Στην πορεία της 17 Νοέμβρη προχωρούσαν τα πανό. Άλλα εορταστικά και επετειακά, άλλα βουτηγμένα στο παρόν και τις άμεσες ανάγκες και επιταγές. Άλλα με την λιτότητα που επιβάλει η επιτακτικότητα ενός συνθήματος και άλλα μεγάλα σαν επιτάφιοι προσθέτοντας μέγεθος στην ημέρα και την ανάμνηση. Ανάμεσά τους ένα μικρό πανό. Ένα μικρό πανό ανορθόγραφο που δεν μπορούσες να καταλάβεις από μακριά τόσο εύκολα. Έπρεπε να πλησιάσεις για να το καταλάβεις, να πλησιάσεις για να δεις τη φωτογραφία που βρισκόταν στο κέντρο του πανό: «Δικαιοσύνη για τον Νίκο». Και το όνομα χωρισμένο από τη φωτογραφία του Νίκου, του Νίκου Σαμπάνη. Ήταν η πολυμελής οικογένεια Ρομά του δολοφονημένου από αστυνομικά πυρά στο Πέραμα, Νίκου Σαμπάνη.

Ήταν η μάνα του 18χρονου και ο οδυρμός της, ο πατέρας και τα αδέλφια του, η έγκυος γυναίκα του. Η κάμερα του The press Project συλλαμβάνει τη στιγμή. Η μάνα μιλώντας στην κάμερα λέει πως «Το μόνο που θέλω είναι δικαιοσύνη. Αυτό θέλω. Φάγανε τον Νίκο οι δολοφόνοι». Ο πατέρας του Νίκου Σαμπάνη, ανέφερε ότι ζητάει απλά να εφαρμοστεί ο νόμος και να μπουν οι υπαίτιοι στη φυλακή: «Αυτοί δεν είναι άνθρωποι, είναι δολοφόνοι, είναι κακοποιοί». «Έφαγαν το παιδάκι 18 χρονών τσάμπα και βερεσέ στο Πέραμα. Γιατί να μη χτυπήσουν στα λάστιχα; Γιατί έριξαν 36 σφαίρες στο σώμα του;», αναφέρει η γιαγιά του, την ίδια ώρα που τριγύρω τα αδέρφια του 18χρονου Νίκου φωνάζουν με μία φωνή: «Ζητάμε δικαιοσύνη για τον αδερφό μας. Να μπουν στη φυλακή οι αστυνομικοί ισόβια. Αν δεν μπουν, θα σκοτώσουν κι άλλους».

Η απώλεια, το ατιμώρητο έγκλημα, ο θεσμικός ρατσισμός που τόσο απλόχερα επέδειξε η κυβέρνηση δημιουργούν από μόνα τους ένα συνταρακτικό φορτίο. Το γεγονός πως η οικογένεια βρέθηκε στην πορεία του Πολυτεχνείου για να φωνάξει το αίτημά της κάνει το φορτίο αυτό να πολλαπλασιάζεται και να συνομιλεί πολλαπλά. Αναδεικνύει την επικαιρότητα όχι του ιστορικού γεγονότος της εξέγερσης αλλά την επικαιρότητα του αιτήματος της δικαιοσύνης. Τους τρόπους με τους οποίους μια οικογένεια που αδικήθηκε βρίσκει καταφύγιο σε ένα συλλογικό αίτημα ενάντια στην αδικία, τους τρόπους με τους οποίους ανακαλούμε τις πράξεις του παρελθόντος ώστε να περιγράψουμε τα δεινά που συμβαίνουν στο παρόν. Και μαζί την απάντηση σε αυτά.

Και μέσα σε όλα τα άλλα στοιχεία είναι η λεπτομέρεια της ανορθογραφίας του πανό αυτή που τονίζει το συγκλονιστικό της στιγμής. Την επιτακτικότητα της δικαιοσύνης με κάθε τρόπο. Ακόμα και αν δεν γνωρίζουμε πώς ακριβώς γράφεται, γνωρίζουμε πως οφείλει να μας περιλαμβάνει. Η ορθογραφία, το μορφωτικό επίπεδο, οι όροι της ζωής και της κουλτούρας δεν μπορούν να αποτελούν στοιχεία αποκλεισμού από τις ελευθερίες, τα δικαιώματα, τον νόμο.

Το παραξένισμα του μικρού αυτού μπλοκ αναδεικνύει όλη τη σημασία τόσο του πολυτεχνείου όσο και των συλλογικών διεκδικήσεων. Γιατί το παραξένισμα περιγράφει πως ένας καινούριο κόσμος μπαίνει στο σώμα του κόσμου της πορείας, όχι με σκοπό να γίνει ένα και να αφομοιωθεί αλλά κρατώντας τις διαφορές του και ενώνοντας το αίτημά του με τα συλλογικά και ιστορικά αιτήματα. Ήταν αυτό το μικρό μπλοκ που φέτος στην πορεία τροφοδότησε με φρέσκο νόημα όλα τα υπόλοιπα.    

Γιατί στη χώρα μας διαχρονικά η δικαιοσύνη ακόμα και αν είναι γραμμένη ολόσωστα, ακόμα και αν είναι καλλιγραφημένη είναι πάντοτε ανορθόγραφη.

Θωμάς Τσαλαπάτης tsalapatis.blogspot.com Περισσότερα Άρθρα
Πρόσφατα άρθρα ( Θέματα )
ΓΙΑ ΤΗΝ 
ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΗ ΑΝΑΝΕΩΣΗ, 
ΓΙΑ ΤΟ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟ
ΜΕΛΟΣ ΤΟΥ

Copyright © 2021 - All rights reserved

 | 

Developed by © Jetnet