Η δίκη του Ζακ Κωστόπουλου αναβλήθηκε πριν ένα χρόνο επ’ αόριστον και τώρα περάσανε χρόνια τρία από τη δολοφονία του κι έπειτα την διαπόμπευση κι έπειτα την υπεραξία που χάρισε ο θάνατος αυτός σε ανθρώπους που δεν τον γνώρισαν ποτέ και μίλησαν σα να τον ήξεραν, στον πόνο των ανθρώπων που τον αγάπησαν φωναχτά και τον πένθησαν βουβά, όπως πενθείς κάποιον αγαπημένο.

Κι άρχισε πάλι να βρέχει. Είχαν πει, σήμερα δεν θα έβρεχε, αλλά άρχισε πάλι να βρέχει. Αυτές τις μέρες η Αθήνα έχει πλημμυρίσει, τα νερά φτάνουν ως το σαλόνι και τις κουζίνες μας και σε μέρη άλλα του σπιτιού, βρέχει τόσο που ξέχασα εντελώς πως έχουμε ακόμη Οκτώβρη. Νόμιζα πως πέρασαν οι καιροί κι ούτε που θυμάμαι ότι έχουμε την επέτειο της δολοφονίας, αφού τη μέρα που κατακρεούργησαν τον Ζακ, είχε ήλιο. 

 

Πολλοί θάνατοι

 

Ο Ζακ Κωστόπουλος έζησε πολλούς θανάτους, πρώτα τον μεγάλο, αυτόν που πεθαίνεις για πάντα κι ύστερα πολλούς μικρούς: Το «πρεζάκι», ο οικογενειάρχης καταστηματάρχης, ο «κλέφτης» Ζακ, ο Ζακ που έφταιξε, οι μπάτσοι που έκαναν το καθήκον τους, μία «πουστάρα» που πέθανε και το κάνουμε θέμα. Θα θυμάστε κι εσείς, φυσικά, πώς δολοφονήθηκε το αγόρι με τα βαμμένα νύχια, πώς ξυλοκοπήθηκε μέχρι θανάτου από τους μπάτσους και τους νοικοκυραίους.

Η δολοφονία του Ζακ δε συντάραξε την ελληνική κοινωνία κι εγώ αυτήν την κοινωνία που συνταράσσεται κατά το δοκούν την βρίσκω αντιπαθέστατη. Ο Ζακ ήταν μία «πουστάρα» που τον έσπασαν στο ξύλο. Κι όχι πως θέλω να συγκρίνω τα θανατικά, αυτά τα κάνουν οι τυμβωρύχοι, αλλά μιας και μιλάμε για τυμβωρύχους, ας πούμε κι ότι τα περάσματα στενεύουν: Τον Ζακ δεν τον έκλαψαν το ίδιο, επειδή δεν ήταν στρέιτ κι αυτό το εννοώ με κάθε τρόπο. Ούτε το ίδιο οργίστηκαν, αυτοί είμαστε. Από χέρι φασίστα έφυγε κι ο Ζακ ή μήπως οι κυρ-Παντελήδες αυτού του κόσμου είναι άνθρωποι αξιοσέβαστοι; Δεν είναι δολοφόνοι; Οι μπάτσοι που τον έγδαραν τι ήταν, αν όχι κήρυκες του μίσους; 

 

Βαριά σιωπή

 

Η μητέρα του Ζακ κι η Μάγδα Φύσσα δεν άφησαν χώρο για ερωτήσεις: Έχασαν κι οι δύο τα παιδιά τους από τους ίδιους εχθρούς, αν αποδομήσουμε κάθε λέξη της πολιτικής επιστήμης, που τόσο καλά ευαγγελιζόμαστε στην Αριστερά και που, άμα φύγει από την εξίσωση η θεωρία, μένει στον πάτο του πηγαδιού η απόγνωση. Έτσι, ο Παύλος Φύσσας, ο Ζακ είναι θύματα του ίδιου εκφασισμού. Μόνο που να, έπεσε βαριά σιωπή για τον έναν. 

Οι νεκροί δεν φταίνε, φταίνε οι ζωντανοί, που κάνουν διακρίσεις. Να πούμε και το άλλο, εκτός από τον Ζακ το ΑΤ Ομονοίας δολοφονεί και μετανάστες, μαύρους. Επί 48 ώρες, η οικογένεια του Εμπουκά πάλευε να μάθει την τύχη του ανθρώπου τους, επί 48 ώρες ήταν νεκρός και οι μπάτσοι τους το έκρυβαν. 

Για τον Παύλο Φύσσα κάηκε το Κερατσίνι και έγινε σύμβολο, δικαίως, απολύτως δίκαια ο άνθρωπος που κοίταξε στα μάτια τους χρυσαυγίτες. Για τον Σαχζάτ Λουκμάν, νεκρός κι αυτός από το ίδιο χέρι, δεν έγινε σχεδόν τίποτε . Ήταν μετανάστης. Για τον Ζακ ναι, περισσότερο από τον Λουκμάν, λιγότερο από τον Φύσσα. Για τον Εμπουκά ανάθεμα κι αν το ξέρουμε ακόμη και ως γεγονός. Όσο κι αν προσπάθησαν οι Αφρικανές Γυναίκες να φωνάξουν.

Κι όμως, χωρίς περιστροφές, έπεσαν όλοι τους νεκροί από το ίδιο χέρι: Τον εκφασισμό. Απόδειξη είμαστε κι εμείς, ανάμεσα στα άλλα. Για άλλα φωνάξαμε πολύ, για άλλα λιγότερο, για άλλα καθόλου. Έτσι μετριέται μια κοινωνία, από τον τρόπο που διεκδικεί δικαιοσύνη για τους νεκρούς της. Από τον τρόπο που αναγνωρίζει ποιοι νεκροί είναι δικοί της και ποιοι όχι. 

 

Απώλεια

 

Ο Ζακ αυτές τις μέρες μετράει τρία χρόνια, χωρίς δικαιοσύνη και χωρίς έλεος. Έχω σιχαθεί να διαβάζω ότι ήταν «όμορφο πλάσμα» -«όμορφο πλάσμα» λέμε μια drag queen δολοφονημένη από, ομολογουμένως, από άσχημα πλάσματα. Όλοι οι νεκροί που έπεσαν από το χέρι των άσχημων πλασμάτων, είναι νεκροί δικοί μας: Ο Σαχζάτ, ο Παύλος, ο Εμπουκά, ο Ζακ. Δικοί μας νεκροί είναι κι άλλους τους κλάψαμε πολύ κι άλλους καθόλου, αλλά νεκροί δικοί μας είναι, επειδή σκοτώθηκε μαζί τους η δημοκρατία, η υγεία της κοινωνίας, μιας και πληγή της είναι ο φασισμός, πληγή σας λέω, μόλυνση.

Πίσω από τον θυμό, όμως, κρύβεται η αίσθηση της απώλειας. Γιατί ο Ζακ λείπει -ένας ακόμη που λείπει. Παρακαλούμε για δικαίωση και η δικαιοσύνη είναι βουβή, οκνηρή, αδιάφορη. Τρία χρόνια βουβά για τον Ζακ, τρία χρόνια ολόκληρα για έναν άνθρωπο που πάντοτε φώναζε, πάντοτε διεκδικούσε. Κι όχι τίποτε άλλο, βρέχει ξανά σα να μην είναι Οκτώβρης.

ΓΙΑ ΤΗΝ 
ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΗ ΑΝΑΝΕΩΣΗ, 
ΓΙΑ ΤΟ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟ
ΜΕΛΟΣ ΤΟΥ

Copyright © 2021 - All rights reserved

 | 

Developed by © Jetnet