Η απάντηση του Ηλία Νικολακόπουλου στην ερώτηση της «Εποχής» του περασμένου Σαββατοκύριακου, πώς έχει διαμορφωθεί η κοινωνική πραγματικότητα μετά από σχεδόν δύο χρόνια πανδημίας, συμπυκνώνει την ουσία της μετάλλαξης που συντελείται, ελέω κυβέρνησης Μητσοτάκη, στον ανθρώπινο πυρήνα της ελληνικής κοινωνίας: «Έχει διαρραγεί ο κοινωνικός ιστός. Η κοινωνία νιώθει φοβισμένη. Οι συλλογικότητες και οι κοινωνικές δράσεις υποβαθμίστηκαν πάρα πολύ. Είναι φανερό ότι τείνει να διαμορφωθεί μια άλλου τύπου κοινωνία, την οποία προς το παρόν ψηλαφούμε. Φαίνεται ότι κυριαρχεί ο ατομισμός, και ο καθένας ασχολείται με την επιβίωσή του, ενώ εξασθενούν οι συλλογικότητες»

«Τείνει να διαμορφωθεί μια άλλου τύπου κοινωνία», ως αποτέλεσμα ανατροπών στον ψυχισμό των ανθρώπων. Μήνες τώρα η πανδημία δεσπόζει στις ειδήσεις. Καθημερινά αναφορές σε αριθμούς κρουσμάτων, διασωληνωμένων, θανάτων, φορτισμένες εικόνες, ενημερώσεις συχνά αντιφατικές, κυβερνητικές παλινωδίες, τροφοδοτούν και εντείνουν την ανησυχία για μας τους ίδιους και για τους αγαπημένους μας, με σοβαρές επιπτώσεις για την ψυχική υγεία. Καθημερινά η αναπαραγωγή μιας πραγματικότητας που για πάρα πολλούς ισοδυναμεί με τραγικό προσωπικό αδιέξοδο, είτε λόγω της απώλειας εισοδήματος ή θέσης εργασίας, είτε εξαιτίας της απομόνωσης και της μοναξιάς, είτε ακόμη της απώλειας αγαπημένου προσώπου χωρίς καν να μπορέσουν να το θρηνήσουν. Και, το πιο σπαραχτικό ίσως, η ενστικτώδης αντίδραση πολλών από όσους δεν έχουν πληγεί, όσων ελπίζουν στην εύνοια της εξαίρεσης: η καταφυγή στην απόρριψη, στη μη αποδοχή της πραγματικότητας, την εσωστρέφεια, την αποποίηση της ευθύνης απέναντι στους άλλους –που όμως έχει και αυτή ψυχικό κόστος, γιατί χωρίς τον «άλλον», το «εγώ» κρέμεται στον αέρα.

Ο άνθρωπος είναι κοινωνικό ον. Το μοίρασμα, το συνυπάρχειν, οι κοινωνικές συναναστροφές, αποτελούν βασική συνιστώσα της ύπαρξής του. Τα έχει αποστερηθεί. Η σωματική επαφή εξοστρακίστηκε, σχεδόν εξομοιώθηκε με το θάνατο. Ακόμη χειρότερα, δεν ξέρει αν ποτέ θα επιστρέψει στον τρόπο ζωής πριν, δεν ξέρει πώς θα είναι το «μετά». Το μέλλον έχει «αναβληθεί», με αποτέλεσμα να χάνει σε νόημα το παρόν. Η αδυναμία να κάνουν σχέδια, να επιδοθούν σε δραστηριότητες που ήταν αυτονόητο συστατικό της ζωής τους, ζωτικές πηγές νοηματοδότησης της ύπαρξής τους, διαταράσσει την εσωτερική συγκρότηση των ανθρώπων, υπονομεύει την αυτοεκτίμηση, το ηθικό υποστήλωμα χωρίς το οποίο καταρρέουμε ως φυσικές υπάρξεις, χάνοντας ταυτόχρονα και το μέτρο των ευθυνών μας απέναντι στον ευάλωτο, τον αδύναμο.

Είναι μια άλλη πανδημία αυτό το τελευταίο. Μέσα στην πανδημία. Και πλήττει, όπως εκείνη, τους πιο ευάλωτους. Η πανδημία της ενδοοικογενειακής βίας. Της γυναικοκτονίας. Της κακοποίησης ανηλίκων, των αδύναμων. Προβολές του Ταμείου των Ηνωμένων Εθνών για τον Πληθυσμό (United Nations Population Fund/UNFPA), που αφορούν και τα 193 κράτη-μέλη του ΟΗΕ, δείχνουν ότι, με τα κρούσματα ενδοοικογενειακής βίας αυξάνονται κατά 20% στις περιόδους γενικευμένης καραντίνας, μπορεί, αν η καραντίνα διαρκέσει κατά μέσο ένα έτος, να εκτιναχτούν στα 61 εκατομμύρια. Με την επισήμανση ότι, οι συνθήκες οικονομικής δυσπραγίας και μετά την πανδημία καθιστούν πολύ πιθανό η ενδοοικογενειακή βία να παραμείνει υψηλή αν οι κυβερνήσεις κάθε χώρας αμελήσουν το έργο της πρόληψης και της προστασίας, των κοινωνικών υπηρεσιών και της πρόνοιας1.

Αναζητάτε μήπως το μέτρο της ευαισθησίας της κυβέρνησης Μητσοτάκη απέναντι σε αυτή την επισήμανση; Στην πρόκληση που ακούσει στο όνομα ανθρωπιστική κρίση; Αναζητήστε το σε μια δήλωση του υφυπουργού Εργασίας στο Kontra Channel την Τετάρτη –εν μέσω εκτίναξης του κόστους ζωής, που, συν τοις άλλοις, δοκιμάζει τους οικογενειακούς προϋπολογισμούς και πυροδοτεί ενδοοικογενειακές εντάσεις. Είπε, λοιπόν, μεταξύ άλλων ηχηρών τεχνικοοικονομικών προσχημάτων περί «εκτίναξης του πληθωρισμού και δημιουργίας μεγάλων προβλημάτων στο ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών», είπε ο κ. Τσακλόγλου τη μεγάλη αλήθεια: Οι αυξήσεις μισθών μειώνουν την ανταγωνιστικότητα, αγαπητοί πληβείοι των 500 ευρώ!

Ηχεί και στα δικά σας αυτιά εναρμονισμένη αυτή η δήλωση με τη δήλωση, παλαιότερα, του κ. Γεραπετρίτη, ότι περισσότερες ΜΕΘ σημαίνει περισσότερους θανάτους; Με τη δήλωση, πιο πρόσφατα, του κ. Σκέρτσου, ότι δεν χρειαζόμαστε ένα πολυτελές ΕΣΥ που θα μας μείνει στα χέρια μετά την πανδημία; Με την αλήθεια που αποκρύπτουν επιμελώς τα συστημικά ΜΜΕ, ότι Μονάδες Εντατικής Θεραπείας υπάρχουν, και θα υπάρχουν ανά πάσα στιγμή, για τους εκλεκτούς της αριστείας, τους ίδιους για τους οποίους υπήρχαν εμβόλια στο φειδωλό ξεκίνημα του εμβολιαστικού προγράμματος;

Ακούτε και εσείς στη δήλωση του κ. Τσακλόγλου αυτό που θέλει να αποκρύψει; Την εκμετάλλευση του φόβου μπροστά στη φτώχεια, την αρρώστια, το θάνατο, για ένα τεράστιο σχέδιο κοινωνικού μετασχηματισμού με όρους επιτήρησης και υποταγής; Ένα σχέδιο που δεν θα αμφισβητείται από συλλογικότητες και κοινωνικές δράσεις; Από κοινωνικές εκρήξεις, που θα τελούν υπό διαρκή καταστολή με βασικό εργαλείο την μεθοδευμένη καλλιέργεια του ατομικισμού, με «τον καθένα να ασχολείται με την επιβίωσή του» έντρομος; Ακούτε και εσείς τον απόηχο της καχυποψίας του εγκαταλειμμένου στην τύχη του πολίτη προς το κράτος, της καχυποψίας προς τη δημοκρατία; Ακούτε το βηματισμό της μεθοδευμένης επιχείρησης απολιτικοποίησης, που θα επιτρέψει στον αυταρχικό νεοφιλελευθερισμό να μετατρέψει σε «καθεστώς» την «κατάσταση ανάγκης» που επιβλήθηκε για την προστασία της δημόσιας υγείας;

 

Σημείωση:

1. Βλ. Klaus Schwab, Thierry Malleret, «Η μεγάλη επανεκκίνηση», Εκδόσεις Λιβάνη, Αθήνα 2021, σ.σ. 243-251

ΓΙΑ ΤΗΝ 
ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΗ ΑΝΑΝΕΩΣΗ, 
ΓΙΑ ΤΟ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟ
ΜΕΛΟΣ ΤΟΥ

Copyright © 2022 - All rights reserved

 | 

Developed by © Jetnet