Έφυγε απ’ τη ζωή, την παραμονή του Δεκαπενταύγουστου, ο Τζίνο Στράντα (Gino Strada), γιατρός χειρουργός της πρώτης γραμμής, ιδρυτής της ONG Emergency και άοκνος μαχητής στη μάχη για την αντιμετώπιση των ανθρωπίνων ανισοτήτων. Σε όλη τη διάρκεια της 73χρονης ζωής του έδωσε έμπρακτα περιεχόμενο στο αποστεωμένο νόημα του φιλειρηνισμού: πόλεμο στον πόλεμο και μάχη σε όλα τα επίπεδα για τις ανισότητες.

Έζησε πρωταγωνιστικά στους αγώνες του φοιτητικού κινήματος του ’68, μέσα από τις εμπειρίες της μαρξιστικής εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς και τους αγώνες της εργατικής τάξης στην περιφέρεια του Μιλάνου (Settimo Milanese, το «Σταλινγραντ» του ΚΚΙ).

Το 1994 ίδρυσε τη μη κυβερνητική οργάνωση Emergency και μέσα από αυτή δημιούργησε ένα δίκτυο από κλινικές και νοσοκομεία, που προσφέρουν υψηλού επιπέδου δωρεάν υπηρεσίες, στις πιο δύσκολες περιοχές του κόσμου (Αφγανιστάν, Αλγερία, Αγκόλα, Καμπότζη, Ερυθραία, Ιράκ, Λιβύη, Παλαιστίνη, Σουδάν, Ουγκάντα, Υεμένη κ.λπ.), όπου ο πόλεμος και οι ανισότητες είχαν καταφέρει να δηλητηριάσουν και το παρόν και το μέλλον των κατοίκων τους: Ξεκίνησε από τη Ρουάντα (Rwanda) και μέσα σε 26 χρόνια πρόσφερε υπηρεσίες υγείας σε πάνω από 11 εκατ. ανθρώπους σε 19 χώρες του κόσμου!

Ο Τζίνο στην τελευταία του συνέντευξη στην εφημερίδα «La Stampa» (την περασμένη εβδομάδα), σε ειρωνική συγκυρία με την ασταμάτητη προέλαση των Ταλιμπάν, δήλωνε: «Έζησα στο Αφγανιστάν 7 χρόνια, είδα να εκτινάσσεται ο αριθμός των τραυματιών και της βίας, ενώ η χώρα βυθιζόταν στην ανασφάλεια και στη διαφθορά. Πριν 20 χρόνια (όταν οι Αμερικανοί εισέβαλαν για να “εξάγουν” τη δημοκρατία…), όλοι εμείς φωνάζαμε ότι αυτός ο πόλεμος θα ήταν μια καταστροφή για όλους. Σήμερα τα αποτελέσματα αυτής επίθεσης είναι μπροστά στα μάτια όλων».

Κατηγορούσε σφοδρά όλες τις ιταλικές κυβερνήσεις για την αδιάκοπη αύξηση των πολεμικών εξοπλισμών και δεν χαριζόταν στους πολιτικούς. Όταν το κόμμα του Grillo (Πέντε Αστέρια) τον πρότεινε για την προεδρία της ιταλικής δημοκρατίας τους αποκάλεσε «συμμορία με τους μισούς να είναι φασιστές και οι άλλοι μισοί μαλάκες…».

Η τριτοκοσμική του εμπλοκή δεν τον απομάκρυνε από τα κοινωνικά και πολιτικά προβλήματα της χώρας του. Κοντά στο αριστερό συνδικάτο FΙΟΜ για την υποστήριξη των εργατικών δικαιωμάτων, τους τελευταίους μήνες ήταν πολύ ενεργός στο μέτωπο anti covid, τόσο σε υγειονομικό όσο σε πολιτικό επίπεδο. Ζητούσε την ακύρωση των πατεντών για να δοθεί έτσι η δυνατότητα πρόσβασης σε όλους στα εμβόλια, κόντρα στο εμβολιαστικό απαρτχάιντ (όπως λέει η Ινδή Gosh).

To 2015 του δόθηκε το εναλλακτικό βραβείο Νόμπελ (Right Livehood Award).

Η κόρη του Cecilia, πρώην πρόεδρος του Emergency, γνωστοποίησε τον θάνατο του πατέρα της, ενώ βρισκόταν πάνω στο διασωστικό σκάφος ResQ People, προσπαθώντας να σώσει από πνιγμό 85 πρόσφυγες: «Δεν ήμουν μαζί του, όταν έφυγε, αλλά εδώ πάνω. Αυτό με έμαθε ο πατέρας και η μάνα μου». 

Οι πρόσφυγες σώθηκαν, ενόσω εκείνος έφυγε.

 

Ιωσήφ Σινιγάλιας Ο Ιωσήφ Σινιγάλιας είναι μηχανολόγος μηχανικός. Περισσότερα Άρθρα
ΓΙΑ ΤΗΝ 
ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΗ ΑΝΑΝΕΩΣΗ, 
ΓΙΑ ΤΟ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟ
ΜΕΛΟΣ ΤΟΥ

Copyright © 2022 - All rights reserved

 | 

Developed by © Jetnet