Τα κόμματα του ιταλικού κοινοβουλίου άφησαν ένα στεναγμό ανακούφισης, όταν επιτέλους, μετά από 8 ψηφοφορίες, κρυφές και φανερές συναντήσεις, έντονο παρασκήνιο, μέσα σε ένα κλίμα πολεμικό πολλές φορές ακόμη και μεταξύ «συντρόφων», μετά από το «κάψιμο» πολλών υποψηφίων, ο 80χρονος Σέρτζιο Ματαρέλα πείστηκε να εγκαταλείψει για άλλη μια φορά το όνειρο της συνταξιοδότησής του και να αναλάβει και πάλι την Προεδρία της Δημοκρατίας. Εμφανίζεται και πάλι το σκηνικό του πολιτικού αδιεξόδου, η έξοδος από το οποίο είναι μόνο προσωρινή, για να επαναληφθεί με μεγαλύτερη ένταση σε μια επόμενη φάση, όπως συνέβη και το 2013 με την επανεκλογή του Τζόρτζιο Ναπολιτάνο.

 

Η επιθυμία των αγορών

 

Αποφεύχθηκε η συμμετοχή του Σίλβιο Μπερλουσκόνι, που είχε αρχικά οριστεί ως ο μοναδικός υποψήφιος του δεξιού συνασπισμού, γιατί δεν επιθυμούσαν την εκλογή του οι αγορές. Ο ίδιος έφερε τον πολιτικό και ηθικό ξεπεσμό της χώρας, μια μεταρρύθμιση της εργασίας που έδιωξε τους νέους από την Ιταλία και καταδίκασε τους υπόλοιπους να προσπαθούν να επιβιώσουν με πενιχρούς μισθούς, μέσα στην επισφάλεια, εφάρμοσε μια μεταρρύθμιση της παιδείας, που κατέστρεψε το εκπαιδευτικό σύστημα, επιτέθηκε στους δικαστές, είχε μια μόνιμα απρεπή σεξιστική συμπεριφορά απέναντι στις γυναίκες, αλλά αυτό στον δημόσιο διάλογο δεν είχε τόσο μεγάλη σημασία.

Οι αγορές επιθυμούσαν την εκλογή του Μάριο Ντράγκι, του αξιόπιστου εταίρου. Όμως, στο κατακερματισμένο κοινοβουλευτικό περιβάλλον της Ιταλίας κάτι τέτοιο δεν ήταν εφικτό κι έτσι οι διεθνείς εταίροι και οι αγορές, καθώς και η ιταλική ελίτ, αναγκάστηκαν να χωνέψουν την παραμονή του Ντράγκι στην κυβέρνηση μέχρι τις επόμενες εκλογές το 2023. Θα προτιμούσαν βέβαια οι εκλογές να μην πραγματοποιηθούν, αν μπορούσαν να τις καταργήσουν θα ήταν το καλύτερο, αλλά προς το παρόν αυτό είναι ανέφικτο. Πάντως, στο διάστημα που μεσολαβεί μέχρι τις εκλογές, κάτι μπορεί να σκεφτούν. Η προσπάθεια ανάθεσης της πολιτικής εξουσίας στους οικονομικούς τεχνοκράτες συνεχίζεται από την εποχή της διακυβέρνησης του Μάριο Μόντι, το 2011.

 

Προσωρινή ανακούφιση

 

Η ανακούφιση που ένιωσε ο πολιτικός κόσμος της Ιταλίας είναι σαφώς προσωρινή, γιατί μάλλον κανείς δεν βγήκε κερδισμένος από την όλη διαδικασία. Ο Μάριο Ντράγκι δεν θα ωφεληθεί από την απώλεια κύρους που συνεπάγεται η ανακοίνωση της υποψηφιότητάς του από τον ίδιο, ούτε από το γεγονός ότι κινδύνεψε να «καεί», μαζί με άλλους υποψηφίους, όπως ο κεντροδεξιός Πιέρ Φερντινάντο Καζίνι και ο πρώην πρωθυπουργός Τζουλιάνο Αμάτο, ο οποίος, παρεμπιπτόντως, το πρωί της εκλογής Ματαρέλα, ψηφίστηκε ομόφωνα πρόεδρος του Συνταγματικού Δικαστηρίου.

Η διαδικασία εκλογής του Προέδρου της Δημοκρατίας, δεν ωφέλησε ούτε τα κόμματα και τους αντίστοιχους πολιτικούς συνασπισμούς, αντίθετα, προκάλεσε έναν πραγματικό σεισμό στα θεμέλιά τους. Ο κεντροδεξιός συνασπισμός δεν υπάρχει πλέον, από τη στιγμή που ο Σαλβίνι συμφώνησε χωρίς συνεννόηση για την επανεκλογή του Ματαρέλα. Η ακροδεξιά Τζόρτζια Μελόνι, των Αδελφών της Ιταλίας, η οποία, είχε αυξήσει τα ποσοστά της στις δημοσκοπήσεις, ήταν εξαρχής υπέρ των εκλογών και τώρα θεωρεί ότι η ύπαρξη του συνασπισμού δεν έχει νόημα.

Ο Σαλβίνι, από την άλλη, αφού προσπάθησε χωρίς επιτυχία να εκβιάσει απαιτώντας για τον εαυτό του το υπουργείο Εσωτερικών, αποδέχτηκε εν τέλει την επανεκλογή του Ματαρέλα και, έπειτα από τη δυσαρέσκεια που εισέπραξε από τους συμμάχους του, είχε τη φαεινή ιδέα να προτείνει την ίδρυση Ρεπουμπλικανικού Κόμματος, στο πρότυπο του αντίστοιχου αμερικανικού.  Η πρότασή του συνάντησε την ειρωνεία των Αδελφών της Ιταλίας και την άρνηση της Forza Italia.

Όμως, στο στρατόπεδο της κεντροαριστεράς τα πράγματα δεν είναι καλύτερα. Η επισφαλής συμμαχία των 5 Αστέρων με το Δημοκρατικό Κόμμα φαίνεται να έχει σοβαρά προβλήματα. Ο αρχηγός του Κινήματος Τζουζέπε Κόντε κατηγορείται από τον υπουργό Εξωτερικών Λουίτζι Ντι Μάιο ότι έδρασε ατομικά, ενώ είναι γεγονός ότι συναντήθηκε με τον Σαλβίνι και προσπάθησε με κάθε τρόπο να εμποδίσει την εκλογή του Μάριο Ντράγκι. Αλληλοκατηγορίες εκτοξεύονται και από τις δύο πλευρές και τελικά φαίνεται ότι θα αποφασίσει το σύνολο των μελών για το αν θα αμφισβητηθεί ο αρχηγός, όπως πρέπει να αποφασίσει και για το ζήτημα του ορίου των δύο θητειών που ρυθμίζεται από το καταστατικό, και το οποίο τελικά δεν αρέσει πλέον στους περισσότερους εκλεγμένους, όπως δεν τους αρέσει πλέον η μείωση του αριθμού των βουλευτών και γερουσιαστών, που οι ίδιοι προώθησαν, μιας που οι περισσότεροι θα βρεθούν εκτός κοινοβουλίου.

 

Απομάκρυνση

 

Όλα αυτά συμβαίνουν, ενώ η κυβέρνηση θα πρέπει να αποφασίσει μεταξύ των άλλων για τη διαχείριση του Σχεδίου Ανάκαμψης στα θέματα της εργασίας, με την Ιταλία να ανακτά 650.000 θέσεις εργασίας, αλλά με το 60% επισφαλείς, της πανδημίας, της δια ζώσης διδασκαλίας στα σχολεία, ενώ ο Κοινοβούλιο θα πρέπει να αποφασίσει για τον νέο εκλογικό νόμο, με το Δημοκρατικό Κόμμα να υποστηρίζει την απλή αναλογική, διότι «θα βοηθήσει την ανασύσταση των κομμάτων» και τον Σαλβίνι να δηλώνει την προτίμησή του για το πλειοψηφικό σύστημα, επειδή «με την απλή αναλογική το Δ.Κ θα κυβερνά για πάντα».

Με δεδομένο το σκηνικό πολιτικής παρακμής δεν είναι να απορεί κανείς για την απομάκρυνση του μεγαλύτερου μέρους του πληθυσμού από μια πολιτική τάξη που ενδιαφέρεται μόνο για την αναπαραγωγή της, ενώ, παράλληλα, τα εργατικά, φεμινιστικά, ΛΟΑΤΚΙ κ.α. κινήματα ζουν και βασιλεύουν.

Πρόσφατα άρθρα ( Ευρώπη )
ΓΙΑ ΤΗΝ 
ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΗ ΑΝΑΝΕΩΣΗ, 
ΓΙΑ ΤΟ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟ
ΜΕΛΟΣ ΤΟΥ

Copyright © 2024 - All rights reserved

 | 

Developed by © Jetnet