανθρωπιστικών αποστολών στην Παλαιστίνη, τη Δυτική Σαχάρα, το Νταρφούρ κ.α. (victordecurrealugo.com) Περισσότερα Άρθρα
Πρόσφατα άρθρα ( Λατινική Αμερική )
ΓΙΑ ΤΗΝ 
ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΗ ΑΝΑΝΕΩΣΗ, 
ΓΙΑ ΤΟ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟ
ΜΕΛΟΣ ΤΟΥ

Copyright © 2021 - All rights reserved

 | 

Developed by © Jetnet