Οι κκ Θεοδωρικάκος, Τσιάρας και Αυγενάκης δεν είπαν κουβέντα
για τις σχέσεις διαπλοκής πολλών ΠΑΕ με μεμονωμένα τμήματα οργανωμένων οπαδών,
τα οποία χρησιμοποιούνται ως ιδιωτικοί στρατοί ιδιοκτητών-ολιγαρχών.

 

 

 

Τα πάντα, ή σχεδόν τα πάντα, είπαν οι τρεις υπουργοί στις αρχές της εβδομάδας για την καταπολέμηση της οπαδικής βίας με αφορμή τη δολοφονία του Αλκη Καμπανού από οπαδούς του ΠΑΟΚ στη Θεσσαλονίκη. Ποιο θέμα όμως δεν άγγιξαν καθόλου; Ισως οι περισσότεροι υποψιασμένοι από σας να το έχετε ήδη καταλάβει. Οι κκ Θεοδωρικάκος, Τσιάρας και Αυγενάκης δεν είπαν κουβέντα για τις σχέσεις διαπλοκής πολλών ΠΑΕ με μεμονωμένα τμήματα οργανωμένων οπαδών τα οποία χρησιμοποιούνται, χρόνια τώρα, ως ιδιωτικοί στρατοί των ιδιοκτητών-ολιγαρχών.

 

Για τους παροικούντες την Ιερουσαλήμ του ελληνικού επαγγελματικού ποδοσφαίρου, αυτό αποτελεί κοινό μυστικό. Υπάρχουν ΠΑΕ που όχι μόνο ανέχονται την εν λόγω σχέση διαπλοκής, αλλά επενδύουν σ’ αυτή και δεν διστάζουν να συνεργάζονται για την εξυπηρέτηση δόλιων σκοπών ακόμα και με τμήματα του οργανωμένου εγκλήματος. Τα τάγματα εφόδου, έτσι, είναι πανέτοιμα να ριχτούν στη μάχη με κάθε εντολή του ολιγάρχη-ιδιοκτήτη, ακόμα και για θέματα που εκ πρώτης όψεως δεν αφορούν την ομάδα και την αγωνιστική της πρόοδο αλλά ευρύτερα οικονομικά συμφέροντα του προέδρου.

Αυτή την πτυχή της οπαδικής βίας η κυβέρνηση δείχνει να μην θέλει να την ελέγξει. Είτε γιατί οι ολιγάρχες που διαφεντεύουν το ελληνικό ποδόσφαιρο είναι πια υπερβολικά ισχυροί για να θιχτούν τα συμφέροντά τους, από μία, έτσι και αλλιώς, «φιλική» στο μεγάλο παρασιτικό κεφάλαιο κυβέρνηση, είτε διότι απουσιάζει εντελώς η πολιτική βούληση για ευθείες, μεγάλες και ριζικές αλλαγές στον τρόπο που διοικούνται οι ποδοσφαιρικές ανώνυμες εταιρείες.

Οι ΠΑΕ στην Ελλάδα δεν είναι τίποτα άλλο από ενός ανδρός αρχή. Ο ιδιοκτήτης αποφασίζει, πληρώνει (ή δεν πληρώνει), πιστώνεται τις επιτυχίες ή χρεώνεται τις αποτυχίες. Οι φίλαθλοι απλά υπάρχουν για να «απολαμβάνουν» το προϊόν (sic) χωρίς όμως να συμμετέχουν στη λήψη των αποφάσεων και ας αποτελούν έμμεσους χρηματοδότες της εταιρείας (μέσω του εισιτήριου τους). Αυτή λοιπόν η υπερσυγκέντρωση εξουσίας σε ένα και μόνο πρόσωπο, σε συνδυασμό με τη μεγάλη δημοφιλία στις μάζες των ισχυρών και ιστορικών συλλόγων, όπως ο Ολυμπιακός, ο Παναθηναϊκός, η ΑΕΚ, ο ΠΑΟΚ και ο Αρης, καθιστά την ιδιοκτησία των ΠΑΕ ένα πολύ ελκυστικό πακέτο για κάθε κεφαλαιούχο που σέβεται τον εαυτό του έστω και αν οικονομικά κέρδη, με την κυριολεκτική έννοια του όρου, σπανίως υπάρχουν στο ποδόσφαιρο, τουλάχιστον το ελληνικό. Οταν, δε, ο ιδιοκτήτης επιθυμεί να πιέζει την εξουσία προς δικό του όφελος, οι ιδιωτικοί στρατοί που αποτελούνται, όπως είπαμε, από μερίδα οπαδών, αναλαμβάνουν πάντα τη βρώμικη δουλειά.

 

Mια διαβολική σύμπτωση… για το καλό μας

 

Υπάρχει, παράλληλα, και ένα κομμάτι διαπλοκής που αφορά τις σχέσεις των ΠΑΕ με τα σώματα ασφαλείας. Κατά το όχι μακρινό παρελθόν είδαμε ανώτατους αξιωματικούς της Ελληνικής Αστυνομίας να αναλαμβάνουν, μετά τη συνταξιοδότησή τους, σημαντικά πόστα (που έχουν να κάνουν με την ασφάλεια) στις μεγάλες και ισχυρές ΠΑΕ. Τα παραδείγματα είναι απολύτως συγκεκριμένα. Κατά... διαβολική σύμπτωση οι εν λόγω αξιωματικοί αναλάμβαναν, όσο βρίσκονταν στην υπηρεσία της ΕΛΑΣ, το καθήκον να χαράζουν και να επιτηρούν τα μέτρα ασφαλείας στα γήπεδα, ιδιαίτερα σε αγώνες πολύ μεγάλης αγωνιστικής σημασίας. Παραδοσιακά, έτσι και αλλιώς, στην Ελλάδα οι ιδιοκτήτες των ΠΑΕ είχαν προνομιακές σχέσεις με υψηλόβαθμους αξιωματικούς της ΕΛΑΣ τους οποίους και προσέγγιζαν με πολλούς και διαφορετικούς τρόπους (ακόμα και τραμπουκίζοντάς τους δημοσίως χωρίς να ανοίγει μύτη). Ούτε γι’ αυτό το φαινόμενο μας είπαν κάτι οι κκ υπουργοί.

Είναι λογικό, βέβαια, όταν δεν επιθυμείς να συγκρουστείς, επί της ουσίας, με παρασιτικά φαινόμενα, έτσι ώστε να επιβάλλεις διαφορετικού τύπου λογική και κουλτούρα, να επενδύεις μόνο στην καταστολή πιστεύοντας ότι έτσι θα λύσεις το πρόβλημα. Στην πραγματικότητα, όταν ο φόνος του Άλκη Καμπανού ξεχαστεί και οι αστυνομικές επιχειρήσεις στους συνδέσμους σταματήσουν, είναι μεγάλη η πιθανότητα τα πράγματα να επιστρέψουν στο οριακό σημείο που βρίσκονταν πριν το τραγικό περιστατικό.

 

Υπάρχουν παραδείγματα

 

Το παράδειγμα της Αγγλίας παράλληλα καταδεικνύει με τον καλύτερο και τον πιο πειστικό τρόπο ότι το πρόβλημα της οπαδικής βίας δεν λύνεται μόνο με κυβερνητικές πρωτοβουλίες, αλλά κυρίως με την αρωγή της ίδιας της κοινωνίας του ποδοσφαίρου που βάζει τους κανόνες και αγρυπνά για την τήρησή τους. Στην Αγγλία, βέβαια, για να έχουμε όλη την εικόνα, προτιμήθηκε ένα μοντέλο «αγοράς» (το οποίο επέβαλαν η τηλεόραση και οι ομάδες) που σιγά-σιγά απομάκρυνε το σπορ από τις λαϊκές του ρίζες μετατρέποντάς το αμιγώς σε σόου που απευθύνεται κυρίως σε φουσκωμένα πορτοφόλια. Προς μελέτη όμως δεν υπάρχει μόνο το αγγλικό μοντέλο αλλά το ισπανικό και το γερμανικό, που, από την πλευρά της διασύνδεσης με τις πλατιές μάζες, παρουσιάζει πολύ μεγαλύτερο ενδιαφέρον αφού ο κόσμος, ειδικά στη Γερμανία, έχει ενεργό συμμετοχή στη λήψη των αποφάσεων.

Νίκος Γιαννόπουλος Περισσότερα Άρθρα
ΓΙΑ ΤΗΝ 
ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΗ ΑΝΑΝΕΩΣΗ, 
ΓΙΑ ΤΟ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟ
ΜΕΛΟΣ ΤΟΥ

Copyright © 2022 - All rights reserved

 | 

Developed by © Jetnet