Στις αρχές Αυγούστου μια –αρχικά ασήμαντη– φωτιά αφέθηκε να κατακάψει τη Βόρεια Εύβοια και να αφανίσει το 1/3 περίπου των δασικών εκτάσεων, την πανίδα, χιλιάδες στρέμματα ελιάς και άλλων καλλιεργειών, σπίτια, κ.ο.κ. Το πώς και το γιατί είναι άλλη συζήτηση. Να θυμόμαστε, όμως, την κατάρρευση των υποδομών λόγω μη συντήρησης (π.χ. καλώδια ΔΕΗ), βασική αιτία στις πυρκαγιές, και να κρατήσουμε ότι η κλιματική κρίση είναι ένα κατεπείγον ζήτημα για να μπει στην αιχμή των κοινωνικών αγώνων.

Στις αποκαλούμενες φυσικές καταστροφές, που παρότι αποκαλούνται φυσικές υπάρχουν τεράστια πολιτικά ζητήματα και ευθύνες που τις συνοδεύουν, πλήττονται πρώτα απ' όλα τα χαμηλά εισοδήματα και οι πιο φτωχοί που δεν έχουν εναλλακτικές. Στον τυφώνα Κατρίνα, η μεγαλύτερη καταστροφή στη Νέα Ορλεάνη έγινε εκεί που δεν συντηρούνταν οι υποδομές και μετά την πλημμύρα οι φτωχοί άνθρωποι που δεν είχαν μέσα να φύγουν, περίμεναν μάταια στις ταράτσες των σπιτιών τους να διασωθούν.

Στην Εύβοια μαζί με τα δάση «κάηκαν» και τα εισοδήματα των κατοίκων (για να μη μιλήσουμε για συναισθήματα) και φύτρωσε η τρομακτική πιθανότητα να μην μπορούν να μείνουν πια στον τόπο τους. Το δάσος εξασφάλιζε δουλειά και ασφάλιση σε χιλιάδες ανθρώπους. Δασεργάτες, ρητινεργάτες, μελισσοκόμους, κτηνοτρόφους, αγρότες, καθώς και εργαζόμενους/ες και αυτοαπασχολούμενους στον τουρισμό. Η Εύβοια μπήκε τελευταία στην προτεραιότητα της κυβέρνησης, η οποία έχοντας διαλύσει τις δημόσιες υποδομές, καταργήσει τις προσλήψεις και την στήριξη στην πρόληψη – πυρόσβεση άφησε στην τύχη της την τεράστια, όπως εξελίχτηκε, πυρκαγιά. Επέλεξε ένα καθολικό «εκκενώστε», μια λάθος εντολή για μια περιοχή που υπήρχαν κάτοικοι με μέσα και γνώση να συνδράμουν στην κατάσβεση. Ευτυχώς στις περισσότερες περιπτώσεις δεν υπάκουσαν, όπως οι ίδιοι μας διηγήθηκαν, και έτσι σώθηκαν οι οικισμοί. Δεν υπήρξε κάτοικος στην Εύβοια που να μην μας στηλίτευσε την απουσία της πυροσβεστικής ακόμα κι όταν ήταν εκεί...

Ως Δίκτυο για τα Πολιτικά και Κοινωνικά Δικαιώματα αποφασίσαμε να πάμε στην Εύβοια για έμπρακτη αλληλεγγύη. Επί 18 μέρες και αφού οργανώσαμε ένα κέντρο αλληλεγγύης στις Ροβιές, ξεκινήσαμε –ψάχνοντας μέρα με τη μέρα στα χωριά της Εύβοιας– να φτιάξουμε ένα δίκτυο που θα μπορούσε να συνδράμει τους κατοίκους που επλήγησαν και με μια οριζόντια συνελευσιακή καθημερινή συνάντηση, για να μοιράζονται δουλειές και σε συνεργασία με ντόπιους. Βρεθήκαμε στην Κεράμεια, στους Κουρκουλούς, στην Τσαπουρνιά, στη Λίμνη, στις Ροβιές και σε άλλα χωριά που υπέστησαν καταστροφές. Συναντήσαμε ανθρώπους από τον Βόλο, τη Θεσσαλονίκη, την Ξάνθη, άλλους από συλλογικότητες, άλλους όχι, και μαζί τους είτε αναλάβαμε εργασίες σπιτιών με ζημιές από τη φωτιά, είτε μπλεχτήκαμε στη διανομή βοήθειας.

Συναντήσαμε προβλήματα πέραν της ίδιας της καταστροφής. Η ανάθεση και η μοιρολατρία (τις αγαπά η εξουσία και τις καλλιεργεί) είναι αρκετά ριζωμένες. Για να μη μιλήσουμε για οποιαδήποτε οργάνωση από πλευράς πολιτείας. Απολύτως τίποτα! Περίμεναν οι άνθρωποι λύσεις, κυρίως από το κράτος (δίκαια), αλλά λύσεις δεν προέκυψαν –εκτός από κάποιες διανομές βοήθειας δήμων. Εντυπωσιακά βροντερή η απουσία του επιτελικού κράτους των αρίστων.

Αντιθέτως, προέκυψε αμέσως η αλληλεγγύη από ανθρώπους του κινηματικού γαλαξία που την προσφέρουν χωρίς προϋποθέσεις με παράπλευρο όφελος ότι κλείνουν έτσι τον δρόμο σε κινήσεις φιλανθρωπίας «μόνο για Έλληνες», που προπαγανδίζει και αξιοποιεί η ακροδεξιά.

Η έμπρακτη αλληλεγγύη έχει τεράστια σημασία πολιτική, κοινωνική και προσωπική, γιατί δίνει παράδειγμα αυτοοργάνωσης, αντιπαράδειγμα στο κυρίαρχο, παρηγορεί αυτόν που έχει την ανάγκη, αλλά και συγκροτεί και γεμίζει κινηματική αυτοπεποίθηση αυτούς που την προσφέρουν, εμπλέκοντας και αυτούς που την λαμβάνουν. Η αλληλεγγύη χτίζει σχέσεις εμπιστοσύνης με την κοινωνία κι αυτό είναι πολύ σπουδαίο.

Η υποδοχή που είχαμε ήταν πολύ θετική και πολύ συγκινητική. Ζήσαμε στιγμές απερίγραπτες και φορτισμένες, μέσα σε καμένα σπίτια σ' ένα τοπίο κατεστραμμένο κι απόκοσμο, αλλά με τη χαρά της χρήσιμης παρουσίας μας στον σωστό τόπο, τον σωστό χρόνο. Ο δικός μας χώρος –όχι μόνο του Δικτύου, αλλά και άλλων ανθρώπων της Αριστεράς και της αντιεξουσίας που έχουν την έμπρακτη αλληλεγγύη ως συστατικό στοιχείο της συγκρότησής τους– έχει αρκετές παρόμοιες εμπειρίες, κυρίως στο προσφυγικό. Όμως η Εύβοια είναι μια ξεχωριστή εμπειρία για μας και έχει και συνέχεια, διότι ξεκινάμε συζητήσεις για τις από δω και πέρα παρεμβάσεις. Για τη συνέχεια πρέπει να υπάρξουν πλατιές πρωτοβουλίες, γιατί τα ζητήματα είναι μεγάλα: εργασία, ανασυγκρότηση, αντιπλημμυρικά έργα, αποζημιώσεις κλπ. Για να μείνουν οι άνθρωποι στον τόπο τους.

Η ΤΕΡΝΑ, που παρουσιάστηκε από την κυβέρνηση σαν την φιλάνθρωπη εταιρεία που θα βοηθήσει την Β. Εύβοια, δεν μπορεί να είναι η απάντηση στα προβλήματα. Οι κυβερνητικές επιλογές ιδιωτικοποίησης της περιβαλλοντικής πολιτικής είναι επικίνδυνες για τη δημόσια γη και τα δάση. Δεν εκπλησσόμαστε βέβαια για τις σκληρά νεοφιλελεύθερες «λύσεις» στα τόσο δύσκολα κοινωνικά προβλήματα... στον καπιταλισμό πάνω απ' όλα το κέρδος.

Όσο για μας που βρεθήκαμε εκεί, κομμάτι του ανταγωνιστικού κινήματος, αποδείξαμε στην περίπτωση της Εύβοιας ότι μπορούμε να είμαστε κοινωνικά γειωμένες/οι ακόμα και σε κρίσιμες συνθήκες και να είμαστε αποτελεσματικές και χρήσιμοι. Η αλληλεγγύη είναι ένα ζήτημα που πρέπει να βρίσκεται στο πρώτο άρθρο του δικού μας συντάγματος κι έτσι μετά πολύ πιο εύκολα τίθενται στους ανθρώπους ευρύτερα ζητήματα για μια αξιοβίωτη ζωή.

Υ.Γ.: Την τελευταία μέρα κάναμε πορεία στη Λίμνη με αιτήματα για τους πυρόπληκτους, μάλλον την πρώτη στην ιστορία της!

Πρόσφατα άρθρα ( Περιβάλλον )
ΓΙΑ ΤΗΝ 
ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΗ ΑΝΑΝΕΩΣΗ, 
ΓΙΑ ΤΟ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟ
ΜΕΛΟΣ ΤΟΥ

Copyright © 2021 - All rights reserved

 | 

Developed by © Jetnet