Μαχί Μπινμπίν «Ο Τρελός του βασιλιά», μετάφραση: Έλγκα Καββαδία, εκδόσεις Άγρα, 2021

 

Με τη δημοκρατία, την ελευθερία του Τύπου, την πραγματική δημοσιογραφία και το κοινωνικό κράτος σε ύφεση, δηλαδή με τον άνθρωπο να τίθεται ουσιαστικά σε δεύτερη μοίρα σε ανύποπτο χρόνο, ένα εγχειρίδιο επιβίωσης απέναντι στην Εξουσία μοιάζει με σανίδα σωτηρίας στο χαοτικό πέλαγο της κατ’ ιδίαν απόγνωσης. Μόνο που το παραδίδει, όχι ο Νικκολό Μακιαβέλλι στη Φλωρεντία των αρχών του 16ου αιώνα, αλλά ένας μαροκινός, κοσμοπολίτης καλλιτέχνης –συγγραφέας, γλύπτης και ζωγράφος– ένας αναγεννησιακός άνθρωπος του καιρού μας, γεννηθείς το 1959, τα έργα του οποίου εκτίθενται μόνιμα στο Μουσείο Γκούγκενχαϊμ της Νέας Υόρκης.

Εάν ο Μακιαβέλλι κατηγορήθηκε για πολιτικό αμοραλισμό, συνδέοντας το σκοπό με το μέσο και προβάλλοντας την αντίφαση μεταξύ πολιτικής ανάγκης και κανόνων ηθικής, ο Μπινμπίν εισχωρεί στους σκοτεινούς διαδρόμους της μοναρχικής ισχύος και της εξουσίας και χαρτογραφεί όλο το ψυχικό πεδίο, το φάσμα εκείνο που εκτείνεται ανάμεσα στη δύναμη και την ελευθερία. Γραφή με χυμούς, με εικόνες, με αισθαντικότητα που γυρίζει το μαχαίρι στην πληγή και αποκαλύπτει την τρέλα και την τραγικότητα της όποιας ηγεμονίας. «Η ανώτατη μοίρα ενός αυλικού είναι να του αφαιρείς την αξιοπρέπειά του». Διαλέξτε πεδίο που θα σας «μιλήσει». Πολιτική; Social Media; Δημοσιογραφία; Διεθνείς σχέσεις; Γεωστρατηγική;

«Ο Τρελός του βασιλιά» που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Άγρα, σε μετάφραση από την Έλγκα Καββαδία, είναι ένα μυθιστόρημα που διαβάζεται σε όποιο υπόστρωμα αποφασίσει ο αναγνώστης να σταθεί. Στην επιφάνεια, που έχουμε μια ιστορία με ενδιαφέρον, ας πούμε ένα ιδιότυπο ψυχολογικό και πολιτικό θρίλερ ντυμένο με τα αρώματα και τα χρώματα της Ανατολής, ή πιο μέσα, ως αλληγορία, σε όποια χορδή αγγίξει εντός του. Σεξπιρικό δράμα; Αναγωγή στις σημερινές πολιτικές ή κοινωνικές συνθήκες; Κατά μόνας, εργαλείο ψυχικής επιβίωσης κι ανθεκτικότητας, εν είδει μυθιστορηματικής βιογραφίας ενός «αυλικού»; Ή μήπως ένα πολύ προσωπικό κείμενο γραμμένο για τον πατέρα, τον γιο, τον «βασιλιά»; Ποιος άλλωστε να περίμενε ότι θα διαβάζαμε σήμερα με τόση επικαιρότητα τον Μακιαβέλλι;

«Όταν ζεις μέσα στις ιδέες και όχι στο θέαμα, σου χαρίζεται μια τέτοια ελευθερία που όταν επιστρέφεις στην κανονική ζωή σου φαίνεται θανατερή και καταθλιπτική», λέει ο Μπινμπίν και μας συνδέει και πάλι με τον κόσμο των ιδεών από τον οποίο όλο εκπίπτουμε κι όλο αναζητούμε ως χαμένο παράδεισο. Αυτός ο μεγάλος παραμυθάς που μας έκανε να νιώσουμε την ανάσα του παιδιού καμικάζι στα Αστέρια του Σιντί Μουμέν, έχει έναν τρόπο να μας γητεύει και να μας ψιθυρίζει αλήθειες βαθιά ριζωμένες στον άνθρωπο, μα, κυρίως να μας κάνει να αμφιβάλλουμε γι’ αυτές, όταν αποκαλύπτει μπροστά μας τον πολύχρωμο κόσμο όλων των α-ληθειών, όλων των αιώνιων και διαχρονικών και αρχέγονων και μία απ' αυτές είναι η αναζήτηση της ελευθερίας.

«Με ήθελες χωρίς τεχνάσματα, με μια χαρά για τη ζωή που δεν πουλιόταν, για μια ποίηση που δεν εκπορνεύεται. Να γελάς για το γέλιο, να τραγουδάς για το τραγούδι της αγάπης χωρίς να δίνεις λογαριασμό. Με ήθελες ελεύθερο, αγάπη μου...»

Καταλαβαίνουμε γιατί αυτό το βιβλίο του πραγματικού Ηγεμόνα μέσα μας, το γράφει ένας καλλιτέχνης που φέρει την ποίηση στις φλέβες του, άλλωστε όπως γράφει ο ίδιος «ο Θεός είναι ευαίσθητος στη μεγαλοφυΐα».

Σταυρούλα Σκαλίδη Περισσότερα Άρθρα
ΓΙΑ ΤΗΝ 
ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΗ ΑΝΑΝΕΩΣΗ, 
ΓΙΑ ΤΟ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟ
ΜΕΛΟΣ ΤΟΥ

Copyright © 2021 - All rights reserved

 | 

Developed by © Jetnet