Ένας άνθρωπος είπε:

-H πιο βαριά στιγμή της ζωής μου ήταν στη μάχη του Μάρνη, όταν πληγώθηκα στο στήθος.

Ένας άλλος είπε:

-Η πιο βαριά στιγμή της ζωής μου ήταν σε μια παλιρροϊκή καταστροφή στη Γιοκοχάμα, απ’ όπου γλύτωσα από θαύμα, καταφεύγοντας κάτω από τη σκηνή ενός μαγαζιού με βερνίκια.

Κι ένας άλλος είπε:

-Η πιο βαριά στιγμή της ζωής μου είναι όταν κοιμάμαι την ημέρα.

Κι άλλος είπε:

-Η πιο βαριά στιγμή της ζωής μου ήταν στη μεγαλύτερη μοναξιά μου.

Κι άλλος είπε:

-Η πιο βαριά στιγμή της ζωής μου ήταν όταν μ’ έκλεισαν σε μια φυλακή του Περού.

Κι άλλος είπε:

-Η πιo βαριά στιγμή της ζωής μου ήταν όταν είδα προφίλ τον πατέρα μου.

Κι ο τελευταίος είπε:

-H πιo βαριά στιγμή της ζωής μου δεν έχει φτάσει ακόμα.

Καίσαρας Βαγιέχο, «H πιο βαριά στιγμή της ζωής»

 

Ο χρόνος είναι μια σύνθετη διαδικασία. Άλλοτε εξαφανίζει αυτό που υπήρχε αχνά και άλλοτε ανασύρει από τη λήθη μεγέθη που όλο και πολλαπλασιάζονται. Οι ξεχασμένοι του χθες ενδέχεται να γίνουν οι γίγαντες του σήμερα, ενώ οι σημερινοί νικητές ηττώνται στο αυριανό τους ζύγισμα και καταγράφονται ως ασήμαντοι. Εμείς, ενώ διαρκώς κληρονομούμε ένα εχθές που πληθαίνει, οφείλουμε να κάνουμε τη δική μας μοιρασιά, να φέρνουμε στην επιφάνεια περιπτώσεις δημιουργών που ενάντια στον χρόνο προκύπτουν ως διαρκώς καινούριες.

Και δεν υπάρχει πιο διαρκώς νέος ποιητής από τον περουβιανό Καίσαρα Βαγιέχο, τον σημαντικότερο ισπανόφωνο ποιητή του 20ου αιώνα. Ένας ποιητής που πειραματίστηκε με την ποίηση μέχρι το ακρότατο όριό της στη δεύτερη συλλογή του το «Τρίλθε», δημιούργησε ένα από τα σημαντικότερα ποιητικά βιβλία του λυρικού μοντερνισμού με το τρίτο του βιβλίο τα «Ανθρώπινα ποιήματα», ενώ με την τελευταία του ποιητική κατάθεση το «Ισπανία, παρελθέτω απ' εμού το ποτήριον τούτο » δημιούργησε μια από τις πιο συγκλονιστικές πολιτικές καταθέσεις στην ιστορία της ποίησης.

Μόνος, πάμφτωχος και ξεχασμένος ο Βαγιέχο πέθανε το 1938 στο Παρίσι στην ηλικία των 46 χρόνων χωρίς να αναγνωριστεί ποτέ ενώ ζούσε. Η υγεία του στο κρεβάτι του νοσοκομείου διαρκώς χειροτέρευε κάθε φορά που μάθαινε για μια νέα ήττα των δημοκρατών στον ισπανικό εμφύλιο. Και ο Βαγιέχο τελικά χάθηκε μαζί με την ευκαιρία της Ισπανίας για μια δικαιότερη κοινωνία.

«Ο σημαντικότερος οικουμενικός ποιητής από την εποχή του Δάντη», σύμφωνα με τον Τόμας Μέρτον, «ο μεγαλύτερος ποιητής του 20ου αιώνα σε οποιαδήποτε γλώσσα», σύμφωνα με τον Μάρτιν Σέυμουρ Σμιθ, ο Βαγιέχο θα συνεχίσει να μεγαλώνει μέσα στις δεκαετίες μέχρι να πάρει το μέγεθος της ισπανικής γλώσσας. Ο Σαμ Σέπαρντ θα τον περιγράψει ως τον αγαπημένο του ποιητή, ο Μπολάνιο θα γράψει για τις τελευταίες του ώρες σε ένα από τα πρώτα του μυθιστορήματα το «Μεσιέ Πέιν». Και ο χρόνος θα δώσει στον Βαγιέχο αυτό που του αρνήθηκαν οι άνθρωποι: τη θέση ενός προφήτη των λέξεων, που θα τραγουδά την ανθρώπινη περιπέτεια για όλους τους αιώνες που θα ακολουθήσουν.

 

 

 

Μαύρη πέτρα πάνω σε μια άσπρη πέτρα

 

Θα πεθάνω στο Παρίσι με μια νεροποντή,

μια μέρα που τηνε θυμάμαι κιόλας τώρα.

Θα πεθάνω στο Παρίσι -και δεν τρέχω να φύγω-

ίσως, σαν σήμερα, μια Πέμπτη φθινοπώρου.

 

Ναι, Πέμπτη θα ‘ναι, γιατί Πέμπτη σήμερα που γράφω

αυτούς τους στίχους, φόρεσα τόσο άθελά μου

τις ωμοπλάτες και ποτέ σαν σήμερα δεν είδα,

μόλο το δρόμο μου, τον εαυτό μου τόσο μόνο.

 

Ο Καίσαρας Βαλιέχο είναι νεκρός, τονε χτυπούσαν

όλοι χωρίς εκείνος να τους έχει κάμει τίποτα’

τον χτυπούσαν σκληρά μ’ ένα σκληρό ραβδί,

 

επίσης και μ’ ένα σκοινί, είναι μάρτυρές μου

οι μέρες Πέμπτες και τα κόκαλα της ράχης,

η μοναξιά, η βροχή, οι δρόμοι…

 

*Οι μεταφράσεις των ποιημάτων είναι του Ρήγα Καππάτου, όπως τις συναντά κανείς στον συγκεντρωτικό τόμο των ποιημάτων του Βαγιέχο από τις εκδόσεις Gutenberg

Θωμάς Τσαλαπάτης tsalapatis.blogspot.com Περισσότερα Άρθρα
ΓΙΑ ΤΗΝ 
ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΗ ΑΝΑΝΕΩΣΗ, 
ΓΙΑ ΤΟ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟ
ΜΕΛΟΣ ΤΟΥ

Copyright © 2022 - All rights reserved

 | 

Developed by © Jetnet