Γιώργος Κωστογιώργης

«Το καλοκαίρι πέρασε σα ρίγος»

 

Πρόσφατα, έπεσε στα χέρια μου ο ψηφιακός δίσκος του Γιώργου Κωστογιώργη και χάρηκα ιδιαίτερα γιατί είναι μια δουλειά «γεφυρωτική», κατ’ αρχήν. Γεφυρωτική, γιατί γεφυρώνει ένα χάσμα γενεών. Ο Γιώργος, ένας νέος συνθέτης, με τη μελοποίηση του κατάφερε να δημιουργήσει κομμάτια που πατούν σε ακούσματα άλλης εποχής με ερμηνευτή (στα 13 από τα 14) τον Αργύρη Μπακιρτζή (Χειμερινοί κολυμβητές) και τη χαρακτηριστική χαμηλή, μπάσα φωνή του. Ένα συναπάντημα μουσικής που παραπέμπει στο χθες αλλά γράφτηκε σήμερα, βασισμένη σε ποίηση μιας γενιάς ποιητών που γεννήθηκαν πριν το τέλος του 19ου αιώνα και ερμηνεία από έναν καταξιωμένο ερμηνευτή παλαιάς κοπής. Τα λέω αυτά, γιατί συνήθως οι νεώτεροι –και έτσι πρέπει– γράφουν πολύ πιο προχωρημένα κομμάτια γιατί η γενιά τους έχει προχωρήσει σε άλλα ακούσματα (πορ, ροκ, τζαζ, πανκ, χιπ χοπ, τριπ χοπ, μεταρόκ, μετατζάζ και δεν ξέρω ‘γω), οπότε αυτό γράφουν. Θέλουν να γράφουν στο παρόν, στο σήμερα.

Ο Γιώργος Κωστογιώργης, συνειδητά, έχει εντρυφήσει στο παρελθόν. Αν εξαιρέσουμε το Δεν γυρεύω ξένο, όπου ακούμε ένα σουίγκ και κάποια άλλα κομμάτια σαν διάφορες μπαλάντες, ο δίσκος αποτελεί μια σπουδή στη χαμπανέρα, κάτι πολύ πρωτοποριακό, κάτι που δεν έχει ξαναγίνει. Κι αυτό ο συνθέτης, να υποθέσω, το κάνει συνειδητά για να συναντήσει, από τη μια τους ποιητές –την ποίηση– που επέλεξε να μελοποιήσει, και από την άλλη, να φέρει τα μουσικά ακούσματα κοντά στον ερμηνευτή του, έναν ερμηνευτή παλαιάς κοπής.

Παρ’ όλα αυτά, τα κομμάτια ακούγονται φρέσκα και αφήνουν το σημαντικό –τον λόγο– να ακουστεί καθαρός και ξάστερος, να είναι ευδιάκριτος και κατανοητός. Παράλληλα, η μουσική δεν φλυαρεί, δεν ενοχλεί, αλλά ακολουθεί, οδηγεί όπου χρειάζεται, σέβεται και στηρίζει τον στίχο, την ποίηση, χωρίς να επιβάλλεται και να φωνάζει πάνω απ’ αυτήν.

Είναι διάχυτη μια τρυφερότητα με την οποία ο συνθέτης επεξεργάστηκε το υλικό –ποίηση και μουσική– και κινείται στον ακροατή/άτρια έντονα η περιέργεια τί θα ακολουθήσει. Επίσης, η ενορχήστρωση, μες στη λιτότητά της, αλλά και με φαντασία και ανάπτυξη μες στον μινιμαλισμό της, ενισχύει την όλη προσπάθεια και την άποψη των τραγουδιών, είτε ως μελωδίες, είτε ως αρμονίες, ρυθμοί και φόρμες. Με βάση το πιάνο, άλλοτε μόνο του και άλλοτε συνταιριασμένο με βιολί, βιόλα, κλαρινέτο ή/και κοντραμπάσο, κάθε τραγούδι παίρνει ένα μοναδικό χαρακτήρα και από την αρχή του δίσκου μέχρι το τέλος, βρίσκεσαι σε μια συνεχή εναλλαγή και παραλλαγή των ενορχηστρώσεων. Να σημειώσουμε εδώ τη σημαντική συμβολή του Δημήτρη Πολυζωίδη, ο οποίος με το βιολί ή τη βιόλα, χρωματίζει με ιδιαίτερο τρόπο και τεχνικές τα κομμάτια και δίνει μια άλλη διάσταση στο τελικό αποτέλεσμα που φτάνει στον ακροατή.

Ίσως κάποιος θα μπορούσε να κάνει ένα σχόλιο για τις φόρμες των τραγουδιών. Αυτό όμως είναι κάτι πολύ υποκειμενικό. Από τη στιγμή που ο λόγος δεν χάνεται και μεταφέρεται άμεσα στον ακροατή μέσα από τη συγκεκριμένη μουσική πρόταση: μελωδία, ρυθμός, ενορχήστρωση, η φόρμα παίζει δευτερεύοντα ρόλο.

Όπως και να έχει, Το καλοκαίρι πέρασε σα ρίγος αποτελεί μια σημαντική και ουσιαστική μουσική πρόταση του Γιώργου Κωστογιώργη ο οποίος με σεβασμό και σπουδή μας παρουσιάζει 14 τραγούδια γύρω από τον έρωτα και τις παραλλαγές του όπως αυτός παρουσιάζεται, ερμηνεύεται ή σκιαγραφείται στην ποίηση των: Κ. Χατζόπουλου, Κ. Ουράνη, Ν. Λαπαθιώτη, Α. Εφταλιώτη και Τ. Άγρα.

Ευαγόρας Καραγιώργης Ο Ευαγόρας Καραγιώργης ζει στη Λευκωσία, εργάζεται στη Μέση Εκπαίδευση και ασχολείται με τη μουσική και τη σύνθεση. Μελετά τη Δημοτική Μουσική, το Ρεμπέτικο, την Έντεχνη Ελληνική Μουσική και γράφει μουσική για το θέατρο, την τηλεόραση, τραγούδια καθώς και έργα για κλασικά και άλλα σύνολα. Περισσότερα Άρθρα
ΓΙΑ ΤΗΝ 
ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΗ ΑΝΑΝΕΩΣΗ, 
ΓΙΑ ΤΟ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟ
ΜΕΛΟΣ ΤΟΥ

Copyright © 2022 - All rights reserved

 | 

Developed by © Jetnet