To τελευταίο διάστημα ζήσαμε και στη χώρα μας ένα παρατεταμένο, αφόρητο καύσωνα αλλά και πρωτοφανείς σε έκταση και διάρκεια καταστροφικές πυρκαγιές που έχουν αποτεφρώσει μέχρι τώρα περίπου 1.300.000 στρέμματα δάσους, καλλιέργειες, εκατοντάδες σπίτια, γεωργικές και άλλες υποδομές, φυσικά χιλιάδες ζώα. Αλλά δυστυχώς σημάδεψαν και τη ζωή εκατοντάδων χιλιάδων κατοίκων της Εύβοιας, της Αττικής, της Μεσσηνίας, της Ηλείας, της Μάνης, της Αρκαδίας… που είδαν τον τόπο που γεννήθηκαν, που αγάπησαν, που έφτιαξαν τη ζωή τους, μέσα σε λίγες ώρες να μεταβάλλεται σε κρανίου τόπο, που είδαν να χάνονται οι κόποι μιας ζωής και που οι περισσότεροι ένιωσαν αβοήθητοι και μόνοι να παλεύουν με την πύρινη λαίλαπα για να σώσουν ό,τι μπορούσε να σωθεί. Όλα αυτά ενω πριν λίγο καιρό οι άχρηστοι του «επιτελικού» κράτους του Μητσοτάκη μας διαβεβαίωναν ότι έχουν ληφθεί όλα τα αναγκαία μέτρα για τη δασοπροστασία και πως θα ζήσουμε ένα ήσυχο καλοκαίρι.

 

Πέρα όμως από την κλιματική κρίση -που αποτελεί πράγματι τη μεγαλύτερη απειλή για τον πλανήτη αλλά και την επιβίωση των έμβιων όντων πάνω σ’ αυτόν και την οποία ανακάλυψε όψιμα και την χρησιμοποιεί ως πρόσχημα ο πρωθυπουργός για να δικαιολογήσει τα αδικαιολόγητα και για την οποία θα μιλήσω παρακάτω- αυτή η πρωτοφανής καταστροφή οφείλεται και στην πλήρη ανικανότητα και την αδιαφορία για τα προβλήματα της χώρας και του λαού της «επιτελικής» κυβέρνησης του Μητσοτάκη, η οποία ήρθε ως πειρατής για να ληστέψει -χάριν των συμφερόντων που υπηρετεί- τον εθνικό πλούτο και τον λαό. Γιατί, βέβαια, καύσωνας υπήρξε και πυρκαγιές είχαμε και στη Σικελία, στην Τουρκία, στον Καναδά, στις Η.Π.Α και αλλού -λόγω της υπερθέρμανσης του πλανήτη- χωρίς όμως να προκαλέσουν τόσο μεγάλες καταστροφές αναλογικά όσο στη χώρα μας, που δυστυχώς αναδείχτηκε σε πρωταθλήτρια!

Πέρα όμως από τον παρατεταμένο καύσωνα και τις πυρκαγιές υπήρξαν και άλλα ακραία καιρικά φαινόμενα, όπως η τήξη των πάγων της Ανταρκτικής με αποτέλεσμα την άνοδο της στάθμης των ωκεανών, με όποιους κινδύνους αυτό συνεπάγεται μελλοντικά για τα νησιωτικά κράτη και τις παραθαλάσσιες περιοχές, ενώ παράλληλα είχαμε φονικές πλημμύρες στην Γερμανία, στην Ινδία και στην Κίνα.

Φαντάζομαι, λοιπόν, πως αυτές οι καταστροφές θα έκαναν πολλούς να συνειδητοποιήσουν πως «δεν φταίει το κακό το ριζικό μας ούτε ο θεός που μας μισεί», για να θυμηθούμε τον μπάρμπα Κώστα το Βάρναλη, αλλά βρισκόμαστε πλέον στα πρόθυρα της καταστροφής του πλανήτη εξαιτίας της κλιματικής κρίσης για την οποία πολλοί επιστήμονες μιλούσαν ήδη από τη δεκαετία του ’70 -δυστυχώς σε ώτα μη ακουόντων- η οποία είναι γνωστό πως προκλήθηκε από την αλόγιστη περιβαλλοντική καταστροφή αλλά και την υπερθέρμανση του πλανήτη.

 

Αναντίστοιχα μέτρα

 

Διαπρεπείς επιστήμονες έχουν επισημάνει από χρόνια τους κινδύνους αλλά και τα δραστικά μέτρα που έπρεπε να έχουν παρθεί σχετικά με τον καταναλωτικό τρόπο ζωής και το μοντέλο ανάπτυξης που κυριαρχεί παγκόσμια, στηριζόμενο στην αλόγιστη καταστροφή των φυσικών πόρων και τη χρήση των ορυκτών καυσίμων που προκαλούν την υπερθέρμανση του πλανήτη και φυσικά για την αναγκαία αλλαγή του κοινωνικοπολιτικού συστήματος, που αποτελεί τη γενεσιουργό αιτία όλων αυτών των καταστροφών που βιώνουμε αλλά και του αρμαγεδώνα που βρίσκεται προ των πυλών.

Έχουν γίνει βέβαια διεθνείς συσκέψεις στο Ρίο, στο Τόκιο, στο Παρίσι, στην Κοπεγχάγη και το 2019 στη Νέα Υόρκη με σκοπό να παρθούν μέτρα που θα αποσωβήσουν τον κίνδυνο.

Ωστόσο οι συζητήσεις ήταν πλατωνικές και οι αποφάσεις δεν είχαν δεσμευτικό χαρακτήρα εξαιτίας των συμφερόντων -κυρίως των ισχυρών κρατών- αυτών δηλαδή που ευθύνονται περισσότερο για τη μόλυνση και την υπερθέρμανση του πλανήτη.

Στην Κοπεγχάγη το 2009 τα κράτη που ευθύνονται περισσότερο (Η.Π.Α, Κίνα, Ινδία) υπέγραψαν μια συμφωνία -όχι όμως δεσμευτική- ότι θα έπαιρναν μέτρα, ώστε να μην αυξηθεί η θερμοκρασία πάνω από δύο βαθμούς Κελσίου. Η απόφαση αυτή προκάλεσε έντονες αντιδράσεις και θεωρήθηκε ότι αποτελεί θανατική καταδίκη για πολλά νησιωτικά κράτη και την Υποσαχάρια Αφρική.
Πράγματι ο στόχος αυτός εγκυμονεί μεγάλους κινδύνους. Μέχρι σήμερα η θερμοκρασία του πλανήτη έχει αυξηθεί περίπου κατά 0,8 βαθμούς Κελσίου και οι συνέπειες, όπως βλέπουμε, είναι καταστροφικές. Αν επιτρέψουμε λοιπόν να υπερδιπλασιαστεί η αύξηση της θερμοκρασίας, τότε οι συνέπειες θα είναι ολέθριες.

 

 

 

Και αυτά δεν τα υποστηρίζουν κάποιοι γραφικοί οικολόγοι, ούτε κάποιοι που θέλουν να επιβάλουν τον κομμουνισμό, όπως υποστηρίζουν ακροδεξιοί κύκλοι στις Η.Π.Α π.χ. η οργάνωση Τea Party και ο ακροδεξιός πρώην πρόεδρος Τραμπ που απέσυρε τις Η.Π.Α από τη συνθήκη των Παρισίων για το κλίμα!

Σε μια έκθεσή της λοιπόν το 2012 η Παγκόσμια Τράπεζα αποκάλυψε τους κινδύνους που εγκυμονεί αυτός ο στόχος. «Καθώς η παγκόσμια υπερθέρμανση θα προσεγγίζει τους δύο βαθμούς, θα αυξηθεί ο κίνδυνος να πυροδοτηθούν μη γραμμικά φαινόμενα σε κρίσιμα όρια»

Με άλλα λόγια: αν επιτρέψουμε να υπερβεί η θερμοκρασία ένα κρίσιμο κατώφλι, δεν θα μπορούμε πλέον να ελέγξουμε που θα σταματήσει ο υδράργυρος.

Επειδή όμως οι συμφωνίες δεν είναι δεσμευτικές, δυστυχώς δεν εφαρμόζονται. Έτσι παραμένουν χωρίς ουσιαστικό αποτέλεσμα. Πράγματι οι εκπομπές αερίων του θερμοκηπίου αυξάνονται τόσο γρήγορα, ώστε αν δεν υπάρξουν ριζικές αλλαγές στις οικονομικές δομές μας, οι δυο βαθμοί θα μοιάζουν με ουτοπία.

Στην έκθεση λοιπόν που αναφέραμε η Παγκόσμια Τράπεζα προειδοποιούσε: «Οδεύουμε λοιπόν προς ένα κόσμο που μέχρι το τέλος του αιώνα θα είναι θερμότερος κατά 4 βαθμούς Κελσίου και θα χαρακτηρίζεται από αφόρητους καύσωνες, μείωση των παγκόσμιων αποθεμάτων τροφίμων, καταστροφή ολόκληρων οικοσυστημάτων και της βιοποικιλότητας, καθώς και άνοδο της στάθμης των θαλασσών σε επίπεδα που θα είναι απειλητικά για τη ζωή, αναγκάζοντας εκατομμύρια ανθρώπους σε όλο τον κόσμο να εκπατριστούν». Και αυτό είναι το αισιόδοξο σενάριο!

Φανταστείτε τι θα συμβεί αν η θερμοκρασία ανέβη στους 6 βαθμούς, όπως υποστηρίζει ο συνήθως συντηρητικός στις προβλέψεις του Διεθνής Οργανισμός Ενέργειας. Τότε μιλάμε για πραγματικό αρμαγεδώνα!

Πρέπει λοιπόν να συνειδητοποιήσουμε ότι η κλιματική αλλαγή έχει μετατραπεί πλέον σε μια πολύ επικίνδυνη κλιματική κρίση, που απειλεί την ύπαρξη του ανθρώπινου είδους!

 

Αίτια της υπερθέρμανσης

 

Φυσικά το πρόβλημα δεν προέκυψε ως κεραυνός εν αιθρία. Έχει συγκεκριμένα αίτια -που σύμφωνα με την βραβευμένη δημοσιογράφο και συγγραφέα Ναόμι Κλάιν στο βιβλίο της

«Καπιταλισμός εναντίον Κλίματος»- «βρίσκονται στο ότι αυτά που πρέπει να γίνουν για να αποφευχθεί ο όλεθρος προσκρούουν στον απαλλαγμένο από κάθε έλεγχο και περιορισμό απορυθμισμένο καπιταλισμό, δηλαδή στον νεοφιλελευθερισμό, την κυρίαρχη ιδεολογία από το 1988 λόγω της παγκοσμιοποίησης. Οδεύουμε λοιπόν στον όλεθρο, επειδή τα αναγκαία μέτρα για την αποτροπή της καταστροφής είναι εξαιρετικά απειλητικά για τα συμφέροντα αυτών που ελέγχουν σε παγκόσμιο επίπεδο την οικονομία, τις πολιτικές διαδικασίες και τα περισσότερα από τα μεγαλύτερα ΜΜΕ».

Πώς είναι λοιπόν δυνατόν, όταν οι άξονες του νεοφιλελευθερισμού είναι η ιδιωτικοποίηση της δημόσιας περιουσίας, η άρση των περιορισμών στη λειτουργία των πολυεθνικών και η όσο γίνεται μεγαλύτερη μείωση της φορολογίας τους, οι κοινωνίες να επενδύουν σε δημόσιες υπηρεσίες και υποδομές για τη δραστική μείωση της υπερθέρμανσης;

Είναι λοιπόν φυσική συνέπεια του νεοφιλελεύθερου καπιταλισμού η ένταση της αύξησης των αερίων του θερμοκηπίου. Είναι λοιπόν προφανές ότι ο νεοφιλελευθερισμός -στον οποίον ομνύει και η κυβέρνηση Μητσοτάκη- βρίσκεται σε πόλεμο με το φυσικό μας περιβάλλον! Κι αυτό γιατί ο καπιταλισμός μοιάζει με το ποδήλατο, που για να παραμείνει όρθιο πρέπει ο ποδηλάτης να πατά συνεχώς πετάλ, γιατί διαφορετικά θα πέσει.

 

Υπάρχει λύση;

 

Με δεδομένο, λοιπόν, ότι έχει χαθεί πολύς πολύτιμος χρόνος από τότε που οι επιστήμονες έχουν χτυπήσει τον κώδωνα του κινδύνου και είναι πια ορατός ο κίνδυνος της επερχόμενης καταστροφής -θυμίζω ότι το έτος 2017 είχε χαρακτηριστεί από ειδικούς έτος μηδέν, με την έννοια ότι αν δεν παίρνονταν μέχρι τότε δραστικά μέτρα για την προστασία του πλανήτη, η καταστροφική του πορεία θα είναι δυστυχώς μη αναστρέψιμη- είναι απόλυτη ανάγκη να ενεργήσει η ανθρωπότητα όσο γίνεται πιο γρήγορα και με τη μεγαλύτερη δυνατή αποφασιστικότητα. Όπως επισημαίνει και ο Κέβιν Άντερσον, αναπληρωτής διευθυντής του κέντρου Τίνταλ για την Έρευνα της Κλιματικής Αλλαγής, δεν υπάρχει πια χρόνος για ήπια μέτρα στο πλαίσιο του υπάρχοντος οικονομικού και κοινωνικού συστήματος. Σήμερα οι αλλαγές πρέπει να είναι επαναστατικές…

Η ανθρωπότητα λοιπόν βρίσκεται μπροστά στο εξής δίλημμα:

Σωτηρία ή καταστροφή; Καπιταλισμός ή σωτηρία;

Πρόσφατα άρθρα ( Περιβάλλον )
ΓΙΑ ΤΗΝ 
ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΗ ΑΝΑΝΕΩΣΗ, 
ΓΙΑ ΤΟ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟ
ΜΕΛΟΣ ΤΟΥ

Copyright © 2021 - All rights reserved

 | 

Developed by © Jetnet