«Πρέπει να διευρύνουμε την αντίληψή μας για το τι σημαίνει να είσαι ανθρώπινος. Αντί για την ερώτηση "τι δεν πάει καλά με σένα;" χρειάζεται να ρωτήσουμε "τι σου συνέβη;"», αναφέρει η Jacqui Dillon. Η Jacqui από την Αγγλία, η Elisabeth από τη Δανία, ο Odi από τη Νιγηρία και o Ron από τη Σκωτία μοιράστηκαν κάποια στιγμή στη ζωή τους μια κοινή εμπειρία: «άκουσαν φωνές». Η σκηνοθέτρια Βίκυ Αδάμου καταπιάνεται για δεύτερη φορά με τη συγκεκριμένη θεματική, πέντε χρόνια μετά τις επιτυχημένες «Στρατηγικές επιβίωσης» (Κέντρο Ελέγχου Τηλεοράσεων, 2016). Αυτή τη φορά σε συν-σκηνοθεσία με τον Χρήστο Καπενή φτιάχνουν μια παράσταση που μιλάει για την ορατότητα, την αποδοχή, τη συμπερίληψη. Η παράσταση «Το κορίτσι που γίνεται γορίλας και άλλες ιστορίες ανάρρωσης» από την Life after Death Theatre Company ξεκίνησε το ταξίδι της με επιτυχία στις 3 Σεπτεμβρίου 2021 στα Πρώην Πλεκτήρια-Υφαντήρια Αθηνών (Κορυτσάς 39 στον Βοτανικό), όπου συνεχίζεται έως και τις 24 Σεπτεμβρίου.

Η σκηνοθέτρια Βίκυ Αδάμου μιλά στην Εποχή με αφορμή το ανέβασμα αυτής της τόσο ενδιαφέρουσας παράστασης, που έχει ως στόχο να μας θυμίσει τι θα πει να είσαι ανθρώπινος.

 

Μια performance εμπνευσμένη από μαρτυρίες ανθρώπων που άκουγαν φωνές. Τι σας κέντρισε το ενδιαφέρον σε αυτές τις αφηγήσεις;

Κάθε μία από τις πενήντα μαρτυρίες που καταγράφονται στο βιβλίο «Ζώντας με φωνές», που έχει εκδώσει το παγκόσμιο δίκτυο Hearing Voices προς ενημέρωση και ενίσχυση, θα μπορούσε να είναι υλικό για ταινία, που λέμε. Εκεί υπάρχει όλη η έκφραση του ανθρώπινου δυναμικού από τον όλεθρο και τον πόνο μέχρι τη δύναμη και ανάδυσή του. Εμείς επιλέξαμε ενδεικτικά πέντε από αυτές για να έχουμε μια γκάμα αυτής της ιδιαίτερης αλλά όχι σπάνιας εμπειρίας. Στην έρευνά μου, έμαθα πολλά και αυτό με βοήθησε να απαλλαγώ από φόβους και προκαταλήψεις που είχα γύρω από το θέμα της ψυχικής υγείας. Είχα ανάγκη να μοιραστώ αυτή τη συνάντηση που με μετακίνησε προσωπικά.

 

Η παράσταση είναι site specific και αξιοποιεί πλήρως το ιδιαίτερο προαύλιο των Πρώην Πλεκτηρίων-Υφαντηρίων Αθηνών, με τους θεατές να βιώνουν τη θεατρική πράξη από απόσταση. Συνειδητή επιλογή;

Ναι, ο χώρος αυτός ήταν από την αρχή έμπνευση για μένα. Έπεισα τους συνεργάτες μου πως αξίζει να δοθεί το 1/3 της παραγωγής μόνο και μόνο για αυτό το μέσα/έξω. Αποδείχτηκε όμως πολύ δύσκολο να αποκωδικοποιήσουμε τον τρόπο που θα απευθυνθούμε στο κοινό γυρνώντας του στην κυριολεξία την πλάτη. Πετάξαμε πολύ υλικό για να καταλήξουμε στο τελικό αποτέλεσμα αλλά μας έχει πάει σε κάτι ιδιαίτερα μαγικό. Από ένα σημείο και μετά άρχισε να σκηνοθετεί ο ίδιος ο χώρος.

 

Ο γνωστός συγγραφέας και δημοσιογράφος Ηλίας Μαγκλίνης, στην πέμπτη ιστορία του έργου, ξεκινάει από το πραγματικό γεγονός του freak show στη Νέα Φιλαδέλφεια και μέσα από τη γραφή του δημιουργεί μια πρωτότυπη ιστορία. Πώς συνδέεται μια μεταμορφωτική εμπειρία με τις μαρτυρίες των προηγούμενων ιστοριών;

Η μεταμόρφωση ίσως είναι μια προσωπική ανάγνωση σε ό,τι αφορά την εμπειρία των φωνών αλλά και κάθε άλλης τραυματικής ή ασυνήθιστης εμπειρίας. Πιστεύω πως τα τραύματά μας και οι συγκρούσεις μπορεί προσωρινά να μας σημαδεύουν αλλά ταυτόχρονα μπορεί να γίνουν πηγές εξέλιξης και γνώσης. Μπορεί ακόμα και να μας αναγεννήσουν. Με τον Ηλία μιλήσαμε εκ βαθέων για το τραύμα. Είναι κάτι που απασχολεί και τους δυο μας πολύ.

 

Εκτός από τη φυσική παράσταση, οι θεατές έχουν τη δυνατότητα να επιλέξουν μια «αυξημένη παρακολούθηση». Πώς οι νέες τεχνολογίες συμβάλλουν στη δραματουργική προσέγγιση του έργου;

Ο χρόνος που περάσαμε μπροστά στις οθόνες, εφευρίσκοντας τρόπους να συνεχιστεί η πραγματικότητά μας, είχε τρομακτικές προεκτάσεις στην ψυχολογία μας. Μιλάμε για social distancing τη στιγμή που μπήκαμε κυριολεκτικά στην προσωπική ζωή των άλλων, στα σαλόνια, στις κουζίνες, στις κρεβατοκάμαρες. Άθελά μου έγινα μάρτυρας ακόμα και βίας. Οι ιστορίες που αναλαμβάνουμε να αφηγηθούμε μιλάνε για αποτρόπαιες πράξεις που συνέβησαν πίσω από κλειστές πόρτες και χαμογελαστά πρόσωπα. Έξι κάμερες, κλειδαρότρυπες όπως τις λέω, θα καταγράφουν λεπτομέρειες που δεν είναι ορατές από τους θεατές που βρίσκονται στο χώρο του θεάτρου. Δημιουργήσαμε μια παράλληλη αφήγηση για τον θεατή που βρίσκεται μακριά. Με αυτό τον τρόπο όσο ο θεατής πλησιάζει στο θέμα, η παράσταση έχει την ευκαιρία να φτάσει πιο μακριά.

 

Στις μέρες μας πιστεύετε ότι είμαστε ακόμα προκατειλημμένοι με το διαφορετικό;Ναι σίγουρα, είναι ένας μηχανισμός άμυνας. Εξευγενιζόμαστε μερικώς βάζοντας δίπλα στις υπογραφές μας διαφορετικές αντωνυμίες, αλλά ακόμα υπάρχει πολύς δρόμος και πάντα η πρώτη μας αντίδραση θα είναι φόβος. Οσο αποδεχόμαστε και δουλεύουμε τη δική μας διαφορετικότητα που μπορεί να έχει σχέση με φυλή, φύλο, σωματότυπο και άλλα χαρακτηριστικά, τόσο αποδεχόμαστε και τη διαφορετικότητα του άλλου.

 

Εν τέλει τι σημαίνει να είσαι ανθρώπινος; 

Να ακούς χωρίς να κρίνεις, το χειρότερο για αυτούς τους ανθρώπους είναι να μην παίρνουν απόκριση. Να αποδέχεσαι την ευθραυστότητα, τη διαφορετικότητα τόσο των άλλων όσο και τη δική σου. Να συμφιλιωθούμε με το εφήμερο της ζωής και να καταλάβουμε πως είμαστε κομμάτι της φύσης. Επιβιώνω δεν σημαίνει καταναλώνω, δεν σημαίνει κατασπαράζω, αντίθετα συμβιώνω με συνείδηση. Σε αυτό το σημείο θέλω να πω πόσο ευγνώμων αισθάνομαι για την ομάδα που δημιουργήθηκε και όλους τους ανθρώπους που συνάντησα σε αυτή την πορεία.

 

 

Ερμηνεύουν: Αλίκη Ανδρειωμένου, Κωνσταντίνα Βέρρου, Χρήστος Καπενής, Μελίσσα Κωστάκη, Γιώργης Παρταλίδης, Ελεάνα Στραβοδήμου και Δημήτρης Τάσαινας.

Επόμενες παραστάσεις: 13, 17-20 και 24-26 Σεπτεμβρίου, στις 9.15μμ.

Ράνια Παπαδοπούλου Περισσότερα Άρθρα
ΓΙΑ ΤΗΝ 
ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΗ ΑΝΑΝΕΩΣΗ, 
ΓΙΑ ΤΟ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟ
ΜΕΛΟΣ ΤΟΥ

Copyright © 2021 - All rights reserved

 | 

Developed by © Jetnet