Την κατάργηση της διαδικασίας χορήγησης ασύλου στη Δανία αποφάσισε ουσιαστικά την περασμένη εβδομάδα η κυβέρνηση της χώρας, καθώς ψήφισε νόμο βάσει του οποίου οι αιτούντες άσυλο θα μεταφέρονται σε κέντρα «υποδοχής» εκτός της επικράτειάς της, όπου θα εξετάζεται το αίτημά τους. Έτσι, ακόμα και όταν αυτό θα γίνεται δεκτό, είναι πιθανό το άσυλο να χορηγείται στην άλλη χώρα, που θα έχει κάνει outsourcing τη διαδικασία η Δανία, πιθανά κάποια χώρα της Αφρικής, και οι πρόσφυγες να πρέπει να παραμείνουν εκεί. Με αυτό τον τρόπο, η κυβέρνηση σκοπεύει να κάνει πράξη την προεκλογική υπόσχεση που είχε δώσει για «μηδενικό αριθμό αιτούντων άσυλο».

Υπενθυμίζεται ότι η χώρα δεν είναι η πρώτη φορά που εφαρμόζει ακραίους αντιπροσφυγικούς νόμους και καταπατά τη Σύμβαση της Γενεύης, αφού το 2016 είχε θεσμοθετήσει την κατάσχεση τιμαλφών και άλλων περιουσιακών στοιχείων αιτούντων άσυλο στα δανέζικα σύνορα, «προκειμένου να χρηματοδοτείται η στέγαση και η διαμονή τους στη χώρα», όπως είχε παρουσιάσει την αποτρεπτική της πολιτική.

Όπως ήταν αναμενόμενο, η ψήφιση του νέου νόμου προκάλεσε σωρεία αντιδράσεων εναντίον της κυβέρνησης της Δανίας από ΜΚΟ και διεθνείς οργανισμούς. Η Ύπατη Αρμοστεία του ΟΗΕ δήλωσε ότι με αυτό τον τρόπο η Δανία παραιτείται από την υποχρέωσή της να προστατεύει τους πρόσφυγες, τονίζοντας τον κίνδυνο να δοθεί με αυτόν τον τρόπο το έναυσμα και σε άλλες χώρες «για μια κούρσα προς τον πάτο».

Αντίστοιχα και η Ευρωπαϊκή Επιτροπή εξέφρασε την ανησυχία της, λέγοντας μέσω του εκπροσώπου της, Ανταλμπέρτ Γιανζ, πως η ρύθμιση «δεν είναι δυνατή με βάση τους υφιστάμενους κανόνες της ΕΕ ή τις προτάσεις βάσει του νέου συμφώνου για τη μετανάστευση και το άσυλο (…) Η εξωτερική επεξεργασία αιτημάτων ασύλου εγείρει θεμελιώδη ερωτήματα τόσο για την πρόσβαση στις διαδικασίες ασύλου, όσο και για την αποτελεσματική πρόσβαση στη διεθνή προστασία».

Στάση, βέβαια, που στην καλύτερη περίπτωση μπορεί να χαρακτηρισθεί ανεπαρκής, αφού πάλι δεν γίνεται κανένας λόγος για υποχρεωτική τήρηση κάποιων αρχών και μέτρων όσον αφορά το προσφυγικό από τα κράτη–μέλη και την επιβολή κυρώσεων διαφορετικά. Στην χειρότερη, δείχνει την υποκριτική στάση της Επιτροπής στην προσφυγική διαχείριση, αφού πρώτη αυτή καθιέρωσε τη μη τήρηση των υποχρεώσεων προς τους πρόσφυγες από όλους και έδωσε το σχετικό παράδειγμα με τη μετάθεση της ευθύνης για τη χορήγηση ασύλου αποκλειστικά στις χώρες του ευρωπαϊκού Νότου, ως χώρες πρώτης υποδοχής, αλλά και καθιστώντας μέσω συμφωνιών χώρες εκτός της Ευρώπης, όπως Τουρκία και Λιβύη, σαν χώρες–συνοριοφύλακες, που «συγκρατούν τις ροές», όπως χαρακτηρίζουν τους ευάλωτους ανθρώπους που έχουν ανάγκη διεθνούς προστασίας. Αλήθεια, πόσο απείχαμε, λοιπόν, από τη στιγμή που μια ευρωπαϊκή χώρα θα προχωρούσε σε outsourcing της διαδικασίας ασύλου;    

Πρόσφατα άρθρα ( Πολιτική )
ΓΙΑ ΤΗΝ 
ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΗ ΑΝΑΝΕΩΣΗ, 
ΓΙΑ ΤΟ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟ
ΜΕΛΟΣ ΤΟΥ

Copyright © 2021 - All rights reserved

 | 

Developed by © Jetnet