Μια ακόμα επιστημονική έρευνα ήρθε στις αρχές της εβδομάδας, για να μας θυμίσει κάτι που δεν ακούν καθόλου ευχάριστα οι οπαδοί της άποψης «οι δαπάνες στη δημόσια υγεία είναι πεταμένα λεφτά». Σύμφωνα λοιπόν με μια γαλλική μελέτη το 60% των ασθενών, που νοσηλεύονται εξαιτίας του Covid-19 «εξακολουθούν να παρουσιάζουν τουλάχιστον ένα σύμπτωμα έξι μήνες μετά τη μόλυνση τους». Τα συχνότερα συμπτώματα είναι κόπωση, μυϊκοί πόνοι και δυσκολία στην αναπνοή, όπως αναφέρθηκε στην επιθεώρηση Clinical Microbiology and Infection.

Μέσα στην παραζάλη για το «ξέφωτο της ελευθερίας», το «τέλος του εφιάλτη» και το σύνθημα «καλώς μας ήλθαν οι τουρίστες» μια συζήτηση για το φαινόμενο της αποκαλούμενης «long covid» μοιάζει παράταιρη για πολλούς. Ομως σε ολόκληρη την Ευρώπη υπάρχουν πλέον σειρά από επιστημονικές μελέτες, που αποδεικνύουν ότι οι συνέπειες για όσους έχουν αναρρώσει, κυρίως όσους έχουν αναρρώσει σοβαρά, δεν τελειώνουν με το εξιτήριο από το νοσοκομείο. Πολλοί από αυτούς θα συνεχίζουν να βασανίζονται επί μήνες.

 

Είναι δε ακόμα προς διερεύνηση, αν και πώς θα ζήσουν κάποια στιγμή την «πρότερη κανονικότητα». Αν θα μπορούν δηλαδή να επιστρέψουν στο επάγγελμά τους, σε δραστηριότητες ελεύθερου χρόνου, όπως η άθληση, αν θα είναι ικανοί να συνεχίσουν να φροντίζουν, όσους πιθανώς φρόντιζαν πριν ασθενήσουν. Υπάρχουν πλέον ρεπορτάζ σε αρκετά ΜΜΕ του εξωτερικού, που δείχνουν ότι υπάρχουν τρομερές δυσκολίες για την «επιστροφή». Ξέχωρα από τις ψυχολογικές επιπτώσεις μιας βαρειάς νόσου, που και αυτές θα απαιτήσουν την κατάλληλη θεραπεία.

Ωστόσο το πρόβλημα μάλλον συνεχίζει να αγνοείται αυτή τη στιγμή από την πολιτική ηγεσία της Ευρώπης ή έστω να υποβαθμίζεται συνειδητά. Αν για παράδειγμα δει κανείς ότι στο πρόγραμμα EU4HEALTH της ΕΕ, στο πλαίσιο του σχεδίου ανάκαμψης προβλέπεται η ενίσχυση των συστημάτων υγείας με μόλις 9,4 δισ. για μια επταετία καταλαβαίνει ότι μιλάμε για ψίχουλα, που σε καμιά περίπτωση δεν πείθουν ότι αντιμετωπίζουν σοβαρά το θέμα της αναβάθμισης της ποιότητας, αλλά ακόμα και της «ποσότητας» του τομέα της δημόσιας υγείας. Ουσιαστικά μιλάμε για 20 ευρώ επιπλέον ανά ευρωπαίο πολίτη. Κι αυτό μετά από αυτή την εφιαλτική εμπειρία των τελευταίων 16 μηνών, που υποτίθεται ότι «αποκάλυψε» την ανάγκη αλλαγής προτεραιοτήτων.

Στις περισσότερες χώρες της Ευρώπης ξεχάστηκαν οι δραματικές «προσωπογραφίες» των υγειονομικών, που με τα πρόσωπα σκαμμένα από τις μάσκες και τα μάτια κατακόκκινα εμφανίζονταν στα ΜΜΕ, για να αποτελέσουν τους σύγχρονους «ήρωες» του 21ου αιώνα.

 

Ευρω-ψίχουλα για την Υγεία

 

Οι νοσοκόμες και οι γιατροί από την Ιταλία, την Ισπανία, την Πορτογαλία, την Ελλάδα δεν αξίζουν πια ούτε... το παλλαϊκό χειροκρότημα, το οποίο άλλωστε ποτέ δεν απαίτησαν και με το οποίο κάποια στιγμή η πολιτική εξουσία θεώρησε ότι θα μπορούσε να βγάλει την «υποχρέωση» για την αυτοθυσία τους.

Στις περισσότερες χώρες της Ευρώπης όπως και στην Ελλάδα ούτε τα νοσοκομεία αναβαθμίστηκαν, ούτε μόνιμες προσλήψεις έγιναν, ούτε η ποιότητα και οι συνθήκες εργασίας αναβαθμίστηκαν.

Τα αιτήματα των συνδικάτων τους συνήθως αγνοήθηκαν. Κάποιοι εκπρόσωποί τους είχαν την ελπίδα ότι κάτι μπορεί να ακουγόταν από την κατ’ όνομα «κοινωνική σύνοδο του Πόρτο» στα τέλη της προπερασμένης εβδομάδας. Φυσικά και κάτι τέτοιο αποδείχθηκε ψευδαίσθηση. Δεν είναι μόνο η Βρετανία, που πια δεν ανήκει στην ΕΕ, που σε μεγάλο βαθμό «έδωσε τη μάχη κατά του ιού» με κακοπληρωμένο προσωπικό με τις αποκαλούμενες «συμβάσεις μηδενικών ωρών» (zero-hour contracts). Ακραία παραδείγματα από τη Σκωτία μιλούν για «υγειονομικούς εργάτες», που λάμβαναν ως αμοιβή 100 λίρες την εβδομάδα, μπορούσαν να απολυθούν ανά πάσα στιγμή και δεν είχαν καμιά διασφάλιση αν αρρώσταιναν οι ίδιοι.

 

Ο ρόλος των μαζικών ενεργών συνδικάτων

 

Η Βρετανία, που έγινε τελικά «παράδειγμα επιτυχούς διαχείρισης της πανδημίας» μας δείχνει και τις ψυχολογικές συνέπειες αυτής της μεγάλης «επιτυχίας». Ένας στους δύο εργαζόμενους δηλώνει ότι η ψυχική του υγεία επιδεινώθηκε κατά τη διάρκεια της πανδημίας, το 35% κατέφυγαν στο αλκοόλ για να αντιμετωπίσουν το εργασιακό άγχος, το 56% ανέφεραν ότι ήταν συναισθηματικά εξαντλημένοι και το 63% ότι είχαν δυσκολίες στον ύπνο. H μέθοδος τέτοιων συμβάσεων έχει επεκταθεί πλέον και σε άλλες χώρες όπως η Γερμανία και η Σουηδία.

Κάποιες βελτιώσεις για τις συνθήκες εργασίας των υγειονομικών υπήρξαν πάντως εκεί όπου υπάρχουν σχετικά ενεργά και μαζικά συνδικάτα. Στη Βρετανία η UNISON κατάφερε να ευαισθητοποιήσει για το ζήτημα της έλλειψης εξοπλισμού προσωπικής προστασίας ειδικά στην πρώτη φάση της κρίσης. Μάχες για καλύτερο εξοπλισμό και προδιαγραφές ασφαλείας έδωσαν τα συνδικάτα του χώρου της υγείας και στη Δανία και στην Πορτογαλία. Διεκδίκησαν επίσης, συχνά με επιτυχία το δικαίωμα για περισσότερα τεστ, αλλά και για πληρωμένες αναρρωτικές άδειες. Πράγματα που, όσο και αν φαίνεται περίεργο, συχνά δεν ήταν απολύτως κατοχυρωμένα, ακόμα και στην «προηγμένη» Σκανδιναβία. Στη Σουηδία η οργάνωση Kommunal των εργαζόμενων σε δημοτικές δομές υγείας εξασφάλισε τουλάχιστον συμβάσεις ελάχιστης διάρκειας 14 ημερών, για να έχουν μια στοιχειώδη προστασία, όσοι πιθανώς θα ασθενούσαν οι ίδιοι. Η σημασία τέτοιων «μικρών νικών» δείχνει πόσο μεγάλο είναι το πρόβλημα, με τη θεσμική Ευρώπη να «πατρονάρει» εδώ και χρόνια την ιδιωτική υγεία.

 

Γηρασμένο κι εξαντλημένο προσωπικό

 

Ενα ζήτημα στο οποίο στέκονται τα συνδικάτα έχει να κάνει με το γεγονός ότι στην Ευρώπη υπάρχουν πάνω από 6 εκατομμύρια εργαζόμενοι, οι οποίοι είναι μεγάλη σε ηλικία. Πολλοί από αυτούς είναι πλέον «διαλυμένοι» μετά την πολύμηνη «μάχη». Οι κυβερνήσεις προσδοκούν στην «απόσυρσή» τους, χωρίς να σχεδιάζουν πάντα να τους αντικαταστήσουν σε ποσοστό 1 προς 1. Κι αυτό σε χώρες με πληθυσμούς, που γερνούν και αποκτούν μεγαλύτερες ανάγκες περίθαλψης. Στην Ισπανία μια σχετική μελέτη έλεγε ότι για να μπορέσει να ανταποκριθεί στις απαιτήσεις ο τομέας της περίθαλψης θα πρέπει να έχει διπλασιάσει το προσωπικό του ως το 2050.

Ουσιαστικά καμιά χώρα της Ευρώπης, αλλά κυρίως η ΕΕ ως θεσμός δεν δείχνουν να έχουν ολοκληρωμένα σχέδια για να ενισχύσουν ουσιαστικά τη δημόσια υγεία. Ασχολούνται μόνο με το πόσα δισ. θα δώσουν στις μεγάλες πολυεθνικές του φαρμάκου σε προοπτική τριετίας, όπως έδειξε η τελευταία συμφωνία με την Pfizer. Οι προειδοποιήσεις των επιστημόνων, είτε για νέους κύκλους της πανδημίας, είτε για άλλες μελλοντικές ζωονόσους, αλλά και οι προβλέψεις για το long covid δείχνουν ποια θα έπρεπε να είναι αυτή τη στιγμή η προτεραιότητα μιας γνήσιας κοινωνικής πολιτικής. Οι αριστερές δυνάμεις έχουν μπροστά τους ανοικτό γήπεδο. Στο χέρι τους είναι να αποδείξουν ότι δεν φοβούνται ένα τέτοιο αγώνα.

Πρόσφατα άρθρα ( Ευρώπη )
ΓΙΑ ΤΗΝ 
ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΗ ΑΝΑΝΕΩΣΗ, 
ΓΙΑ ΤΟ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟ
ΜΕΛΟΣ ΤΟΥ

Copyright © 2021 - All rights reserved

 | 

Developed by © Jetnet