Η πανδημία έχει προκαλέσει σημαντικές ανατροπές στην πνευματική κατάσταση των ανθρώπων σε πολλές χώρες. Στις αναπτυγμένες χώρες, όμως, η πίεση που ασκείται στους ανθρώπους συσσωρεύεται εδώ και δεκαετίες. Τα εισοδήματα έχουν μείνει στάσιμα, την εργασιακή ασφάλεια έχει αντικαταστήσει η προσωρινότητα της εργασίας και το κόστος κατοικίας και εκπαίδευσης έχει εκτοξευτεί, με αποτέλεσμα όλο και λιγότεροι νέοι να έχουν τη δυνατότητα να αποκτήσουν σταθερή οικονομική ζωή.

Στην Κίνα, το κίνημα «μένω αραχτός», που αναπτύχθηκε στα κοινωνικά μέσα δικτύωσης, αποτελεί μια αντίδραση εναντίον ενός συστήματος στο οποίο είναι τρέχον το ωράριο από τις 9 το πρωί ως τις 9 το βράδυ, επί 6 μέρες την εβδομάδα. Εξίσου συνηθισμένη και η πίεση που ασκείται αδιάκοπα από την οικογένεια, την κοινωνία και την κυβέρνηση για γρήγορη άνοδο στην επαγγελματική και κοινωνική κλίμακα.

Στις ΗΠΑ, το οικονομικό άγχος της γενιάς της νέας χιλιετίας υπήρχε πολύ πριν από την πανδημία. Εξαιτίας του συνδυασμού μιας έκρηξης του σπουδαστικού χρέους και της εργασιακής ανάκαμψης μετά τη «Μεγάλη Ύφεση», η γενιά αυτή πιθανώς θα είναι η πρώτη στην ιστορία των ΗΠΑ που θα είναι φτωχότερη από τη γενιά των γονιών της. Η πανδημία μοιάζει να έβγαλε πάλι στην επιφάνεια αυτές τις τάσεις. Τα 2/3 των προερχόμενων από αυτή τη γενιά που εγκατέλειψαν την εργασία τους το 2021, επικαλέστηκαν λόγους ψυχικής υγείας, σύμφωνα με σχετική έρευνα. Το ποσοστό που αφορούσε τη γενιά Ζ ήταν πιο υψηλό και έφτανε το 81%.

Εάν αυτές οι τάσεις που αφορούν την αξία της εργασίας επιμείνουν, θα μπορούσαν προοπτικά να επηρεάσουν την οικονομία. Στην Ιαπωνία στη δεκαετία του 1990 τα μίντια φιλοτεχνούσαν ένα πορτρέτο ελάχιστα κολακευτικό για τους νέους «freeters» με επισφαλή εργασία, που απέρριπταν την κουλτούρα της απαιτητικής εργασίας στο γραφείο, με τις αυστηρές ιεραρχήσεις και τις εργάσιμες μέρες των 15 ωρών, προτιμώντας τις λιγότερο απαιτητικές δουλειές. Σήμερα οι freeters αυτοί αποτελούν μέρος ενός φαινομένου ευρύτερου, της «γενιάς Satori» –αναφορά στην κατάσταση της φώτισης, του γιαπωνέζικου βουδισμού, στην οποία φτάνει κάποιος εγκαταλείποντας τις υλικές επιθυμίες. Ακόμα και σε μια Ευρώπη που ενδιαφέρεται περισσότερο για την ευμάρεια, που οι διαθέσιμοι πόροι για τη στήριξη της απασχόλησης, της επέτρεψαν να αποφύγει τις απολύσεις, υπάρχουν πολλοί που ξαναβλέπουν με άλλο μάτι την καριέρα τους. Τουλάχιστον 2 εκατομμύρια λιγότεροι εργάζονται στη ζώνη του ευρώ σήμερα σε σύγκριση με την προ πανδημίας περίοδο.

Αυτό που παρουσιάζεται σαν μια αλλαγή διάθεσης των νέων, αποτελεί εκδήλωση μιας πιο μακροχρόνιας τάσης, σύμφωνα με τον Μπόμπι Ντάφι, διευθυντή του Ινστιτούτου Policy, του Κινγκς Κόλετζ του Λονδίνου. Εάν αυτή η τάση συνεχίσει, θα μπορούσε να επηρεάσει την πορεία των οικονομιών, καταλήγει.

 

 

Το σχόλιο δημοσιεύτηκε στην εβδομαδιαία επιθεώρηση των ΗΠΑ, Businessweek

ΓΙΑ ΤΗΝ 
ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΗ ΑΝΑΝΕΩΣΗ, 
ΓΙΑ ΤΟ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟ
ΜΕΛΟΣ ΤΟΥ

Copyright © 2022 - All rights reserved

 | 

Developed by © Jetnet