Η προφανής προσέγγιση είναι αυτή ενός πολιτικού ολίγον γκαφατζή, λίγο «ατσούμπαλου» πολιτικά, αλλά και υπό μια έννοια «χαρισματικού», που πιστεύει στη θεωρία ότι είναι καλό να είσαι στην επικαιρότητα, ακόμα και αν αυτό αφορά πρωτοσέλιδα σκανδαλοθηρικών εφημερίδων. Ο Μπόρις Τζόνσον μοιάζει να τηρεί αυτές τις προδιαγραφές και αποτελούσε πάντα τον ιδανικό πρωταγωνιστή στα βρετανικά ταμπλόιντ. Η αλήθεια είναι ότι το παράκανε στην αρχή της πανδημίας, όταν έδειξε να παίρνει αψήφιστα το πρόβλημα, μέχρι τουλάχιστον το σημείο, που αρρώστησε ο ίδιος και κατάλαβε ότι η υπόθεση δεν σηκώνει αστεία.

Τώρα πληρώνει εν μέρει την ανεμελιά του, αφού οι φωτογραφίες και οι αποκαλύψεις για τη στάση του εν μέσω καραντίνας αφορούν κυρίως δραστηριότητες του περσινού χειμώνα. Οι δημοσκοπήσεις δείχνουν τη δημοτικότητά του να έχει πέσει κατακόρυφα, τα δύο τρίτα των Βρετανών πιστεύουν ότι έλεγε ψέματα ότι δεν γνώριζε για τα πάρτι και για πρώτη φορά κάποιες δημοσκοπήσεις δείχνουν τους Εργατικούς να τον έχουν προσπεράσει έστω και οριακά. Αν και οι τελευταίοι δεν δείχνουν και μεγάλη διάθεση να τον πιέσουν υπερβολικά προκαλώντας την πτώση του.

 

Συνεπής στην ασυνέπεια

 

Το μεγαλύτερο πρόβλημα δείχνει να έρχεται από τις τάξεις του ίδιου του του κόμματος, των Τόρις των βρετανών συντηρητικών. Θα μπορούσε να πει κανείς ότι αυτό είναι το αποτέλεσμα της ίδιας της αντιφατικής του προσωπικότητας. Από τη μια υπάρχουν εκείνοι που υποστηρίζουν τον Μπόρις της ανεμελιάς και αρνούνται να υποστηρίξουν περαιτέρω περιοριστικά μέτρα και από την άλλη είναι οι οπαδοί του Μπόρις της αυστηρότητας, που αποφασίζει σκληρότερα βήματα προστασίας και φλερτάρει ακόμα και με την ιδέα του νέου γενικού λοκντάουν.

O Μπόρις Τζόνσον παραμένει, με λίγα λόγια, συνεπής στην ασυνέπειά του. Η ικανότητα του χαμαιλέοντα τού έδινε την άδεια να αντιφάσκει, του επέτρεπε να ρίχνει το μανδύα της λήθης πάνω από σκάνδαλα που αφορούσαν τα παραστρατήματά του, προϊόντα συνήθως μιας υπέρμετρης αλαζονείας που πέτυχε ωστόσο να κατοχυρώσει ως σήμα κατατεθέν της πολιτικής του. Τα σκάνδαλα και οι προκλήσεις έμοιαζαν να τρέφουν το εγώ του ως δημοσιογράφου, ως δημάρχου του Λονδίνου, ως υπουργού Εξωτερικών, ως πρωθυπουργού. Το γεγονός ότι συνειδητά επέλεξε την εξαιρετικά διχαστική ιστορία του Brexit για να «απογειώσει» την καριέρα του είναι η καλύτερη απόδειξη του πώς κατανοεί την πολιτική. Όπως και το φονικό του ένστικτο, όταν «καθάρισε» το κόμμα του από τους αντιπάλους του Brexit. Στον Τζόνσον πάντα άρεσε να προκαλεί συγκρούσεις, να υιοθετεί αυταρχικές μεθόδους, εφόσον αυτές μπορούσαν να του εγγυηθούν νίκες.

Η κόπωση της κοινωνίας από την πανδημία μοιάζει να έχει κάπως αλλάξει την εξίσωση. Υπουργοί εγκαταλείπουν το σκάφος, με τελευταίο παράδειγμα αυτό του Ντέιβιντ Φροστ, που είχε χειριστεί για λογαριασμό του Λονδίνου τις σκληρές διαπραγματεύσεις με την ΕΕ για το Βrexit. Περιφέρειες χάνονται με τελευταία περίπτωση εκείνη του Σροπσάιρ που οι Συντηρητικοί «κατείχαν» ανελλιπώς από τον 19ο αιώνα και τώρα έχασαν από τους Φιλελεύθερους. Η γκρίνια στο κόμμα μεγαλώνει, πολλοί προφητεύουν ότι το τέλος πλησιάζει.

 

Ένα πολίτευμα στα δικά του γούστα

 

Ο ίδιος ο Τζόνσον δεν δείχνει να πιστεύει σε αυτό. Όσο κάποιοι τον παρουσιάζουν ως «κλόουν» ή «τσαρλατάνο», ο ίδιος κοιτάει την ουσία. Δεν ενοχλείται από χαρακτηρισμούς. Η ουσία λέει ότι εν μέσω πανδημίας φρόντισε να βοηθήσει μια σειρά από «φίλους» μέσω συμβάσεων και απευθείας αναθέσεων, είτε για «μελέτες» και «συμβουλευτικές υπηρεσίες», είτε για προμήθειες με διαδικασίες εξπρές με πρόσχημα την πανδημία.

Ακόμα πιο επικίνδυνες θεωρούν αριστεροί αρθρογράφοι τις πρόσφατες νομοθετικές του πρωτοβουλίες σε μια σειρά από τομείς που αποκαλύπτουν την αυταρχική του νοοτροπία και την μεθοδική του δράση με στόχο να αλλοιώσει βασικές σταθερές ενός παραδοσιακού δημοκρατικού πολιτεύματος.

Χαρακτηριστικότερο παράδειγμα το «Νομοσχέδιο για την αστυνομία, το έγκλημα, τις ποινές και τα δικαστήρια» (Police, Crime, Sentencing and Courts Bill) στα μέσα Νοεμβρίου. Αρθρογράφοι και οργανώσεις μιλούν για βήμα μετάβασης της χώρας σε ένα «προστάδιο ολοκληρωτισμού» με την παράδοση υπερεξουσιών στις αστυνομικές αρχές που θα μπορούν να περιορίζουν αυθαίρετα την πολιτική διαμαρτυρία. Οι διαδηλώσεις θα μπορούν εύκολα να απαγορεύονται ή να περιορίζονται χρονικά και τοπικά με διάφορα προσχήματα. Ακτιβιστικές δράσεις θα τιμωρούνται με αυστηρές ποινές φυλάκισης. Ιδιαίτερη ευαισθησία έδειξε εδώ ο πρωθυπουργός στην προστασία «επενδύσεων» σε τομείς υποδομών. Αν κάποιος ειρηνικός ακτιβιστής αλυσοδεθεί στην είσοδο ενός εργοταξίου ή σε κάποια γέφυρα ως ένδειξη διαμαρτυρίας θα μπορεί να τιμωρηθεί ακόμα και με φυλάκιση 51 εβδομάδων. Το ίδιο θα ισχύει για την παρακώλυση δημόσιας συγκοινωνίας. Η αστυνομία αποκτά την ευχέρεια να σταματά και να ελέγχει οποιονδήποτε κρίνει ύποπτο. Εξίσου πρωτοφανής η πρόβλεψη προληπτικής απαγόρευσης σε συγκεκριμένα άτομα να πάρουν μέρος σε μια διαδήλωση για λόγους, που θα κρίνουν οι αρχές. Μιλάμε δηλαδή για μέτρα, που θυμίζουν δικτατορίες και προκάλεσαν τη δημιουργία ενός κινήματος με τον τίτλο «Kill the Bill», το οποίο όμως αγνοήθηκε από τα συστημικά μέσα της χώρας.

Αθόρυβα πέρασε και η αλλαγή της νομοθεσίας στον τομέα της πολιτικής ασύλου. Τα «pushbacks» στη Μάγχη θα είναι πλέον απολύτως νόμιμα, ενώ όποιος μπαίνει στη χώρα χωρίς άδεια θα συλλαμβάνεται ως «ποινικός». Η αστυνομία θα έχει δικαίωμα να αφαιρεί την βρετανική υπηκοότητα από όσους διαθέτουν και δεύτερη και θεωρούνται ύποπτοι για κάποια εγκληματική πράξη, έτσι ώστε να μπορούν να απελαθούν άμεσα.

Σε όλα τα παραπάνω πρέπει να προσθέσει κανείς, άλλες νομοθετικές προτάσεις όπως αυτή για την εισαγωγή της «ταυτότητας ψηφοφόρου» που θα μπορούσε να αποκλείσει εκατομμύρια φτωχούς, άνεργους, άστεγους από το δικαίωμα ψήφου ή πρόνοιες για καταδίκη δημοσιογράφων με την κατηγορία της κατασκοπείας σε περίπτωση που επισκεφθούν συγκεκριμένους χώρους ή συναντήσουν συγκεκριμένα πρόσωπα.

Ο Μπόρις Τζόνσον δεν είναι λοιπόν ένας αφελής αδαής. Κάθε άλλο. Έχει πολύ συγκεκριμένα σχέδια που η κοινή γνώμη είτε αγνοεί, είτε υποτιμά επειδή ακριβώς, λόγω της αλλοπρόσαλλής του εικόνας δεν μπαίνει σε υποψία να του αποδώσει «πονηρές προθέσεις». Όταν φύγει θα έχει αφήσει βαρύ το αποτύπωμα του στο σώμα της βρετανικής δημοκρατίας.

ΓΙΑ ΤΗΝ 
ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΗ ΑΝΑΝΕΩΣΗ, 
ΓΙΑ ΤΟ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟ
ΜΕΛΟΣ ΤΟΥ

Copyright © 2022 - All rights reserved

 | 

Developed by © Jetnet