Όταν σε μια ιστορία πρωταγωνιστούν (και) οι μυστικές υπηρεσίες είναι μάλλον δύσκολο να ανακαλύψουμε όλη την αλήθεια. Αυτό συμβαίνει προφανώς και στην υπόθεση του Ρόμαν Προτάσεβιτς, του 26χρονου «μπλόγκερ» που με κινηματογραφικό τρόπο συνελήφθη στο Μισνκ, μετά την επιχείρηση «κρατικής αεροπειρατείας» της λευκορωσικής κυβέρνησης. Το μόνο που μπορεί να κάνει, λοιπόν, κανείς είναι να θέσει ερωτήματα και να κάνει κάποιες διαπιστώσεις.

 

  • -Ο γκανγκστερικός τρόπος απαγωγής δεν δικαιολογείται για ένα νεαρό που δηλώνει απλώς «δημοσιογράφος», αλλά όπως αποδείχτηκε ήταν μπλεγμένος σε μια σειρά από γεγονότα πέραν των αντιπολιτευτικών δράσεων στην πατρίδα του. Και μόνο η οικονομική ευχέρεια του Ρόμαν Προτάσεβιτς να αλλάζει «έδρες» τόσο εύκολα, να συμμετέχει σε διαδηλώσεις του ακροδεξιού μπλοκ στην Ουκρανία, να μπαίνει στο υπουργείο Εξωτερικών στις ΗΠΑ, να στήνει «πλατφόρμες ενημέρωσης» και εθνικιστικές κινήσεις νεολαίας, να συνοδεύει την εκπρόσωπο της αντιπολίτευσης, Σβιατλάνα Τσιχανούσκαγια, σε διεθνείς εμφανίσεις, όπως αυτή στο Φόρουμ των Δελφών, δημιουργεί την υπόνοια ότι πίσω του πρέπει να βρίσκονταν κάποιοι υποστηρικτές με οικονομική επιφάνεια και πολιτικές διασυνδέσεις.
  •  
  • -Η αντίδραση του καθεστώτος Λουκασένκα μοιάζει, λοιπόν, υπέρμετρη και προφανώς ήθελε να στείλει σήματα προς πολλούς αποδέκτες. Είναι μάλλον αμφίβολο ότι αυτοί βρίσκονται μόνο στο εσωτερικό της χώρας του. Δεν είναι και τόσο συνηθισμένο πράγμα να κατεβάζεις με το ζόρι ένα αεροπλάνο της πολιτικής αεροπορίας εν πτήσει μεταξύ δύο πρωτευουσών της ΕΕ. Το ερώτημα εδώ είναι αν η Μόσχα είχε ενημέρωση για το σχετικό σχέδιο ή αν αιφνιδιάστηκε και αυτή από το γεγονός, σε μια περίοδο που διαφαινόταν μια προσπάθεια αναθέρμανσης των παγωμένων σχέσεων της με τη Δύση και ειδικά με τις ΗΠΑ, ενόψει και της συνάντησης Πούτιν–Μπάιντεν στην Ελβετία, στις 16 Ιουνίου.
  •  
  • -Η Λευκορωσία παραμένει μια χώρα που έχει στρατηγική σημασία για τη Μόσχα, όχι μόνο για ιστορικούς και πολιτιστικούς λόγους, αλλά κυρίως από άποψη γεωστρατηγικής. Μια Λευκορωσία στην αγκαλιά της Δύσης θα ενίσχυε ακόμα περισσότερο το αίσθημα της «περικύκλωσης», που πάντα φοβόταν η Ρωσία και πάντα καθόριζε την εξωτερική της πολιτική. Στην παρούσα φάση, και μετά τη διεθνή κατακραυγή για νοθεία στις εκλογές του 2020, τέτοιος κίνδυνος δεν διαφαίνεται, αλλά το παρελθόν έχει αποδείξει ότι αυτά μπορεί να αλλάξουν σχετικά γρήγορα.
  •  
  • -Η απάντηση της ΕΕ, για μια ακόμα φορά, ήταν κατώτερη των περιστάσεων. Οι περιβόητες «κυρώσεις» δεν πονάνε και τόσο το Μινσκ, ενώ είναι σαφές ότι δεν υπάρχει κανένας τρόπος για να πιεστεί το καθεστώς να απελευθερώσει τον «δημοσιογράφο». Άλλωστε και στο παρελθόν έχουν υπάρξει ανάλογες κυρώσεις, που μάλλον δεν ανησύχησαν τον Λουκασένκα. Κάποιες, μάλιστα, είχαν αρθεί την περίοδο της κρίσης στην Ουκρανία. Η Ευρώπη, υπενθυμίζεται, είχε φλερτάρει μαζί του στο παρελθόν, ελλείψει άλλου εναλλακτικού συνομιλητή, και τον είχε αναγορεύσει και σε διεθνή «παράγοντα», όταν οργάνωσε εκεί την περίφημη συμφωνία του Μινσκ για την ειρήνευση στην Ουκρανία. Όσον αφορά κάποια μέτρα, όπως η αποφυγή πτήσεων πάνω από τον εναέριο χώρο της Λευκορωσίας, αυτό περισσότερο θίγει τις αεροπορικές εταιρείες, παρά την ίδια τη χώρα. Σε κάθε περίπτωση, οι κυρώσεις είναι ένα κατασταλτικό και όχι προληπτικό μέτρο. Η θεσμική Ευρώπη δεν μπορεί διαρκώς να τρέχει πίσω από τα γεγονότα και να «αντιδρά» απλώς απέναντι στις κινήσεις της Μόσχας.
  •  
  • -Για την Ελλάδα πράγματι υπάρχουν σοβαρά ζητήματα εσωτερικής ασφάλειας, αφού απ’ ό,τι φαίνεται κάποιοι ξένοι πράκτορες κινήθηκαν με ιδιαίτερη άνεση στη χώρα μας. Ειδικά όταν διοργανώνονται κάποια γεγονότα διεθνούς προβολής με την παρουσία ξένων ηγετών και άλλων προσωπικοτήτων στη χώρα μας, όπως ήταν το Φόρουμ των Δελφών, τότε λογικά θα έπρεπε να υπάρχει αυξημένη επαγρύπνηση, αλλά και ενημέρωση για το «ποιος και γιατί». Η συμμετοχή της Τσιχανούσκαγια και μόνο θα έπρεπε να είχε σημάνει συναγερμό. Όπως επίσης οι υπηρεσίες θα έπρεπε να γνωρίζουν ότι στην Αθήνα βρίσκονταν κάποιοι «επικηρυγμένοι» από το καθεστώς του Μινσκ, σαν τον Προτάσεβιτς, όταν τον περασμένο Νοέμβριο το Ευρωκοινοβούλιο είχε με ψήφισμα του απορρίψει το αίτημα των αρχών της Λευκορωσίας για έκδοση του.
  •  
  • -Η ιστορία αυτή σίγουρα δεν προσφέρεται ούτε για αερολογίες, ούτε για θεωρίες συνωμοσίας. Δυστυχώς τέτοιες είδαμε πολλές. Απέδειξε πόσο περίπλοκο είναι πλέον το διεθνές πλαίσιο και ότι συχνά τα διλήμματα επιλογής ανάμεσα στο «κακό και στο καλό» δεν υπάρχουν. Το να καταγγέλλεις τη σύλληψη με μαφιόζικο τρόπο ενός δημοσιογράφου είναι υποχρέωση για κάθε δημοκρατικό άνθρωπο. Όπως υποχρέωση είναι να απαιτεί την απελευθέρωση των συνολικά τουλάχιστον 28 δημοσιογράφων που είναι σήμερα στις φυλακές της Λευκορωσίας. Το να διαφωνείς με τις θέσεις που εκπροσωπεί ο Προτάσεβιτς είναι μια άλλη υπόθεση. Ούτε μπορεί να γίνονται «συμψηφισμοί» με παρόμοια περιστατικά στο παρελθόν. Αυτό μπορεί να οδηγήσει σε επικίνδυνα προηγούμενα και να επηρεάσει το μέλλον ολόκληρης της Ευρώπης.
ΓΙΑ ΤΗΝ 
ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΗ ΑΝΑΝΕΩΣΗ, 
ΓΙΑ ΤΟ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟ
ΜΕΛΟΣ ΤΟΥ

Copyright © 2021 - All rights reserved

 | 

Developed by © Jetnet