Στην Φολέγανδρο, στα Αντικύθηρα και τελευταία στην Πάρο 31 άνθρωποι ανασύρθηκαν νεκροί, κυριολεκτικά αμέτρητοι αυτοί που αγνοούνται και δεκάδες που ανασύρθηκαν ζωντανοί.

Ναυαγοί στην προσπάθειά τους να επιβιώσουν και να αναζητήσουν έπειτα μια καλύτερη ζωή.

Την Παρασκευή 24 Δεκεμβρίου αργά το απόγευμα, παραμονή Χριστουγέννων, βορειοδυτικά της Πάρου σημειώνεται το τέταρτο απανωτά ναυάγιο ιστιοφόρου σκάφους, με άνδρες, γυναίκες και παιδιά  πρόσφυγες από την Συρία, την Παλαιστίνη και το Αφγανιστάν.

Υπερφορτωμένο ξεκινά και το δικό τους σκάφος από τα τουρκικά παράλια, μεταφέροντας τουλάχιστον 80 ψυχές στο πουθενά. Όπως και τόσα άλλα καρυδότσουφλα, παλιά, χωρίς συντήρηση, χωρίς σωσίβια και έμπειρους ναυτικούς.

Ξεκινούν όπως μαθαίνουμε από τον Τσεσμέ, το Κουσάντασι, συνηθέστερα τον τελευταίο καιρό από το Μπόντρουμ (Αλικαρνασσός) αλλά δεν πάνε πιά στην Χίο ούτε στην Σάμο ούτε στην Κω, καθώς εκεί ενεδρεύουν Λαιστρυγόνες και Κύκλωπες, Frontex και Μηταράκης και ξύλο και push-backs.

Διαπλέουν τα Δωδεκάνησα, μπαίνουν με δύσκολους, ακόμη και για μεγάλα καράβια, καιρούς στα Κυκλαδονήσια, κάποιες φορές παρακάμπτουν και την Κρήτη! Ψάχνοντας να βρούνε τα Κύθηρα.

Για να πάνε τελικά στην Ιταλία!

Το βράδυ της Παρασκευής, παραμονή Χριστουγέννων οι δικοί μας άνθρωποι βούλιαξαν λίγα μέτρα από τα σπίτια μας. Με την βοήθεια των σωστικών συνεργείων διασώθηκαν 63 ναυαγοί. 14 άνδρες, 3 γυναίκες και ένα βρέφος ανασύρθηκαν νεκροί.

Την Τρίτη το βράδυ και όσο γράφονται αυτές οι γραμμές οι σωροί βρίσκονται ακόμη στην Πάρο, σε κοντέινερ ιδιωτικής μεταφορικής εταιρείας και η περαιτέρω τύχη τους παραμένει σκοτεινή.

Οι πολίτες, οι ψαράδες ξανά, οι άνθρωποι και οι φορείς του νησιού,

οι άνδρες και οι γυναίκες που εργάζονται στο Λιμενικό και την Αστυνομία, το προσωπικό του Κέντρου Υγείας Πάρου κατέβαλαν κάθε προσπάθεια για την υποστήριξη των ναυαγών.

Η παριανή κοινωνία, για άλλη μια φορά, με ανθρωπισμό και αλληλεγγύη στάθηκε δίπλα στους κατατρεγμένους προσφέροντας κάθε είδους βοήθεια. Παριανοί και Παριανές που είχαν υποδεχτεί τους ναυαγούς του Σάμινα πριν από 20 χρόνια, αλλά και νέοι και νέες, άφησαν το χριστουγεννιάτικο τραπέζι και βρέθηκαν κοντά στους πρόσφυγες από την πρώτη στιγμή που έφτασαν στο λιμάνι της Πάρου. Πρόσφεραν ό,τι ήταν απαραίτητο, φρόντισαν για τη διαμονή τους, νοιάστηκαν.

Οι ναυαγοί φιλοξενήθηκαν στο ΕΠΑΛ Πάρου, «οργανωμενη δομή φιλοξενίας» το αποκάλεσε ο κύριος Πλακιωτάκης, υπουργός Νησιωτικής Πολιτικής, μέχρι τη μεταφορά τους στις 27 Δεκεμβρίου στην ηπειρωτική χώρα.

Τα τραγικά ναυάγια των τελευταίων μηνών επιβεβαιώνουν σίγουρα την αλλαγή γραμμής των διακινητών, πάντοτε φυσικά με το αζημίωτο. Απίστευτοι ναύλοι για ταξίδια που συνήθως τελειώνουν πρόωρα, φθηνά σαπιοκάραβα, πάμφθηνες ανθρώπινες ζωές.

Το πιο βαρύ όμως έγκλημα είναι η πολιτική των ευρωπαϊκών κυβερνήσεων, πολιτική στην οποία η κυβέρνηση Μητσοτάκη πρωταγωνιστεί. Η πολιτική που κρατά ασφυκτικά κλειστούς τους ασφαλείς δρόμους για τους κυνηγημένους.

Καλά θα κάνουν, αντί να περηφανεύονται για τη «δίκαιη»

μεταναστευτική και προσφυγική πολιτική τους, αντί να μεταθέτουν την ευθύνη στους διακινητές, να εφαρμόσουν τα οριζόμενα από το Διεθνές Δίκαιο και να αναζητήσουν λύσεις για ένα πρόβλημα που όσο υπάρχουν πόλεμοι, φτώχεια, ανισότητες, θα διαιωνίζεται στιγματίζοντας βαριά το «θαύμα του δυτικού πολιτισμού».

 

Αντί επιλόγου

 

Τα λόγια νέων ανθρώπων από τον διαδικτυακό τοίχο του Παριανού βουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ-Π.Σ. Γιάννη Ραγκούση:

 

«Πήγα κι άφησα κάτι πράγματα τώρα και έρχεται ένα νέο παιδί και μου λέει thank you και ακουμπάει την καρδιά του. Με το που τα άφησα κάτω, μαζεύτηκαν γύρω από τη σακούλα μήπως βρουν κάτι να τους κάνει.»

 

«Είναι μόνο τρεις κοπέλες. Και μιλούσαμε με μία και την ρώτησε ο αστυνομικός τί χρειάζεται και είπε: μόνο ένα ζευγάρι παπούτσια στο 36.

Κι η Ε... φορούσε τα αγαπημένα της παπούτσια και τα έβγαλε και της τα έδωσε. Και έφυγε με τις κάλτσες. Και εκείνη δεν τα δεχόταν στην αρχή και μετά τα πήρε κι έβαλε τα κλάματα. Δεν το περίμενα εκείνη τη στιγμή. Έμεινα εντελώς. Κι έβαλα κι εγώ τα κλάματα, δεν ξέρω...»

 

«Είναι τραγική η κατάσταση. Ο κόσμος που ζούμε είναι για τα σκουπίδια.»

Μαριαλένα Παναγάκη Η Μαριαλένα Παναγάκη είναι εκπαιδευτικός Περισσότερα Άρθρα
ΓΙΑ ΤΗΝ 
ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΗ ΑΝΑΝΕΩΣΗ, 
ΓΙΑ ΤΟ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟ
ΜΕΛΟΣ ΤΟΥ

Copyright © 2022 - All rights reserved

 | 

Developed by © Jetnet