Όταν δύο περιστατικά συνομιλούν δημιουργούν μια περιρρέουσα ατμόσφαιρα. Ξεπερνούν τον ενικό εαυτό τους και έρχονται να περιγράψουν μια σειρά από άλλα, ενδεχόμενα περιστατικά τα οποία αν και μη καταγεγραμμένα στέκουν στο φόντο ως πιθανότητες, ως ενδεχόμενα εντός μιας εποχής που τους παραχωρεί χώρο και φοράει τα χαρακτηριστικά τους.

Ηλικιωμένη το απόγευμα του Σαββάτου πήγε σε κατάστημα της αλυσίδας σούπερ μάρκετ Lidl στο Ίλιον και έκλεψε κρέας και τυρί αξίας 30 με 40 ευρώ. Οι υπεύθυνοι του καταστήματος την κατάλαβαν και κάλεσαν  τους αστυνομικούς οι οποίοι προσήγαγαν την 70χρονη στο κοντινότερο αστυνομικό τμήμα. Στις παροτρύνσεις τον πελατών να μην πάει η γυναίκα στο αυτόφωρο (πολλοί από τους πελάτες προθυμοποιήθηκαν να αναλάβουν αυτοί το κόστος) ο υπεύθυνος του καταστήματος απάντησε μονοκόμματα πως «ότι οι εντολές που έχει είναι πολύ αυστηρές για αυτή την περίπτωση».

Στις παροτρύνσεις των αστυνομικών να κλείσει το θέμα (αφού άλλοι πελάτες θα πλήρωναν) χωρίς να προχωρήσουν οι ποινικές διαδικασίες, τα Lidl απάντησαν  με πίεση ώστε να εκκινήσουν οι αστυνομικοί τη διαδικασία της μήνυσης σε βάρος της γυναίκας σημειώνοντας εμφατικά πως «η πολιτική της εταιρείας είναι να μην αποσύρει αυτού του είδους τις μηνύσεις».

Η γυναίκα είπε πως προχώρησε σε αυτήν την πράξη καθώς αντιμετωπίζει μεγάλα οικονομικά προβλήματα. Υποστήριξε ότι δεν έχει καθόλου χρήματα και ενδεχομένως θα χάσει το σπίτι της εξαιτίας στεγαστικού δανείου.

Την ίδια μέρα κυκλοφόρησε εσωτερικό email του βιβλιοπωλείου «Ιανός» στο κέντρο της Αθήνας, το οποίο καλεί τον διαχειριστή του κτιρίου να ξεφορτωθεί τους αστέγους που βρίσκουν καταφύγιο τη νύχτα μπροστά από τις κλειστές του βιτρίνες. Πιο συγκεκριμένα ανέφερε:

«Ενημερώστε τους θυρωρούς να αποτρέπουν τους άστεγους να κοιμούνται έξω από το μέγαρο. Εμείς χθες τους το είπαμε και μάλιστα πλύναμε τη μοκέτα για να είναι βρεγμένη η περιοχή. Προφανώς αργά το βράδυ ξανά επέστρεψαν… Αν δείτε προσεκτικά τη μοκέτα θα διαπιστώσετε ότι κοιμούνται στα βρεγμένα…».

Φαντάζομαι πως τυπικά και στις δύο περιπτώσεις οι εταιρείες τυπικά έχουν το δικαίωμα να πράξουν με τον συγκεκριμένο τρόπο. Η απανθρωπιά δεν βρίσκεται εκτός θεσμικού πλαισίου. Ο νόμος δεν την απαγορεύει. Και για να είμαστε πιο ειλικρινείς θα μπορούσαμε να πούμε πως τα τελευταία χρόνια ο νόμος την ευνοεί και την παροτρύνει. Αντίστοιχο δικαίωμα βεβαίως έχουν και οι καταναλωτές να μην ξαναπατήσουν το πόδι τους στα συγκεκριμένα μαγαζιά και να γνωστοποιήσουν δημοσίως του λόγους που τους οδήγησαν σε μια τέτοια στάση.

Βλέπεται η εξωστρεφής φιλανθρωπία κάποιων εταιρειών, ο σεβασμός στα δικαιώματα και τη διαφορετικότητα δεν είναι τίποτα περισσότερο από έναν τρόπο να φαίνονται φιλικές ή οικίες στον καταναλωτή και να αποσπούν την προσοχή από τις σχέσεις εργασίας και εκμετάλλευσης, τους όρους παραγωγής των προϊόντων κτλ. Αυτό λέγεται έξυπνη (και κυνική ως προς την εργαλειοποίηση του συναισθήματος και της επιφάνειας) στρατηγική. Όταν κάνεις brand σου την απανθρωπιά δεν είναι μόνο πως εμφανίζεις ένα πρόσωπο πιο κοντά στη θλιβερή σου αλήθεια είναι πως έχεις ταυτόχρονα την αμετροέπεια και τη χαζομάρα να μην το κρύβεις. Όχι από ειλικρίνεια αλλά από κυνική βλακεία.

Τα περιστατικά αυτά έρχονται να προστεθούν σε μια σειρά όμοιων περιστατικών που περιγράφουν στην πραγματικότητα την απορρύθμιση του κοινωνικού ιστού τα χρόνια των πολλαπλών κρίσεων. Την απενοχοποίηση της σκληρότητας, της θεσμοποίηση του κυνισμού, την κανονικοποίηση της ακραίας εκμετάλλευσης. Οι άμεσες ανθρώπινες αντιδράσεις των παρευρισκόμενων στα lidl, οι καμπάνιες ενημέρωσης και το κάλεσμα για μποϊκοτάρισμα αυτών ή άλλων εταιρειών με παρόμοιες συμπεριφορές αποδεικνύουν πως το κοινωνικό στοιχείο έχει αντοχή και μπορεί να γεννήσει αντιστάσεις. 

Θωμάς Τσαλαπάτης tsalapatis.blogspot.com Περισσότερα Άρθρα
ΓΙΑ ΤΗΝ 
ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΗ ΑΝΑΝΕΩΣΗ, 
ΓΙΑ ΤΟ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟ
ΜΕΛΟΣ ΤΟΥ

Copyright © 2022 - All rights reserved

 | 

Developed by © Jetnet