«Η ιστορία θα μας δικαιώσει, ο λαός θα είναι αυτός που θα νικήσει»*

 

Μετά από δύο αιματηρές δεκαετίες της δικτατορίας, τριάντα χρόνια μιας ατροφικής δημοκρατίας, υπό τη σκιά των κληρονόμων του Πινοσέτ, η ελπίδα νίκησε τον φόβο. Η νίκη του Γκαμπριέλ Μπόριτς είναι συμβολική. Φέρνει στη μνήμη όλων των προοδευτικών ανθρώπων τις χίλιες ημέρες της λαϊκής ενότητας, μιας πρωτοφανούς εμπειρίας για τον σοσιαλισμό, που ανακόπηκε με το πραξικόπημα και τη δολοφονία του ηγέτη της, Σαλβαδόρ Αλιέντε, από τη CIA και τους επίορκους στρατιωτικούς.

Ο υποψήφιος της Ενωμένης Αριστεράς, ένας εκπρόσωπος της νέας γενιάς, που έχει ξεπεράσει τον φόβο, κατόρθωσε να πάρει το 55,87% (4.619.227 ψήφους), επικρατώντας του ακροδεξιού αντιπάλου του Αντόνιο Καστ –που συγκέντρωσε 3.648.987 ψήφους (44,3%). Μετά το αποτέλεσμα, ο Μπόριτς δήλωσε πως θα είναι πρόεδρος όλων των Χιλιανών, ενώ ο αντίπαλός του αναγνώρισε αμέσως το αποτέλεσμα. Ωστόσο, το κοινοβουλευτικό έργο μπορεί να αποδειχτεί δύσκολο, καθώς κανείς δεν διαθέτει την πλειοψηφία στο κοινοβούλιο.

 

Ο κόσμος στους δρόμους, πανηγυρίζει

 

Μετά την ανακοίνωση των αποτελεσμάτων, δεκάδες και εκατοντάδες χιλιάδες πολίτες συγκεντρώθηκαν στην κεντρική πλατεία του Σαντιάγκο με σημαίες της Χιλής, των ιθαγενών, των κινημάτων, τραγουδώντας το γνωστό «λαός ενωμένος, ποτέ νικημένος». Η ίδια εικόνα παρατηρήθηκε σε ολόκληρη την επικράτεια. Τα social media πήραν φωτιά, καλώντας τον κόσμο να βγει και να γιορτάσει στους δρόμους, όπως μετέδωσαν σχεδόν όλοι οι ανταποκριτές. Ο Γκαμπριέλ Μπόριτς βρέθηκε και αυτός στους δρόμους μαζί με τους συντρόφους του –οι οποίοι σήμερα ως δήμαρχοι και βουλευτές αγωνίζονται για την αλλαγή της χώρας. «Η γενιά μας μπήκε στον δημόσιο βίο για την αναγνώριση των δικαιωμάτων, όχι όμως ως καταναλωτικών αγαθών», είπε προς τους συγκεντρωμένους ο νέος πρόεδρος. Και συνέχισε, τονίζοντας ότι θα πρέπει άμεσα να αντιμετωπιστούν τα μεγάλα προβλήματα, ώστε όλοι να αποκτήσουν πρόσβαση στην υγειονομική περίθαλψη. Επίσης, εξήγγειλε άμεση μεταρρύθμιση του συνταξιοδοτικού –που είχε ιδιωτικοποιηθεί στα χρόνια της δικτατορίας (1973 – 1990)– προκειμένου να περάσει από το κεφαλαιοποιητικό στο ανταποδοτικό σύστημα.

Η νίκη του Μπόριτς ήταν αναμενόμενη, όχι όμως με αυτή την τεράστια διαφορά –την οποία δεν εντόπιζαν οι δημοσκοπήσεις. Ο υποψήφιος της Ακροδεξιάς αποδοκιμάστηκε από το εκλογικό σώμα λόγω της φιλοδικτατορικής του στάσης και των συντηρητικών και αντικοινωνικών του θέσεων ως προς τα ανθρώπινα δικαιώματα. Υιοθέτησε τη ρητορική του μίσους, της ξενοφοβίας και του αντικομμουνισμού, που τον είχε αναγάγει σε βασικό κίνδυνο για τη χώρα, στρεφόμενος εναντίον –κυρίως– του ΚΚ Χιλής, το οποίο «επιδιώκει να μετατρέψει τη χώρα μας σε μια Χιλο-βενεζουέλα και να εγκαθιδρύσει το δικτατορικό καθεστώς της Κούβας». Βεβαίως, το ΚΚ Χιλής απορρίπτει τη ρητορική της Ακροδεξιάς, η οποία στοχεύει ξανά να στρώσει το χαλί σε ξένες επεμβάσεις στα εσωτερικά των χωρών της Λατινικής Αμερικής.

Ο Γκαμπριέλ Μπόριτς και οι συνεργάτες του κατάφεραν στη διάρκεια της προεκλογικής εκστρατείας να κινητοποιήσουν ευρύτερες δυνάμεις «να έρθουν σε επαφή με τους απλούς ανθρώπους των συνοικιών του Σαντιάγκο και της επαρχίας, οι οποίοι έμεναν μακριά από τις κάλπες». Τελικά, ένα μεγάλο ποσοστό προσήλθε στις κάλπες ενισχύοντας το ψηφοδέλτιο του νέου προέδρου, όπως αναφέρει το ρεπορτάζ της Ουμανιτέ. Έτσι, σημειώθηκε η μεγαλύτερη συμμετοχή στις εκλογές μετά το 2009, οπότε και καταργήθηκε η υποχρεωτικότητα της ψήφου. Η συμμετοχή έφτασε στο 55,6%, έναντι του 47% στον πρώτο γύρο και του 50,9% στο δημοψήφισμα για τη συντακτική συνέλευση.

Στον αγώνα για την επικράτησή του συσπειρώθηκαν πολιτικές δυνάμεις, από το ΚΚ Χιλής μέχρι και μετριοπαθείς δυνάμεις, όπως αναφέρει ο αναλυτής Κλαούντιο Πορτάλες. Σημαντική ήταν η συμμετοχή των νέων ανθρώπων, εργαζομένων, φοιτητών κλπ. Σημαντική, επίσης, ήταν η συμμετοχή των κινημάτων –ιδιαιτέρως των γυναικείων– που χαρακτηρίστηκαν και ως ανάχωμα στην πολιτική του ακροδεξιού υποψηφίου. Τέλος, υπέρ της υποψηφιότητας Μπόριτς τάχτηκαν και οι δυο πρώην πρόεδροι –προερχόμενοι από το άλλοτε ισχυρό Σοσιαλιστικό Κόμμα– Ρικάρδο Λάγκος και Μισελέ Μπασελέ (σήμερα επίτροπος του ΟΗΕ για τα ανθρώπινα δικαιώματα). Με κοινό τους κείμενο τονίζουν ότι κανείς δεν πρέπει να μένει αδιάφορος μπροστά στις προεδρικές εκλογές, που θα κρίνουν την πορεία της χώρας σε προοδευτική κατεύθυνση με σεβασμό στα ανθρώπινα δικαιώματα.

 

Η συνταγματική μεταρρύθμιση στο επίκεντρο

 

Ο υποψήφιος της Άκρας Δεξιάς παραμένει στην αρνητική του στάση, ενώ ο νέος πρόεδρος θεωρεί αναγκαία την ολοκλήρωση της διαδικασίας που ξεκίνησε τον περασμένο Ιούλιο. Γιατί μόνον έτσι μπορούν να πραγματοποιηθούν οι αλλαγές στη χώρα. Μια χώρα που χαρακτηρίζεται από τις τεράστιες ανισότητες: το 1% κατέχει το 30% του εθνικού πλούτου. Ο νέος πρόεδρος και το επιτελείο του γνωρίζουν τις δυσχέρειες που θα αντιμετωπίσουν, καθώς αναμένεται περιορισμένη αύξηση του ΑΕΠ κατά 2,5% τον επόμενο χρόνο, ενώ τα δημόσια έσοδα θα μειωθούν κατά 22%. Γι’ αυτό ο Γκαμπριέλ Μπόριτς δήλωσε ότι θα προχωρήσει σε μια ουσιαστική κοινωνική πολιτική, που όμως θα είναι και δημοσιονομικά υπεύθυνη.

Το εκλογικό αποτέλεσμα ήταν μια μεγάλη νίκη για τον λαό της Χιλής, αλλά και ευρύτερα για τους λαούς της περιοχής, που αγωνίζονται μέσα σε δύσκολες και αντιφατικές συνθήκες να ανοίξουν έναν δρόμο δικαιοσύνης και δημοκρατίας προς το μέλλον. Αυτό εκφράζουν και τα συγχαρητήρια τηλεγραφήματα που καταφθάνουν στον Γκαμπριέλ Μπόριτς από κάθε γωνιά της Λατινικής Αμερικής και απ’ όλο τον κόσμο. «Η ελπίδα μπορεί να κερδίσει τον φόβο και το σκοτάδι», όπως σημείωσε και ο Αλέξης Τσίπρας στο συγχαρητήριο τηλεγράφημά του προς τον νέο πρόεδρο.

 

 

* Σαλβαδόρ Αλιέντε, από το διάγγελμά του, λίγο πριν τη δολοφονία του από τους πραξικοπηματίες.

Πρόσφατα άρθρα ( Λατινική Αμερική )
ΓΙΑ ΤΗΝ 
ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΗ ΑΝΑΝΕΩΣΗ, 
ΓΙΑ ΤΟ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟ
ΜΕΛΟΣ ΤΟΥ

Copyright © 2022 - All rights reserved

 | 

Developed by © Jetnet