Χρειάστηκαν να περάσουν τρία χρόνια. Πόσο μεγάλη ξεφτίλα μπορεί να αποτελεί για μια δημοκρατία το γεγονός πως χρειάστηκε ένα τόσο μεγάλο διάστημα για να δικαστεί ένα έγκλημα που έγινε μπροστά στα μάτια όλων; Για να δικαστούν άνθρωποι και αστυνομικοί που λίντσαραν μέρα μεσημέρι έναν νεαρό καταγεγραμμένοι σε βίντεο που διαρκώς επαναλαμβάνονται πολλαπλασιάζοντας το έγκλημά τους κάθε μέρα μέχρι την τελική απόφαση του δικαστηρίου. Οι δικαιολογίες, οι νομικές προφάσεις, οι αναβολές αποτελούν προσβολή απέναντι στο θύμα. Και σε μεγάλο βαθμό απέναντι σε όλους αυτούς που δεν μπορούν να δεχτούν πως αυτή είναι μια κοινωνία που της αξίζει να συνεχίσει να υπάρχει.

Ο θάνατος του Ζακ Κωστόπουλου παραμένει ζωντανός. Σαν τραύμα στο σώμα της κοινωνίας που δεν μπορεί να κλείσει όσο καιρός και αν περάσει. Είναι εδώ για να μας θυμίζει την πραγματικότητα της κοινωνίας αυτής. Όχι της προθέσεις της ή τον τρόπο που θέλουμε να την βλέπουμε ή να ελπίζουμε πως είναι. Την αμείλικτη ρεαλιστική της όψη. Το πρόσωπό της όταν κοιτά έναν νεαρό να λιντσάρεται μέρα μεσημέρι στο κέντρο της πόλης, τα χέρια της που δεν σηκώνονται για να σταματήσουν το περιστατικό, την όψη της μισή αδιάφορη και μισή συνένοχη μπροστά στην εκτέλεση μιας ποινής χωρίς έγκλημα αποφασισμένης από αυτόκλητους δημίους.

Ο θάνατος του Ζακ Κωστόπουλου βρίσκεται εδώ για να μας υπενθυμίζει τα όρια της κανονικότητας. Την λεπτή γραμμή που κάποιες φορές διαχωρίζει τον νοικοκυραίο από τον φασίστα. Και την ευκολία με την οποία κάποιος την ξεπερνά. Το εμπεδωμένο μίσος των φιλήσυχων που από ένα ηλίθιο ομοφοβικό ή ρατσιστικό σχόλιο μπορούν (αν είναι οι συνθήκες ευνοϊκές) μέσα σε δευτερόλεπτα να μετατραπούν σε κλωτσιές στο κεφάλι ενός ανυπεράσπιστου ανθρώπου.

Ακόμη και τώρα δεν υπάρχει μεταμέλεια. Η υπεράσπιση των κατηγορουμένων προσπάθησε να παρουσιάσει το θύμα ως θύτη. Ως κάποιον άρρωστο με επιθετική συμπεριφορά και παραβατική ζωή. Προσπαθώντας με τον τρόπο να σπιλώσουν αυτόν που λίντσαραν. Και μπορεί αυτό να μην είναι δυνατό αφού τόσο από τις μαρτυρίες όσων γνώριζαν το θύμα όσο και από τις ίδιες του της συνεντεύξεις, τις αναρτήσεις και τα κείμενά του προκύπτει η περιγραφή ενός τελείως διαφορετικού ανθρώπου. Αυτό όμως που αισθάνεται κάποιος που παρακολουθεί τη δίκη είναι πως βρισκόμαστε μπροστά στη σύνταξη του προφίλ ενός ανθρώπου που η υπεράσπιση (ή οι πελάτες τους) λίγο έως πολύ μάς λέει πως του άξιζε η τύχη που είχε. Ο δημόσιος ξυλοδαρμός μέχρι θανάτου.

Μα ο θάνατος του Ζακ Κωστόπουλου παραμένει ζωντανός. Υπενθυμίζοντάς μας τη βρώμα και το μίσος που κυκλοφορούν γύρω μας. Και για το πόσο απλές είναι οι συνθήκες που μπορούν να τα μεταμορφώσουν σε γυναικοκτονίες, ρατσιστικά εγκλήματα και μισαλλοδοξία. Είναι η γεωμετρία του Προκρούστη, αυτή που αποφασίζει για το αποδεκτό, το φυσιολογικό, το ανθρώπινο. Είναι οι αυτόκλητοι θεραπευτές αυτοί που επιβάλουν μια αλήθεια που δεν μπορούν καλά καλά να διατυπώσουν. Είναι η μιζέρια μιας στάσιμης κοινωνίας που μπορεί να γκρεμίζεται αλλά που το μόνο που την ενδιαφέρει είναι να παραμείνουν άθικτα τα νεκρά της είδωλα. Μουγκανητό και ρετσινόλαδο, αντρίλα και αδιαφορία.

Είναι μια κοινωνία διαρκώς σε εκκρεμότητα. Μια βιασμένη συνύπαρξη που διαρκώς επιβάλει. Ένα συμβόλαιο που ποτέ δεν διατυπώθηκε. Για τους όρους με τους οποίους οι άνθρωποι μπορούν να ζούνε μαζί, για τα δικαιώματα, τις ελευθερίες, τη χαρά και την απόλαυση. Για τους όρους με τους οποίους οι άνθρωποι είναι άνθρωποι.

Μα ο θάνατος του Ζακ Κωστόπουλου παραμένει ζωντανός. Και η απόδοση δικαιοσύνης δεν αποτελεί το τέλος αλλά μόνο μια αρχή για την επούλωση των πληγών μιας κοινωνίας που νοσεί.

Θωμάς Τσαλαπάτης tsalapatis.blogspot.com Περισσότερα Άρθρα
ΓΙΑ ΤΗΝ 
ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΗ ΑΝΑΝΕΩΣΗ, 
ΓΙΑ ΤΟ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟ
ΜΕΛΟΣ ΤΟΥ

Copyright © 2021 - All rights reserved

 | 

Developed by © Jetnet