Όταν ανοίγεις πολιτική κουβέντα με συριζαίους νιώθεις να πέφτεις από τα σύννεφα. Καταλαβαίνεις ότι είναι σα να ζουν σε ένα παράλληλο σύμπαν, όπου τα πράγματα έχουν μια τελείως διαφορετική εικόνα από αυτή που ισχύει στην πραγματικότητα. Λένε ότι ο ΣΥΡΙΖΑ διατηρεί ένα ποσοστό γύρω στο 30% και να μην τσιμπάμε από τις στημένες δημοσκοπήσεις, το κλίμα στην κοινωνία έχει αλλάξει υπέρ του ΣΥΡΙΖΑ, ο κόσμος του αναγνωρίζει τις προσπάθειες και τις επιτυχίες του κυβερνητικού του έργου, εφάρμοσε δυσάρεστες πολιτικές αλλά με τον καλύτερο και πιο ωφέλιμο τρόπο για τα λαϊκά στρώματα, απάλυνε τις επιπτώσεις του μνημονίου με έξυπνες ντρίπλες που ξεγελούσαν την επιτήρηση και κατάφερε να δώσει ένα σημαντικό αποτύπωμα αριστερής πολιτικής διακυβέρνησης. Εκεί που δεν μπόρεσε να βρει λύσεις ήταν στα εμπόδια που του έβαζε συνεχώς ένα σκληρό, διαχρονικό και παγιωμένο σύστημα εξουσιών όπως τα ΜΜΕ, η εκκλησία, το δικαστικό σύστημα κλπ. Είναι απολύτως ευχαριστημένοι με τον χαρισματικό αρχηγό Αλέξη Τσίπρα, θεωρούν ότι είναι μακρινό παρελθόν ο «επώδυνος συμβιβασμός» του καλοκαιριού του 2015 και δεν ωφελεί να το αναμασάμε, δεν τους ενδιαφέρουν και πολύ οι κομματικές διαδικασίες γιατί οι όποιες διαφωνίες δημιουργούν επικοινωνιακά προβλήματα στην εικόνα του κόμματος, αντιθέτως όμως, γουστάρουν τις μαγκιές του Πολάκη στα σόσιαλ μίντια και τις κοκορομαχίες του με τον Άδωνι γιατί έτσι υπάρχει πολιτικό αποτέλεσμα κι όχι ακολουθώντας τον πολιτικό καθωσπρεπισμό της Αριστεράς! Επίσης, δεν ανησυχούν για την εισροή πασοκικών στελεχών στο κόμμα ούτε για τις θέσεις τομεαρχών που καταλαμβάνουν, θεωρώντας τους ικανά στελέχη που αποδέχονται και υπηρετούν τις αρχές του ΣΥΡΙΖΑ χωρίς να αλλοιώνουν τη φυσιογνωμία του.

  Όλα καλά, λοιπόν; Κι ο γενναίος αναστοχασμός που θα έπρεπε να συνοδεύει την πορεία του ΣΥΡΙΖΑ από ένα ενωτικό εγχείρημα της ριζοσπαστικής Αριστεράς μέχρι την κυβερνητική του εμπλοκή στο τρίτο μνημόνιο; Μέσα σε τόσα σημαντικά και τραυματικά γεγονότα που συνέβησαν, με τόσους συντρόφους που χάθηκαν, απογοητεύτηκαν κι απέχουν από την πολιτική; Που είναι μια στοιχειώδης αυτοκριτική που θα έπρεπε να ήταν πρώτιστη αρετή της Αριστεράς; Όλα κάτω από το χαλί; Η ψήφιση του τρίτου μνημονίου τσαλαπατώντας το δημοψήφισμα του Ιουλίου του 2015 και τα ίδια τα όργανα του κόμματος; Οι δεκάδες εφαρμοστικοί νόμοι όπως η εκχώρηση της δημόσιας περιουσίας στο υπερταμείο; Το τεράστιο φιάσκο του Ελληνικού, όπου αναγκάζεσαι τώρα να το ψηφίσεις για να μην είσαι ανακόλουθος με τον δικό σου νόμο; Όταν όμως αποφεύγεις να μιλήσεις για όλα αυτά, τα δικαιολογείς με υπεκφυγές όπως «επιβεβλημένος κι επώδυνος συμβιβασμός», δεν αποδέχεσαι αδυναμίες, υποχωρήσεις και ήττες αλλά τις ξορκίζεις και κρύβεσαι πίσω από το δάχτυλό σου, είναι πιθανόν όλα αυτά να τα επαναλάβεις στο μέλλον. Παλιά η Αριστερά, μπορεί να είχε μικρές δυνάμεις, είχε όμως μεγάλο ηθικό πλεονέκτημα. Αν το χάσει, αυτό το οραματικό στοιχείο των μεγάλων ιδεών, και παγιωθεί η άποψη ότι όλοι είναι ίδιοι με μικρές αποχρώσεις, τότε θα μιλάμε για την μεγαλύτερη ήττα της Αριστεράς την οποία την βλέπουμε ήδη στις χώρες του ανεπτυγμένου καπιταλισμού. Δεν μπορείς να επαναπαύεσαι μόνο στη φθορά του αντιπάλου και να μην βλέπεις τη δική σου…

Ο δικηγόρος του διαβόλου Περισσότερα Άρθρα
Tags:
ΓΙΑ ΤΗΝ 
ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΗ ΑΝΑΝΕΩΣΗ, 
ΓΙΑ ΤΟ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟ
ΜΕΛΟΣ ΤΟΥ

Copyright © 2021 - All rights reserved

 | 

Developed by © Jetnet