Η Θεσσαλονίκη παραμένει μήτρα καλλιτεχνών που χαρίζει στιγμές φωτεινές στο μέλλον του ελληνικού τραγουδιού. Αρκετές φορές παρουσιάσαμε από αυτό εδώ το βήμα αξιόλογους Θεσσαλονικιούς καλλιτέχνες, τώρα ήρθε η σειρά να παρουσιάσουμε ένα ακόμα γέννημά της, την πολύ ενδιαφέρουσα συνεργασία, που είχε την τύχη να αποτυπωθεί και σε cd, με τίτλο «Ο χορός των ημερών», των Δημήτρη Παπαχαραλάμπους στους στίχους, Χρυσόστομου Καραντωνίου στη μουσική και Πάνου Παπαϊωάννου στην ερμηνεία. Σε αυτή τη δισκογραφική δουλειά συμμετέχουν η Δήμητρα Γαλάνη, ο Παντελής Θαλασσινός και η Λαμπρινή Καρακώστα. Ενώ ο ερμηνευτής έχει στο ενεργητικό αρκετές σημαντικές συνεργασίες, μεταξύ άλλων με τον Νίκο Μαμαγκάκη, την Λιζέτα Καλημέρη και τον Γιώργο Ζήκα.
Συναντήσαμε τον Πάνο Παπαϊωάννου ένα πρωινό στο Μοναστηράκι και οι στίχοι από το γνωστό πια τραγούδι του «Τα μεροκάματα» έμοιαζαν σαν λεζάντα στο βίωμα: «Μικρά τα μεροκάματα/ τα δωρεάν πιο λίγα/ ξεκίνησα χαράματα/ μα πουθενά δεν πήγα».
Σήμερα, Κυριακή, και τις τρεις επόμενες, οι δύο αχώριστοι Π. Παπαϊωάννου, Χ. Καραντωνίου μαζί με τον Χρήστο Νινιό, πιο πρόσφατη προσθήκη στην παρέα, θα παρουσιάσουν ένα πρόγραμμα «από όλα τα καλά», στο club του Σταυρού του Νότου. Στη συνέχεια θα επιχειρήσουν να ταξιδέψουν την Ελλάδα. Αδημονείτε!




Τη συνέντευξη πήρε η Ζωή Γεωργούλα

Έχετε μπροστά σας τέσσερις μουσικές παραστάσεις, τέσσερις Κυριακές, στο Σταυρό του Νότου. Πόσο δύσκολο ήταν να καταφέρετε να κλείσετε αυτές τις εμφανίσεις σε μια μεγάλη μουσική σκηνή;

Πράγματι, πολλοί νέοι καλλιτέχνες αναλαμβάνουν εξ ανάγκης να διαχειρίζονται όλο το κομμάτι της προώθησης της δουλειάς τους, πέρα από το αμιγώς καλλιτεχνικό. Πολλοί από αυτούς είναι και φίλοι και προσπαθώ να βοηθάω κυρίως στο σχεδιασμό της αφίσας, αφού αυτή είναι η «πρωινή» μου δουλειά. Έτσι συνέβαινε και με εμάς, στήναμε εξ ολοκλήρου τις παραστάσεις μας. Είναι, όμως, πολύ δύσκολο αυτό για τον καλλιτέχνη με αποτέλεσμα να μην μπορεί να το κάνει καλά. Πλέον συνεργαζόμαστε με την Αντιγόνη Γιαλουρίδου και τον Μάνο Τρανταλίδη από την Cricos Productions, που έτυχε να μας ακούσουν πέρυσι το χειμώνα. Τους άρεσε πολύ αυτό που άκουσαν και μας πρότειναν αμέσως συνεργασία.

Ωστόσο, δεν μπορείς να εγκαταλείψεις την «πρωινή» δουλειά.
Επιδιώκουμε από τις ζωντανές εμφανίσεις μας να εξασφαλίζουμε ένα αξιοπρεπές μεροκάματο καταρχήν για τους μουσικούς και στη συνέχεια, αν μείνει κάτι, το μοιραζόμαστε ίσα. Στην παρούσα κατάσταση δεν γίνεται αλλιώς. Για όλους μας ισχύει ότι συχνά χρειάζεται να κάνουμε παραπάνω από μία και δύο δουλειές για να επιβιώσουμε. Πόσω μάλλον όταν είσαι μουσικός.

Η δύναμη της ομάδας

Μίλησε μας, λοιπόν, για τη σύνθεση της ομάδας και το πρόγραμμα που θα παρουσιάσετε στις επόμενες παραστάσεις σας.

Φέτος συνεργαζόμαστε με τον Χρήστο Νινιό, που είναι πια δικός μας άνθρωπος. Οι μουσικοί μας είναι ο Χρήστος Σκόνδρας στο λαούτο, το μπουζούκι και την γκάιντα, ο Σωτήρης Μαυρονάσιος στα τύμπανα, ο Σίμος Κουφάκης στα κρουστά και ο Θοδωρής Κουέλης στο κοντραμπάσο. Ο Χρυσόστομος Καραντωνίου, ο Χρήστος Νινιός κι εγώ μοιραζόμαστε τα τραγούδια και συμπληρώνουμε ρεπερτοριακά ο ένας τον άλλο. Λέμε από όλα, από όλα τα καλά.

Μιλάς διαρκώς στο πρώτο πληθυντικό πρόσωπο, πιστεύεις στη δυναμική των ομάδων;
Με τον Χρυσόστομο Καραντωνίου και τον Δημήτρη Παπαχαραλάμπους φτιάξαμε μια ομάδα που δημιούργησε το δίσκο «Ο χορός των ημερών». Αυτή τη δυναμική συνειδητοποιήσαμε δουλεύοντας μαζί αυτόν το δίσκο. Με τον Καραντωνίου είμαστε κολλητοί από το σχολείο. Ο Παπαχαραλάμπους ήρθε με τους στίχους του και μας εξέπληξε. Δουλέψαμε με κοινή αγωνία και ήδη έχουμε υλικό για άλλους δύο δίσκους. Ανυπομονώ να έρθει η ώρα να ξαναμπούμε στο στούντιο.

Σημαντικά εργαλεία εκλείπουν

Πιστεύεις ότι σήμερα έχει νόημα η αποτύπωση μιας δουλειάς σε cd;

Για εμάς ως καλλιτέχνες, οπωσδήποτε. Για τις εταιρείες, μάλλον όχι. Το να μην αποτυπώσουμε τη δουλειά μας σε δίσκο, είναι σαν να μου πεις ότι θα κάνω ένα παιδί αλλά δεν θα το πιάσω ποτέ στα χέρια μου. Είμαστε μια γενιά που έχει ζήσει και την κασέτα και το βινύλιο και η επιμονή στο cd ίσως ενέχει και ένα στοιχείο ρομαντισμού. Ως γραφίστα, με απασχολεί πάρα πολύ η ολοκληρωμένη καλλιτεχνικά παρουσίαση μιας δουλειάς, το artwork δηλαδή.

Παρότι κατάγεσαι από μια πόλη που έχει σπουδαία μουσική ιστορία, επέλεξες να κατέβεις στην Αθήνα.
Ο κάθε καλλιτέχνης μπορεί να δουλέψει από όποια πόλη θέλει, το ζήτημα είναι τι προοπτική σου δίνει ο κάθε τόπος. Η Αθήνα είναι το κέντρο των επιλογών. Τη στιγμή που έφυγα από τη Θεσσαλονίκη, πριν έντεκα χρόνια, είχα αρχίσει να αισθάνομαι ότι εκλείπει η προοπτική. Σήμερα, πέντε από τα μαγαζιά που κυρίως δούλευα, έχουν κλείσει. Τα μάσησε η κρίση, αλλά είχαν αρχίσει από πιο πριν να φθίνουν.

Το ραδιόφωνο στήριξε τη δουλειά σας. Πρόκειται, εν γένει και ιδιαίτερα στην επαρχία, για ένα εργαλείο που μπορεί να αλλάξει τον πολιτιστικό χαρακτήρα μιας πόλης ή μιας εποχής, αλλά φθίνει επίσης.
Συμφωνώ. Θυμάμαι τα καλοκαίρια της παιδικής μου ηλικίας στη Χαλκιδική, χαραγμένα από τα τραγούδια και τις μουσικές του Δεύτερου Προγράμματος. Όλη την ελληνική μουσική έμαθα από εκεί. Από το κρατικό ραδιόφωνο. Αυτό το βίωμα κουβαλάω για πάντα μέσα μου.

Απόν το κράτος από τον πολιτισμό

Συμμετείχες και διακρίθηκες σε ένα διαγωνισμό τραγουδιού που διοργάνωσε η Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών. Ποια είναι η γνώμη σου για το ρόλο τέτοιων ιδρυμάτων στην πολιτιστική παραγωγή;

Αυτός ο διαγωνισμός υπήρξε για μας ο βατήρας για να πέσουμε στα βαθιά. Ήταν πολύ σημαντική εμπειρία. Το κίνητρο για τη συμμετοχή μας ήταν οι άνθρωποι των οποίων ήταν ιδέα αυτός ο διαγωνισμός, τους οποίους εκτιμώ πολύ, όπως ο Δημήτρης Παπαδημητρίου, ο Κώστας Φασουλάς κ.ά. Το ερώτημα που προκύπτει είναι γιατί αυτοί οι άνθρωποι δεν αξιοποιούνται από δημόσιους φορείς και γιατί δεν παίρνει το κράτος τέτοιες πρωτοβουλίες. Ο πολιτισμός ήταν πάντα αδικημένος, εκτός ελάχιστων εξαιρέσεων, από τους κρατούντες.

Τι θα επισήμαινες στον υπουργό Πολιτισμού;
Είναι αδιανόητο να παίζουμε σε μια μουσική σκηνή και παραπάνω από τα μισά έσοδα να πηγαίνουν σε φόρους και να μη γυρίζουν πίσω με κανένα τρόπο. Κολλάμε 15 ένσημα το χρόνο και πληρώνουμε φόρο σαν να δουλεύουμε κανονικά.
 
Έχεις προσδοκία από την αλλαγή στο πολιτικό σκηνικό; Πώς μπορούμε να συντηρήσουμε την ελπίδα;
Δύσκολα θα ξεφύγουμε από αυτή τη δίνη στην οποία έχουμε μπει. Η Ευρώπη -και το κεφάλαιο- έδειξε το πρόσωπό της και συνεχίζει να το δείχνει με τη στάση της απέναντι στους πρόσφυγες. Το παιχνίδι είναι πια απροκάλυπτα χυδαίο κι επικίνδυνο. Ασφαλώς ελπίζω, αλλά θα αργήσουν πολύ να αλλάξουν τα πράγματα.
ΓΙΑ ΤΗΝ 
ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΗ ΑΝΑΝΕΩΣΗ, 
ΓΙΑ ΤΟ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟ
ΜΕΛΟΣ ΤΟΥ

Copyright © 2020 - All rights reserved

 | 

Developed by © Jetnet