Η επιδιωκόμενη ιδιωτικοποίηση της ΔΕΗ (γιατί περί αυτού θα πρόκειται αν το Δημόσιο υποχωρήσει στο 34% των μετοχών) ανοίγει το κουτί της Πανδώρας, όπως συνήθως συμβαίνει σ' αυτές τις περιπτώσεις. Οι συνέπειες θα είναι σαρωτικές τόσο για τους καταναλωτές, όσο και τους εργαζόμενους και αυτό αναμένεται να γίνει αντιληπτό σχεδόν από την πρώτη ημέρα του νέου ιδιοκτησιακού καθεστώτος, εκτός και αν αυτό τελικά δεν υπάρξει λόγω των κοινωνικών και πολιτικών αντιδράσεων.

 

Δεν υπάρχει δυνατότητα κοινωνικής πολιτικής

 

Με τα υπέρ και τα μείον της, και παρά το γεγονός ότι πολλές φορές απαξιώθηκε, η ΔΕΗ έμεινε μέχρι τώρα πιστή στον κοινωνικό της ρόλο. Λόγω του γεγονότος ότι το Δημόσιο κατέχει ακόμα το πλειοψηφικό πακέτο των μετοχών, το κράτος, μέσω τη ΔΕΗ, μπορεί να ασκεί κοινωνική πολιτική με το ηλεκτρικό ρεύμα. Οι όποιες ελαφρύνσεις εξαγγέλθηκαν από την κυβέρνηση Μητσοτάκη για να αποκρούσει το κύμα της ακρίβειας (που έρχεται από το εξωτερικό, αλλά γιγαντώνεται εντός συνόρων λόγω των στρεβλώσεων της ελληνικής αγοράς) βασίζονται στη δυνατότητα που δίνει στην εκάστοτε κυβέρνηση ο έλεγχος της επιχείρησης. Είναι άλλωστε σαφές ότι η ωφέλεια του κοινωνικού συνόλου αποτέλεσε έναν από τους λόγους της ίδρυσης της επιχείρησης το 1950, όπως περιγράφεται στο άρθρο 2 του καταστατικού της.

Με την ΔΕΗ να μετατρέπεται σε μία κανονική ΑΕ, αποχαιρετάμε το κοινωνικό τιμολόγιο, το αγροτικό τιμολόγιο, ακόμη ίσως και το βιομηχανικό τιμολόγιο. Υπάρχει δε μεγάλη πιθανότητα, όπως τονίζουν έμπειρα στελέχη της εταιρείας στην «Εποχή», η ΔΕΗ να μετατραπεί σε έναν από τους κρίκους ενός πολύ δυνατού καρτέλ, που θα ελέγχει απόλυτα την αγορά ηλεκτρικής ενέργειας και κυρίως τις τιμές. Έτσι και αλλιώς οι ελεγκτικοί μηχανισμοί του κράτους δεν έχουν αποτρέψει κάτι τέτοιο ούτε στην αγορά της κινητής τηλεφωνίας, ούτε σ' αυτή των σούπερ μάρκετ. Η συνεννόηση μεγάλων εταιρειών, που δεν έχουν πολύ μεγάλο ανταγωνισμό, για την ρύθμιση των τιμών δεν είναι φυσικά κάτι καινούργιο στον παγκόσμιο καπιταλισμό.

Η ΔΕΗ, προσώρας, καθορίζει ακόμα με τον τρόπο της τις τιμές και δεν επιτρέπει αυτές να φτάνουν στα ύψη. Ο νέος μεγαλομέτοχος, όμως, δεν θα δίνει δεκάρα για την κοινωνική διάσταση της εταιρείας. Θα πληρώσει για το πλειοψηφικό πακέτων των μετοχών και θα θέλει να κάνει απόσβεση από την πρώτη ημέρα. Μέτρα κοινωνικής πολιτικής από μία ΑΕ στην οποία το κράτος θα έχει πια τη μειοψηφία των μετοχών, απλά δεν προβλέπονται.

 

Εργαζόμενοι μιας χρήσης

 

Το προσωπικό της ΔΕΗ από την πλευρά του έχει κάθε λόγο να φοβάται ότι ο νέος μεγαλομέτοχος θα του ράψει κοστούμι, σαν και αυτό που φόρεσαν τα προηγούμενα χρόνια εργαζόμενοι άλλων εταιρειών του ευρύτερου δημοσίου που τελικά ιδιωτικοποιήθηκαν. Και επειδή ζούμε σε καιρούς μεγάλης εργασιακής απορρύθμισης (την οποία θεσμοθέτησε το τελευταίο νομοθέτημα Χατζηδάκη), οι εργαζόμενοι αναμένουν κατάργηση κανονισμού κατάστασης προσωπικού, αναγκαστικές μεταθέσεις, διεύρυνση των ατομικών συμβάσεων εργασίας, απομάκρυνση από το καθεστώς της συλλογικής σύμβασης.

Τι μπορεί να περιμένει τους εργαζόμενους στο τέλος της διαδρομής; Ακόμα και απολύσεις, άλλωστε το έργο αυτό το έχουμε ξαναδεί ουκ ολίγες φορές. Το νέο business plan μπορεί να προβλέπει συγχωνεύσεις, καταργήσεις μονάδων, επιτάχυνση της απολιγνιτοποίησης (η οποία αυξάνει την εξάρτηση από το πολύ ακριβό πλέον φυσικό αέριο), κοντολογίς μία εταιρεία που θα κινείται στα πρότυπα του ιδιωτικού τομέα. Θα μπορέσει η ΔΕΗ να κρατήσει και να εξυπηρετεί αρκούντως αποτελεσματικά τους 6,9 εκατομμύρια πελάτες της ανά την Ελλάδα; Τα ιερά κιτάπια του καπιταλισμού απαντούν ναι, αλλά η κοινή λογική έχει διαφορετική άποψη.

Πρόσφατα άρθρα ( Κοινωνία )
ΓΙΑ ΤΗΝ 
ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΗ ΑΝΑΝΕΩΣΗ, 
ΓΙΑ ΤΟ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟ
ΜΕΛΟΣ ΤΟΥ

Copyright © 2021 - All rights reserved

 | 

Developed by © Jetnet