Οριστικά, πλέον, για 14-17 Απριλίου αποφασίστηκε να γίνει το Συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ, στο ΤάεΚβοΝτο. Ήδη, τα κείμενα των διαφόρων θεματικών του Συνεδρίου δημοσιεύτηκαν (ηλεκτρονικά) ενώ οι Οργανώσεις Μελών προετοιμάζονται για τις συζητήσεις τους καθώς θα χρειαστούν πολλές συνεδριάσεις λόγω του αριθμού των προς συζήτηση θεμάτων και του όγκου τους.

Δυο προετοιμαστικές οργανωτικές εργασίες την εβδομάδα που τελειώνει έδωσαν τον τόνο: το Συνέδριο έχει ήδη αρχίσει. Την Τετάρτη, υπήρξε η πανελλαδική οργανωτική σύσκεψη όλων των συντονιστών των Οργανώσεων Μελών (ΟΜ), Ν.Ε. και της Κ.Ο.Ε.Σ. με θέμα «Πρακτικά προβλήματα για το συνέδριο», όπου μίλησε ο Γραμματέας της Κεντρικής Επιτροπής Δημήτρης Τζανακόπουλος, ενώ την Παρασκευή ο πρόεδρος του κόμματος Αλέξης Τσίπρας έκανε την πολιτική - προετοιμαστική εισήγηση σε πανελλαδική σύσκεψη όλων των συντονιστών των Νομαρχιακών Επιτροπών, των μελών της ΚΟΕΣ και των Οργανωτικών. Δύο απαραίτητες προετοιμαστικές συσκέψεις, ούτως ή άλλως, αλλά και διότι η παράκαμψη του οργανωτικού γραφείου από την Κεντρική Οργανωτική Επιτροπή Συνεδρίου, εκ του αποτελέσματος, αποδείχθηκε ότι δεν βοήθησε.

 

Εν τω μεταξύ, το ιδεολογικό ρεύμα «Ομπρέλα» έδωσε στη δημοσιότητα τη «Συμβολή» του στο Συνέδριο με εκτεταμένο κείμενο που περιλαμβάνει τις διαφοροποιήσεις ή τις διαφωνίες του με τις Θέσεις που όμως υπερψήφισε καθώς, συνολικά, τις θεωρεί ένα καλό κείμενο που όπως σημειώνει «αναδεικνύει την πολιτική του κεφάλαιου σε κάθε πτυχή της δράσης ενώ μιλά τη γλώσσα της Αριστεράς». Λίγες μέρες πριν έδωσε τη δική της συμβολή και η «Γέφυρα».

Τα κείμενα όπου καλούνται να τοποθετηθούν τα μέλη, αλλά και φίλοι καθώς οι διαδικασίες είναι ανοικτές, έχουν αρκετά ευρεία θεματολογία. Συγκεκριμένα, είναι τα εξής: Προγραμματικές θέσεις (Ιούλιος 2021), Απολογισμός ΚΕ (24.2.2020), Διακήρυξη ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ 2019, Πρόταση Πρόεδρου για αλλαγές επί του Σχεδίου Καταστατικού, Προοίμιο Καταστατικού, Προοίμιο που μειοψήφησε στο ΠΣ, Καταστατικό τελικό 26.1.2022, Κείμενο Θέσεων Οριστικό 29.12.21.

Ο διάλογος, ιδίως στην εποχή των άπειρων ψηφιακών δυνατοτήτων, αναμένεται να είναι ευρύς θεματολογικά, ζωντανός και πλουραλιστικός, κάποτε και με αντιπαραθέσεις οξείες ή όχι. Μια επιτροπή θα φροντίσει τον διάλογο και το μόνο που συστήνει είναι να κρατηθεί σε ένα επίπεδο που να αρμόζει σε ένα κόμμα της Ανανεωτικής και Ριζοσπαστικής Αριστεράς χωρίς προσβλητικούς χαρακτηρισμούς ελπίζοντας ότι σπάνια θα χρειαστεί να εγκαλέσει αρθρογράφους για αντιφεμινιστικούς, ομοφοβικούς, ρατσιστικούς, γενικά υποτιμητικούς χαρακτηρισμούς. Επιπλέον, θα μεριμνήσει στα μέσα ενημέρωσης και τους δικτυακούς τόπους που έχουν σχέση με τον ΣΥΡΙΖΑ να διευκολύνουν τον διάλογο με ανοικτό και δίκαιο πνεύμα.

 

Σημεία της συμβολής της Ομπρέλας

 

Σε τρία επίπεδα επικεντρώνει την κριτική της ή τις διαφοροποιήσεις του η συμβολή της Ομπρέλας, εκτός από πολλά άλλα διάσπαρτα ενδιαφέροντα σημεία.

Το πρώτο αφορά πολιτικά ζητήματα. Αφετηρία, η διαπίστωση ότι ενώ η κυβερνητική φθορά εντείνεται εντούτοις ο ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ, έως τώρα, ελάχιστα κερδίζει. «Σ’ αυτή την πρόκληση», σημειώνει, «οφείλουμε να δώσουμε συλλογική, νικηφόρα απάντηση, χωρίς εξωραϊσμούς και επανάπαυση». Παρά, δε, την υπερψήφιση του Σχεδίου Θέσεων που το θεωρεί ταυτοτικό κείμενο, αναλυτικό, αριστερό, ωστόσο, παρατηρεί, ότι απ’ αυτό «απουσιάζει ο κριτικός αναστοχασμός και περισσεύει ο αυτοθαυμασμός».

Επιμένει στην ανάγκη σαφήνειας για το σχέδιο της επόμενης κυβέρνησης, πράγμα που δεν εξασφαλίζουν μόνο οι προγραμματικές θέσεις που ενέκρινε η Πανελλαδική Συνδιάσκεψη και οι Θέσεις. «Πρέπει αυτά να αποτελέσουν το βάθρο για την άμεση επεξεργασία εκλογικού - κυβερνητικού προγράμματος τετραετίας» παρατηρεί. «Και αυτό έχει καθυστερήσει», προσθέτει, «ενώ είναι απαραίτητο για ενίσχυση της πρότασής μας για πολιτική αλλαγή με τη δημιουργία πολιτικής προοδευτικής πλειοψηφίας». Γι’ αυτό θεωρεί λάθος που «δεν αξιοποιήθηκε, ούτε συμπληρώθηκε με τον συλλογικό απολογισμό της περιόδου 2020-2021, ο απολογισμός της κυβερνητικής περιόδου που είχε εγκρίνει, ομόφωνα, η ΚΕ».

Το δεύτερο πεδίο κριτικής, είναι το ιδεολογικό - ταυτοτικό, δεμένα και με την ασκούμενη πολιτική. Επισημαίνει, «το κόμμα την τελευταία διετία εκπέμπει αντιφατικά πολιτικά μηνύματα. Από τη μια υπερασπίζεται τα δικαιώματα, τον κόσμο της εργασίας, τη μικρή επιχείρηση, τον οικολογικό μετασχηματισμό. Από την άλλη παλινωδεί μεταξύ αποδοχής και διαχείρισης του υπάρχοντος, που εμφανίζει τον ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ σαν μέρος του συστημικού δικομματισμού». «Μια παλινωδία που επηρεάζει καθοριστικά τα δημοσκοπικά μας ποσοστά» επισημαίνει.

Στηρίζει αυτό το συμπέρασμα σε παραδείγματα αντιφατικά. Αφενός το κόμμα υποστηρίζει την εξόρυξη υδρογονανθράκων, ενώ εγκαταλείπονται διεθνώς λόγω κλιματικής αλλαγής, υπερψηφίζει την επέκταση του Ελληνικού, συμφωνεί με την αποζημίωση - χρηματοδότηση της Fraport, δεν καταψηφίζει την αγορά των Rafale κ.ά. Πρόκειται για κινήσεις «κεντρώας έμπνευσης». Αντίθετα, «η άρνηση στο κυνήγι των εξοπλισμών, η εναντίωση στην ελληνογαλλική συμφωνία και στην επ’ αόριστο παράταση της ελληνοαμερικανικής στρατιωτικής συνεργασίας, οι πολιτικές της ειρηνικής διευθέτησης των γεωπολιτικών ανταγωνισμών, έδωσαν το αριστερό μας στίγμα».

Στο ίδιο πεδίο επισημαίνει ότι «ο ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ κατανάλωσε πολύτιμο πολιτικό κεφάλαιο, σε περίοδο πολλαπλών κρίσεων, διεκδικώντας ένα κοινωνικά άμορφο και πολιτικά απροσδιόριστο εκλογικό κοινό, το λεγόμενο πολιτικό κέντρο, δημιουργώντας ασάφεια όσον αφορά την ταυτότητά του». Επιπλέον, αυτό δημιούργησε «διαιρέσεις και πλαστά διλήμματα περί ΣΥΡΙΖΑ 3% και 33%… περί του ποιοι είναι υπέρ και ποιοι κατά της διεύρυνσης, τη στιγμή που η ανάγκη μαζικοποίησης του κόμματος αποτελούσε στόχο καθολικής αποδοχής».

 

Το κόμμα και η λειτουργία του

 

Το τρίτο πεδίο παρέμβασης είναι το κόμμα και η λειτουργία του. Εξαρχής επισημαίνεται ότι «η κατάσταση και η λειτουργία του δεν είναι καλή» και «επείγει η ριζική βελτίωση της συλλογικής λειτουργίας και δράσης του, η αριθμητική του ανάπτυξη και η ποιοτική του αναβάθμιση». Συμπεραίνει, εμφατικά, ότι «τα τελευταία χρόνια έχουν υποχωρήσει μέσα στο κόμμα και η εσωκομματική δημοκρατία και η συλλογικότητα». Θέτουν, δε, ως τη μεγάλη πρόκληση του 3ου Συνεδρίου το κόμμα «να ξαναγίνει φορέας ελπίδας και κοινωνικής κινητοποίησης με νικηφόρα κυβερνητική προοπτική». «Με σαφή φυσιογνωμία σύγχρονης ευρωπαϊκής Αριστεράς του 21ου αιώνα με ριζοσπαστικό όραμα και στρατηγική για τον σοσιαλισμό με Δημοκρατία και Ελευθερία”. «Μακριά από παρωχημένα αρχηγικά πρότυπα… με εκλεγμένη ηγεσία και αιρετά όργανα παντού… και οριστικό τέλος στους διορισμούς, τους "εξ οφίτσιο" και τους "αριστίνδην"… με διορισμένα ηγετικά στελέχη».

Σ’ αυτό το πλαίσιο λειτουργίας απορρίπτεται «το προτεινόμενο από την πλειοψηφία Εθνικό Συμβούλιο, καθώς προσθέτει μόνο επιπλέον κομματική γραφειοκρατία». Απορρίπτει και τους «κλειστούς μηχανισμούς που λειτουργούν σαν "κόμμα μέσα στο κόμμα" και αποτελούν φυτώρια αριβισμού και προσωπικού παραγοντισμού». «Ένσταση» διατυπώνεται και «για τον διορισμό της γραμματείας των Τμημάτων, καθώς ταιριάζει σε ιεραρχικά κόμματα, ενώ η εκλογή δυναμώνει τη δημοκρατία και τα δικαιώματα των μελών».

 

Η εκλογή από τα μέλη

 

Η πρόταση του προέδρου για εκλογή του, και της ΚΕ, από τα μέλη χαρακτηρίζεται αιφνιδιαστική, που ήλθε, μάλιστα, σε άκαιρη στιγμή, «κίνηση υψηλού ρίσκου και προφανούς επισφάλειας». Ιδίως «όταν το αίτημα συζήτησης για το τι κόμμα θέλουμε αντιμετωπίστηκε, επί δυο χρόνια, με αναβλητικότητα ή σιωπή. Προβάλλεται σαν δημοκρατική τομή… ενώ κρίσιμα ζητήματα έμειναν εκτός της διαδικασίας των μελών».

Η αντιπρόταση της Συμβολής συγκροτείται, αποφεύγοντας «τα "χωράφια" της δημοκρατίας μιας χρήσης και της μεταδημοκρατίας». Με επίγνωση ως προς την κρίση των κομμάτων και της πολιτικής συμμετοχής. Εδράζεται «στον αποφασιστικό λόγο των μελών ιδιαίτερα στα ζητήματα της παραγωγής πολιτικής». Στο έδαφος της άποψης ότι «σήμερα η πολιτική παράγεται -ως αντίθεση και ως πρόταση- από τους πόρους της κοινωνίας, ενώ αγωγοί να την μεταφέρουν στο κόμμα είναι οι άνθρωποι που δουλεύουν στην κοινότητα και στα κοινωνικά κινήματα. Αυτό επιβάλλει», συνοψίζει, «να είμαστε ανοικτοί και σε οριζόντια επικοινωνία εκεί όπου παράγεται η νέα γνώση, εκεί όπου γεννιούνται οι     αντιστάσεις». Αυτή την αντίφαση δεν την επιλύει ο συγκεντρωτισμός και η ιεραρχία, το αντίθετο. Διότι «ζητούμενο είναι, να μην παράγει μόνο η ηγεσία την πολιτική ως προνόμιο και τα μέλη να εκλέγουν απλά και απροϋπόθετα την ηγεσία».

Το κείμενο που θα ζητηθεί να αποτελέσει υλικό των προσυνεδριακών εργασιών στις ΟΜ υπογράφεται από τους εξής: Αθανασίου Κώστας, Βερελή Βάσω, Βίτσας Δημήτρης, Βούτσης Νίκος, Γκόγκογλου Άγγελος, Δρίτσας Θοδωρής, Καλαμαρά Έφη, Καλκανδής Πέτρος, Κνήτου Κατερίνα, Κυπριανίδου Ερμίνα, Λάμπρου Πάνος, Μπασκόζος Γιάννης, Μπουγελέκας Γιώργος, Ξανθός Ανδρέας, Παπαδημούλης Δημήτρης, Παπαδόπουλος Χριστόφορος, Σαμπατακάκης Μιχάλης, Σβίγκου Ράνια, Σκουρλέτης Πάνος, Σπουρδαλάκης Μιχάλης, Τσακαλώτος Ευκλείδης, Φίλης Νίκος, Φωτιάδης Χρήστος, Φωτίου Θεανώ, Χριστοδουλοπούλου Τασία.

Πρόσφατα άρθρα ( Πολιτική )
ΓΙΑ ΤΗΝ 
ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΗ ΑΝΑΝΕΩΣΗ, 
ΓΙΑ ΤΟ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟ
ΜΕΛΟΣ ΤΟΥ

Copyright © 2022 - All rights reserved

 | 

Developed by © Jetnet