Η προκλητική στήριξη της Δύσης στις ακρότητες που διαπράττει το κράτος του Ισραήλ εις βάρος των  Παλαιστινίων είναι γνωστή και επαναλαμβανόμενη. Πέρα από τις Ηνωμένες Πολιτείες, η χώρα που διακρίνεται για την έντονη φιλοϊσραηλινή της μεροληψία είναι, και για ιστορικούς λόγους, η Γερμανία. Στο άρθρο που φιλοξενούμε σήμερα, ο Όσαμα Μακντίσι, καθηγητής ιστορίας στο αμερικανικό πανεπιστήμιο Ράις, κάνει μια συνοπτική ανασκόπηση της ιστορίας δημιουργίας του κράτους του Ισραήλ, δίνοντας ιδιαίτερη έμφαση στην προσπάθεια του γερμανικού κράτους να εξιλεωθεί για το μέγα έγκλημα του Ολοκαυτώματος, αδιαφορώντας πλήρως για τον αυτόχθονα παλαιστινιακό πληθυσμό και τα δικαιώματά του.

Το άρθρο δημοσιεύτηκε στις 12 Ιουνίου 2021 στον ιστότοπο The New Fascism Syllabus  ( newfascismsyllabus.com/opinions/atonement-at-the-expense-of-another ).

 

Χ.Γο.

 

 

Τι σημαίνει εξιλέωση για ένα έγκλημα κατά της ανθρωπότητας; Και πώς μπορεί ένα έθνος να μεταμεληθεί ουσιαστικά για το παρελθόν του αν εξαναγκάζει ένα άλλο έθνος να πληρώσει το τίμημα αυτής της μεταμέλειας; Αυτές οι δύο ερωτήσεις αφορούν την ίδια την ουσία της αναμέτρησης της Γερμανίας με το γενοκτονικό παρελθόν της. Στο πρόσφατο προκλητικό δοκίμιο του ιστορικού Ντερκ Μόζες υπάρχει το απόσταγμα αυτού που ο ίδιος περιγράφει ως τη νέα «γερμανική κατήχηση» για το Ολοκαύτωμα. Ο Μόζες σκιαγραφεί τα βασικά σημεία αυτής της κατήχησης, που περιλαμβάνει την άποψη ότι η Γερμανία έχει μια ειδική στενή σχέση στο κράτος του Ισραήλ. Λόγω αυτής της σχέσης, η κατήχηση εξισώνει τον αντισιωνισμό με το αντισημιτισμό, που θεωρείται ως μια ιδιάζουσα μορφή προκατάληψης διακριτή από τον ρατσισμό.

Οι απόγονοι των αυτουργών του Ολοκαυτώματος έχουν εξιλεωθεί για τις αμαρτίες των προγόνων τους διακηρύσσοντας την ηθική και υλική αφοσίωσή τους σε ένα ξένο κράτος που, με τη σειρά του, ισχυρίζεται ότι εκπροσωπεί τον εβραϊκό λαό. Το 1952, η Δυτική Γερμανία αυτοδεσμεύτηκε να καταβάλει αποζημιώσεις στο Ισραήλ, που ένα έτος μετά άρχισε να χτίζει το περίφημο Παγκόσμιο Κέντρο Μνήμης του Ολοκαυτώματος, Γιαντ Βασέμ. Λιγότερο γνωστό είναι το γεγονός ότι αυτό το ισραηλινό μουσείο και μνημειακό συγκρότημα βρίσκεται σε μια κοιλάδα κοντά στο σβησμένο από τον χάρτη χωριό Ντέιρ Γιασίν, όπου τον Απρίλιο του 1948 έγινε η διαβόητη σφαγή των παλαιστίνιων χωρικών που ζούσαν εκεί.

 

Εκτός από το Ολοκαύτωμα υπήρξαν και άλλες γενοκτονίες

 

Εξακολουθώ να νιώθω αποτροπιασμό για την κτηνωδία του Ολοκαυτώματος. Έχοντας παρατηρήσει στο Βερολίνο τα «εμπόδια» Stolpersteine (ΣτΜ: κύβοι από τσιμέντο διαστάσεων 10Χ10 cm με τα ονόματα θυμάτων των ναζί, τοποθετημένοι στα πλακόστρωτα μπροστά από τις τελευταίες κατοικίες τους), και επισκεφτεί πολλά μνημεία στην ανοικοδομημένη πρωτεύουσα της πρώην ναζιστικής αυτοκρατορίας για να εντοπίσω τους τόπους όπου οι γερμανοί εβραίοι εκτοπίστηκαν με στόχο τη θανάτωσή τους, συγκλονίζομαι πάντα από την έκταση και τη φύση αυτής  της γενοκτονίας. Εκτιμώ, επίσης, τη σοβαρότητα, την κλίμακα και την παρουσία σε όλα τα σημεία του Βερολίνου της αρχιτεκτονικής που τιμά με κριτικό τρόπο την μνήμη του πολέμου, αν και κατανοώ ότι αυτή είναι τόσο συνάρτηση της συντριπτικής ήττας της Γερμανίας, όσο και μια αυθεντική, δύσκολη και δυναμική συμφιλίωση με το παρελθόν της.

Η δεσπόζουσα απεικόνιση της ναζιστικής φρίκης είναι συστηματικά απομονωμένη, και όσον αφορά μάλιστα την Αμερική με έναν τρόπο που την διευκολύνει πολιτικά, από το ευρύτερο, γενικό και παγκοσμιοποιημένο δυτικό αποικιακό σύστημα τρόμου που εμπεριέκλειε εκατοντάδες εκατομμύρια «κατώτερων», ή «υποδεέστερων» λαών. Υπάρχει, λοιπόν, ένα αμερικανικό Αναμνηστικό Μουσείο του Ολοκαυτώματος στην Ουάσινγκτον (και παρόμοια μουσεία σε πολλές άλλες αμερικανικές πόλεις), αλλά όχι κάποιο αντίστοιχο εθνικό μουσείο αφιερωμένο στη μνήμη της γενοκτονίας των αυτόχθονων λαών της Αμερικής.  Αν και η δημόσια μεταμέλεια της Γερμανίας για το ναζιστικό παρελθόν της ενέπνευσε τον διάλογο στις Ηνωμένες Πολιτείες για τη δική της ρατσιστική ιστορία, δεν υπάρχει ακόμα κάποιο εθνικό μουσείο αφιερωμένο στη μνήμη της συστηματικής εσκεμμένης βαρβαρότητας και της φρίκης της δουλείας των Αφρικανών και των απογόνων τους επί πολλούς αιώνες ή των πυρηνικών σφαγών στη Χιροσίμα και το Ναγκασάκι. Κάποια εγκλήματα μπορούν να καταγγέλονται άφοβα, ενώ κάποια άλλα συνεχίζουν να εκλογικεύονται, να δικαιολογούνται ή να αγνοούνται.

Και όπως άλλοι άνθρωποι από κόσμους που υπέφεραν από τη δυτική αποικιοκρατία, έτσι κι εγώ ένιωσα μεγάλη έκπληξη από το πόσο πολύ η Γερμανία αρνιόταν μέχρι πολύ πρόσφατα να αντιμετωπίσει το δικό της αποικιακό παρελθόν. Πριν από το Ολοκαύτωμα, οι γερμανοί αποικιοκράτες διέπραξαν τη γενοκτονία των φυλών Χερέρο και Νάμα στη Γερμανική Νοτιοδυτική Αφρική. Ακόμα θυμάμαι πώς ένα διευθύνον στέλεχος του διάσημου Ινστιτούτου Ανώτερων Σπουδών του Βερολίνου (Wissenschaftskolleg zu Berlin) –ένας πολύ καλός άνθρωπος και εξαιρετικός επιστήμονας– με κοίταξε κάποτε με απορία κατά τη διάρκεια μιας ομιλίας μου για την αποικιοκρατία. Η Γερμανία, με νουθέτησε ευγενικά, δεν είχε αποικιοκρατικό παρελθόν. Η οπτική του δεν οφειλόταν σε κάποιον απροκάλυπτο κυνισμό, αλλά στον συμβατικό ευρωκεντρικό φιλελευθερισμό της εποχής του. Σε κάθε περίπτωση, η άποψή του είναι σήμερα παρωχημένη. Η έκθεση του Μόζες επιμένει ότι η νέα κατήχηση είναι ικανή να αποδεχθεί την ύπαρξη και άλλων γενοκτονιών διατηρώντας όμως ταυτόχρονα τη θέση ότι το Ολοκαύτωμα δεν είναι ηθικά συγκρίσιμο με οποιαδήποτε άλλη πράξη μαζικής δολοφονίας. Είναι το Ολοκαύτωμα· οι υπόλοιπες είναι συγκεκριμένες «κοινές» γενοκτονίες.

 

Το Ισραήλ και η ουσία του εθνικού συμφέροντος της Γερμανίας

 

Αλλά η Παλαιστίνη δεν είναι η Νοτιοδυτική Αφρική. Η Παλαιστίνη δεν αγνοείται επειδή είναι μη δυτική. Απορρίπτεται ρητά και καταπιέζεται με έναν τρόπο διαφορετικό από εκείνον της αντίθεσης της γερμανικής αποικιοκρατίας απέναντι στους μαύρους. Η Παλαιστίνη είναι απολύτως αναγκαία και παραδόξως αόρατη στον περίπλοκο ηθικό συλλογισμό του ιστορικού αναστοχασμού της Γερμανίας. Η Γερμανία επειδή έχει συνδέσει την εξιλέωση για την αμαρτία της με την δημιουργία και την ασφάλεια του Ισραήλ ως ενός εβραϊκού κράτους παραβλέπει συστηματικά το εμφανές γεγονός ότι το εβραϊκό κράτος στην Παλαιστίνη δημιουργήθηκε εις βάρος των μη εβραίων αυτόχθονων Παλαιστίνιων αυτής της γης. Ως ένα αποικιοκρατικό κράτος το Ισραήλ έχει οικοδομηθεί, και συνεχίζει να οικοδομείται αυθαίρετα, δρόμο με δρόμο, και οικισμό με οικισμό, πάνω στα ερείπια της παλαιστινιακής αραβικής κοινωνίας και ιστορίας.  Η Παλαιστίνη και οι Παλαιστίνιοι ήταν οι θυσιαστικές προσφορές για την αναβίωση της μεταπολεμικής φιλοσιωνιστικής φιλελεύθερης δυτικής ηθικής• στην πραγματικότητα, είναι η ενσάρκωση της ανηθικότητας αυτής της ηθικής.

Το βασικό ερώτημα πρέπει να επαναδιατυπωθεί ως εξής: τι είδους ηθική είναι αυτή που ασκείται μονίμως εις βάρος κάποιου άλλου λαού; Αν το Ισραήλ ως εβραϊκό κράτος είναι πράγματι μέρος του «πνεύματος του κράτους» (Staatsräson) της μεταπολεμικής Γερμανίας όπως μας υπενθυμίζει ο Μόζες, μήπως αυτό σημαίνει ότι τα βάσανα των Παλαιστινίων ως μόνιμων μη εβραίων πολιτών δεύτερης κατηγορίας είναι επίσης μέρος του μεταμελημένου «πνεύματος του κράτους» της Γερμανίας;  Μήπως η δηλωμένη αφοσίωση στο Ισραήλ ως ένα εβραϊκό κράτος σημαίνει ότι η καταπίεση των Παλαιστινίων στο υπάρχον καθεστώς απαρτχάιντ που υπάρχει για να διατηρεί την υπεροχή των Εβραίων έναντι των μη Εβραίων είναι επίσης μέρος της «πνεύματος του κράτους» της Γερμανίας; Και μήπως η αδυναμία των παλαιστίνιων εξορίστων και προσφύγων να ασκήσουν το νόμιμο και θεμιτό δικαίωμά τους να επιστρέψουν στα σπίτια τους και στη γη τους είναι και αυτή μέρος του «πνεύματος του κράτους» της Γερμανίας;

Το να μας λένε, με μια «ηθική υπεροψία» (όπως την αποκαλεί ο Μόζες), ότι η αντίθεση σ’ αυτόν τον αποικιοκρατικό σιωνισμό μετατρέπει κάποιον σε αντισημίτη είναι μια απαράδεκτη ηθική προσβολή: μας ξαναγυρνάει εκεί που άρχισε αυτό το μοιραίο ηθικό τρίγωνο και στην ιδέα ότι κάποιοι λαοί, οι ιστορίες τους, και η ανθρώπινη υπόσταση ορισμένων ανθρώπων, έχουν σημασία, ενώ αυτό δεν ισχύει για άλλους-ή έστω ισχύει λιγότερο. Επιστρέψαμε, λοιπόν, όχι μόνο σε μια δόλια ιεράρχηση δεινών, αλλά και σε μια ακόμα πιο δόλια ιεράρχηση της ανθρώπινης υπόστασης με όλα όσα συνοδεύουν αυτή την αντίληψη. Αυτή η ιεράρχηση παίζει ένα ρόλο στην μυστηριώδη σιωπή που περιβάλλει το θέμα της Παλαιστίνης στη Γερμανία, και στην φανερή αμηχανία που δημιουργείται όταν κάποιοι ατίθασοι Παλαιστίνιοι και άλλοι Άραβες, καθώς και ορισμένοι προοδευτικοί αντισιωνιστές Εβραίοι, μιλούν για την Παλαιστίνη στη Γερμανία ή τη Δύση-δηλαδή όταν τους επιτρέπεται να μιλούν γι’ αυτό το θέμα. Η παλαιστινιακή ανθρώπινη υπόσταση και ιστορία στοιχειώνουν έναν βαθιά ευρωκεντρικό φιλοσημιτισμό που προσπαθεί να τα βγάλει πέρα με το ευρωπαϊκό ναζιστικό κακό και τα θύματά του που ήταν Ευρωπαίοι Εβραίοι. Η Παλαιστίνη και οι Παλαιστίνιοι δεν μπορούν να γίνουν μέρος αυτού του κόσμου, παρά μόνο σαν υπάκουα όντα που τηρούν πειθήνια τους ισχύοντες κανόνες του ή σαν φανατικοί αντισημίτες αν δεν τους τηρούν. Στην πραγματικότητα, είναι κάποια φαντάσματα που εισβάλουν κατά διαστήματα  σε ένα ηθικό σύμπαν που δεν έχει θέση γι’ αυτά, παρά μόνο για να τα εξορκίσουν μέσω της νέας τελετουργίας του φιλο-σιωνισμού.

 

Ο αποικιοκρατικός σιωνισμός

 

Για να είμαστε δίκαιοι, το πρόβλημα αυτής της υποκριτικής ηθικής και μυωπίας άρχισε πολύ πριν από το Ολοκαύτωμα, και δεν αφορά μόνο τη Γερμανία. Ο σιωνισμός είναι ένα πολιτικό κίνημα που εμφανίστηκε στην Ευρώπη του δέκατου ένατου αιώνα ως απάντηση στο «Εβραϊκό Ζήτημα». Ο ρατσιστικός αντισημιτισμός ήταν μια ευρωπαϊκή εθνικιστική ασθένεια που εμφανίστηκε κατά την διάρκεια της περιόδου που η ευρωπαϊκή αποικιοκρατία και ο ρατσισμός βρίσκονταν στη δόξα τους. Οι ηγέτες του σιωνισμού ήταν όλοι από την Κεντρική ή την Ανατολική Ευρώπη –ούτε ένας από αυτούς δεν προερχόταν από τις αρχαίες εβραϊκές κοινότητες του οθωμανικού, αραβικού ή ισλαμικού κόσμου. Αυτοί οι ηγέτες πρότειναν τον σιωνισμό, ή έναν εβραϊκό εθνικισμό σε ένα ανεξάρτητο εβραϊκό κράτος εκτός Ευρώπης, ως τη μόνη λύση στη μάστιγα του ευρωπαϊκού αντισημιτισμού.

Αλλά οι ευρωπαίοι σιωνιστές μπορούσαν να θεωρήσουν ότι ήταν δυνατή η εφαρμογή της εθνικιστικής τους ιδεολογίας σε μια μη ευρωπαϊκή γη ακριβώς επειδή ανήκαν σε έναν ευρωπαϊκό κόσμο που, στα τέλη του δέκατου ένατου αιώνα, είχε εκτοπίσει, μετακινήσει, εξοντώσει αυτόχθονες ανθρώπους σε όλο τον κόσμο, ισχυριζόμενος παραδόξως ότι ο στόχος του ήταν ο εκπολιτισμός, η διαπαιδαγώγηση, και η μεταρσίωσή τους. Οι δυτικοί αποικιοκράτες προσέγγιζαν αυτούς τους λαούς «χωρίς ιστορία», όπως τoυς είχε αποκαλέσει κάποτε ο ανθρωπολόγος Έρικ Βολφ, και προσπαθούσαν ή να τους εντάξουν σε μια ιστορία με νόημα ή να τους απομακρύνουν μόνιμα από αυτήν. Δεν είναι τυχαίο ότι η φαντασίωση να μετασχηματίσουν την Παλαιστίνη σε ένα εθνικιστικό εβραϊκό κράτος και να την δουν σαν μια «γη χωρίς λαό όπου θα εγκατασταθεί ένα λαός χωρίς γη» συνέπιπτε με τις ευρωπαϊκές φρικαλεότητες στην αποικιοκρατούμενη Αφρική, και ειδικά με την  εξόντωση από τους Γερμανούς των μαύρων στην αποικιοκρατούμενη Νοτιοδυτική Αφρική, την εξόντωση από τους Αμερικανούς των αυτοχθόνων λαών της αμερικανικής ηπείρου και την θεσμοποίηση του φυλετικού διαχωρισμού στον αμερικανικό Νότο. Ο Τίοντορ Χερτζλ έγραφε το 1896 ότι «Εκεί [στην Παλαιστίνη] πρέπει να δημιουργηθεί ένα τμήμα του προμαχώνα της Ευρώπης απέναντι στην Ασία, ένα οχυρό πολιτισμού για την αντιμετώπιση της βαρβαρότητας»

Ο αποικιοκρατικός σιωνισμός αποφάσισε να οικοδομήσει ένα αποκλειστικά εθνοθρησκευτικό κράτος σε έναν πολυθρησκευτικό τόπο. Όταν οι οι αυτόχθονες Παλαιστίνιοι Άραβες διαμαρτυρήθηκαν ότι ένα εβραϊκό κράτος αναπόφευκτα θα γινόταν εις βάρος τους, τα επιχειρήματά τους απορρίφθηκαν και οι ίδιοι απελάθηκαν και κατεστάλησαν βίαια από τις βρετανικές αποικιοκρατικές δυνάμεις. Μετά το 1917, η Βρετανία έθεσε σε εφαρμογή τις στρατιωτικές, πολιτικές και νομικές δομές για την πραγματοποίηση των σιωνιστικών πολιτικών φιλοδοξιών στην Παλαιστίνη, προσποιούμενη ταυτόχρονα ότι η προσπάθεια δημιουργίας ενός εβραϊκού κράτους θα μπορούσε κατά κάποιο τρόπο να συνυπάρξει με τα «κοινωνικά και θρησκευτικά» δικαιώματα της πλειοψηφίας του πληθυσμού. Για τους ευρωπαίους σιωνιστές αποικιοκράτες και τους βρετανούς αυτοκρατορικούς προστάτες τους η δημοκρατία ήταν εκτός θέματος στην Παλαιστίνη. Οι αυτόχθονες Παλαιστίνιοι Άραβες ήταν η πλειοψηφία του πληθυσμού, και οι Ευρωπαίοι το γνώριζαν αυτό. Ο γεννημένος στη Ρωσία σιωνιστής ηγέτης Χαϊμ Βάιζμαν εξομολογήθηκε το 1918 στον Άρθουρ Μπάλφουρ ότι «η σκληρή πραγματικότητα των αριθμών είναι εναντίον μας».

Το 1937, η Βρετανική Επιτροπή Πηλ ήταν ο πρώτος φορέας που πρότεινε την διχοτόμηση της Παλαιστίνης σε δύο ανεξάρτητα κράτη, ένα εβραϊκό και ένα αραβικό. Η Επιτροπή αναγνώρισε ότι η οποιαδήποτε διχοτόμηση των εδαφών θα ήταν τρομερά άδικη για την αραβική πλειοψηφία, δεδομένου ότι οι Άραβες κατείχαν το μεγαλύτερο μέρος τoυς και αποτελούσαν την συντριπτική πλειοψηφία του πληθυσμού· αυτά τα αραβικά εδάφη και οι οικίες ήταν που θα παραχωρούνταν για την δημιουργία ενός κράτους του Ισραήλ. Μετά από δύο δεκαετίες προσπαθειών καθησυχασμού τους ότι τα πολιτικά και θρησκευτικά τους δικαιώματα θα προστατεύονταν, οι Παλαιστίνιοι έπρεπε να εξαναγκαστούν να αποδεχθούν τη δημιουργία ενός εβραϊκού κράτους. Αυτό το κράτος θα κατοικούνταν αρχικά από Ευρωπαίους Εβραίους, πολλοί από τους οποίους είχαν πάει εκεί μετά την άνοδο του ναζισμού, σε μια περίοδο κατά την οποία ούτε οι Ηνωμένες Πολιτείες ούτε η Βρετανία ήταν πρόθυμες να ανοίξουν τις πόρτες των δικών τους κυρίαρχων χωρών στη μάζα των απελπισμένων εβραίων προσφύγων.

Στο συμπέρασμά της για τη διχοτόμηση, η Επιτροπή Πηλ εξήγησε το σκεπτικό αυτής της πρόδηλης αδικίας κατά των Παλαιστινίων. Δήλωσε ότι «Λαμβάνοντας υπόψη τι σημαίνει για εκατομμύρια κατατρεγμένους Εβραίους να βρουν ένα καταφύγιο στην Παλαιστίνη, δεν μπορούμε να πιστέψουμε ότι η, πράγματι μεγάλη, «δυσφορία» που θα προκληθεί από τη διχοτόμηση υπερβαίνει αυτήν που μπορεί να ανεχθεί η αραβική γενναιοδωρία. Και σ’ αυτό το  θέμα, όπως και σε τόσα πολλά άλλα που συνδέονται με την Παλαιστίνη, δεν είναι μόνο οι κάτοικοι αυτής της χώρας που πρέπει να ληφθούν υπόψη. Το εβραϊκό πρόβλημα δεν είναι το μικρότερο από τα πολλά προβλήματα που δυσκολεύουν τις διεθνείς σχέσεις αυτήν την κρίσιμη περίοδο και παρεμποδίζουν τον δρόμο προς την ειρήνη και την ευημερία. Αν οι Άραβες, με κάποια θυσία, θα μπορούσαν να βοηθήσουν στην επίλυση αυτού του προβλήματος θα κέρδιζαν την ευγνωμοσύνη, όχι μόνο των Εβραίων, αλλά όλου του δυτικού κόσμου».

Αυτός ο ασυνήθιστος συλλογισμός προηγήθηκε της Νύχτας των Κρυστάλλων και του Ολοκαυτώματος. Αλλά ταυτόχρονα προμάντευε και την μετά το Ολοκαύτωμα «γερμανική κατήχηση» που διευρευνά ο Ντερκ Μόζες. Όμως, σε αντίθεση με τους συντάκτες της νέας γερμανικής κατήχησης, οι αποικιοκράτες της Επιτροπής Πηλ επικαλέστηκαν την ηθική υποχρέωση απέναντι στον κατατρεγμό των Εβραίων για να δικαιολογήσουν την καταπίεση των εκτός Ευρώπης μη Εβραίων, γυναικών και ανδρών που ζούσαν υπό καθεστώς αποικιοκρατίας, οι οποίοι δεν συνέβαλαν στα βάσανα των Εβραίων ούτε είχαν κάποια ευθύνη για το «Εβραϊκό Ζήτημα» του Δυτικού Κόσμου. Σε αντίθεση με τους συγγραφείς της νέας γερμανικής κατήχησης, οι συντάκτες της Επιτροπής Πηλ αναγνώριζαν τουλάχιστον ότι οι Άραβες θα υπέφεραν προκειμένου να υπάρξει η εξιλέωση για τις αμαρτίες του Δυτικού Κόσμου. Σ’ αυτήν την δόλια αποικιοκρατική λογική δεοντολογία, καθώς και στην μετααποικιακή νέα γερμανική κατήχηση, η καλύτερη απάντηση έχει ήδη δοθεί. Το 1938, ο Τζορτζ Αντόνιους ολοκλήρωνε την ωδή του στην αραβική ιστορία και στην ανθρωπότητα με τα ακόλουθα λόγια:

Η μεταχείριση που έτυχαν οι Εβραίοι στην Γερμανία και στις άλλες ευρωπαϊκές χώρες είναι ένα αίσχος για τους εμπνευστές της και για τον σύγχρονο πολιτισμό· αλλά οι μελλοντικές γενιές δεν θα απαλλάξουν οποιαδήποτε χώρα από την ευθύνη ότι απέτυχε να πάρει το μερίδιο των θυσιών που της αναλογούσε για να απαλύνει τον πόνο και την ταλαιπωρία των Εβραίων. Η ανάθεση του βάρους της αντιμετώπισης του προβλήματος στην Αραβική Παλαιστίνη είναι μια αξιοθρήνητη υπεκφυγή από το καθήκον που φέρει το σύνολο του πολιτισμένου κόσμου. Είναι επίσης προκλητική από ηθική άποψη. Κανένας κώδικας ηθικών αρχών δεν μπορεί να δικαιολογήσει τον διωγμό ενός λαού σε μια προσπάθεια ανακούφισης του διωγμού ενός άλλου λαού.

Τα λόγια του ισχύουν σήμερα ακριβώς όπως πριν από έναν αιώνα. Θα μπορούσαν επιπλέον να αποτελέσουν τη βάση μιας νέας κοσμικής κατήχησης μεταμέλειας συνδεδεμένης με μια απόδοση ευθυνών που θα είναι πλήρως αποεθνικοποιημένη και αληθινά οικουμενική-και που θα εκτιμά και θα συνδέει την ανθρώπινη ισότητα, ιστορία και αξιοπρέπεια των απανταχού καταπιεσμένων.

 

 

Mετάφραση: Χάρης Γολέμης

Πρόσφατα άρθρα ( Ιδέες )
ΓΙΑ ΤΗΝ 
ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΗ ΑΝΑΝΕΩΣΗ, 
ΓΙΑ ΤΟ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟ
ΜΕΛΟΣ ΤΟΥ

Copyright © 2021 - All rights reserved

 | 

Developed by © Jetnet