Ο Ουκρανός Βαλερί Λομπανόφσκι ήταν η απάντηση των Σοβιετικών στον Ρίνους Μίχελς και το ολοκληρωτικό ποδόσφαιρο των Ολλανδών του Άγιαξ, έχοντας πολλά κοινά σημεία αλλά και πολλές τρανταχτές διαφορές. Η μεγαλύτερη απ’ αυτές ήταν πως όλα ήταν σχεδιασμένα με μαθηματική ακρίβεια και είχαν δουλευτεί υπερβολικά ακόμα και στην πιο μικρή τους λεπτομέρεια. «Οι έξυπνοι άνθρωποι μπορούν να αποδώσουν καλύτερα στο γήπεδο ανεξαρτήτως του ταλέντου τους» έλεγε και δεν είχε καθόλου άδικο. Εννοείται όμως πως είχε να διαχειριστεί παίκτες κορυφαίου επιπέδου. Κάτι που έκανε τη δουλειά του ευκολότερη. Παρέα με τον συνεργάτη του Ανατόλι Ζελέντσοφ, έναν άνθρωπο ειδικό σε θέματα τακτικής, φυσικής κατάστασης και κυρίως ομαδικής λειτουργίας, δούλεψε τους παίκτες της Ντιναμό Κιέβου.

 

Το ποδόσφαιρο ως επιστήμη

 

Είναι σαφές ότι το σημείο καμπής στην καριέρα του Λομπανόφσκι αλλά και της εξέλιξης του σύγχρονου ποδοσφαίρου ήταν η συνάντηση του κάπου στο Κίεβο με τον στατιστικολόγο και καθηγητή φυσικής αγωγής Ανατόλι Ζελέντσοφ. Οι δύο τους φέρανε την «επανάσταση στο ποδόσφαιρο» εισάγοντας νέες ριζοσπαστικές μεθόδους προπόνησης. Χρησιμοποιώντας ορολογία πληροφορικής χαρακτηρίσανε το ματς «σύστημα», την ομάδα «υποσύστημα», τους παίκτες «στοιχειά του συνόλου» και τις συνεργασίες των παικτών «συνδέσεις». Με διάφορους πειραματισμούς, ασκήσεις στο γήπεδο αλλά και «επί χάρτου» βγάλανε το συμπέρασμα ότι με σωστή προετοιμασία είναι εφικτό ακόμα και να μηδενίσεις τις αντεπιθέσεις του αντιπάλου. Ενώ όταν ανακτάς τη μπάλα πρέπει με τη σειρά σου να αντεπιτεθείς από την αδύναμη πλευρά του –δηλαδή από την αντίθετη μεριά από την οποία σου εκδήλωσε επίθεση- λόγω της μικρής συγκέντρωσης παικτών του αντιπάλου θα έχεις ένα μεγάλο αριθμητικό πλεονέκτημα. Συχνά ο ουκρανός προπονητής έλεγε: “Πρέπει πάντα να είμαστε ένα βήμα μπροστά και αν ο αντίπαλος καταφέρει και προσαρμοστεί στην τακτική μας οφείλουμε αμέσως να την αλλάξουμε… γι’ αυτό και στη προπόνηση μας διδάσκουμε τόσους πολλούς αυτοματισμούς”.

Πειθαρχία, καλή εξωγηπεδική ζωή, και πάνω από όλα η θυσία του «εγώ», για το καλό του συνόλου ήταν η βάση της επιτυχίας. Από κει και πέρα έλαβε δράση η επιστημονική προσέγγιση σε όλους τους τομείς της ομάδας. Ο Ζελέντσοφ εισήγαγε στο ποδόσφαιρο την λεπτομερή ανάλυση του αντιπάλου με χρήση βίντεο. Όπως επίσης και των παικτών της ίδιας του της ομάδας αποτυπώνοντας με στατιστικά στοιχεία τη δουλειά που κάνουν στο γήπεδο σε εννέα βασικές κατηγορίες όπως ένταση, λάθη, αριθμό σπριντ, συμμετοχή στο παιχνίδι κλπ. Όλα αυτά ξεχωριστά για κάθε παίκτη αλλά και για όλη την ομάδα συνολικά. Την επόμενη μέρα των αγώνων αλλά και των προπονήσεων αυτά τα στατιστικά στοιχεία ήταν αναρτημένα στα αποδυτήρια, ώστε όλοι να μπορούν να δουν και να κρίνουν τις δικές τους επιδόσεις τους αλλά και αυτές των συμπαικτών τους. Άλλη μία καινοτομία του Ζελέντσοφ ήταν η χρήση μίας οθόνης κάτι σαν φώτο-πλέι που οι παίκτες έκαναν τεστ για την εξάσκηση της μνήμης τους με εικόνες και σύμβολα των οποίων έπρεπε να απομνημονευσουν τη θέση πριν αυτές εξαφανιστούν και αργότερα όταν εμφανιστούν στην κορυφή της οθόνης να τις ξαναβάλουν στην αρχική τους θέση. Όπως και τεστ για την μέτρηση των αντανακλαστικών τους αντιδράσεων όπου μία κουκίδα κινούταν με διάφορες ταχύτητες στην οθόνη και εκείνοι έπρεπε να πατήσουν το κουμπί όταν η κουκίδα βρίσκονταν (για κάποια κλάσματα του δευτερολέπτου) σε μία συγκεκριμένη θέση. Με τα διάφορα τεστ του ο Ζελέντσοφ προσδοκούσε στην βελτίωση της μνήμης και της ευφυΐας των παικτών, ώστε να μπορούν να απομνημονεύουν και να εκτελούν το πλήθος των συστημάτων και συνδυασμών του Λομπανόφσκι μέσα στο γήπεδο. Μάλιστα μετά από χρόνια χρήσης αυτών των μεθόδων φτάσανε στο συμπέρασμα ότι δεν μπορεί να χάσει η ομάδα που τα λάθη της σε ένα παιχνίδι δεν ξεπερνούν το 18% του συνόλου των ενεργειών της.

 

Τελειότητα

 

Παρέα με τον Ανατόλι Ζελέντσοφ αλλά και κορυφαίους χορογράφους των μπαλέτων Μπολσόι, δούλεψε τους παίκτες της Δυναμό και δημιούργησε μια ομάδα που έφτασε να χαρακτηρίζεται απ’ τη δύση ως “Η ομάδα του 2000”, παρομοιάζοντας τους παίκτες της με ρομπότ. Αν ο Άγιαξ ήταν μια ψυχεδελική ταινία του Κιούμπρικ εκείνη η Δυναμό ήταν μέρος της ονειρικής λογικής του Ταρκόφσκι. Τέλειες και οι δύο, αλλά από μια κοινή και τόσο διαφορετική σκοπιά. Εννοείται πως εκείνη η Δυναμό Κιέβου ήταν ο βασικός τροφοδότης της ποδοσφαιρικής ομάδας της Σοβιετικής Ένωσης. Ο Λομπανόφσκι άλλωστε εκτός από προπονητής της Δυναμό ήταν και ο προπονητής του εθνικού συγκροτήματος.

Το 1975, η Δυναμό έχοντας μεγάλο αστέρι τον Όλεγκ Μπλαχίν θα διαλύσει στον τελικό του Κυπέλλου Κυπελλούχων τη Φερεντσβάρος με 3-0 και θα γίνει η πρώτη Σοβιετική ομάδα που κατακτά ευρωπαϊκό τρόπαιο. Στο τέλος της σεζόν, ο σπουδαίος ουκρανός επιθετικός θα βραβευτεί με τη Χρυσή Μπάλα και η ομάδα του Λομπανόφσκι θα ξεκινήσει μια χρυσή δεκαετία για την ίδια. Την ίδια σεζόν θα κατακτήσει και το Σούπερ Καπ Ευρώπης διαλύοντας την τεράστια Μπάγερν Μονάχου των Μπεκενμπάουερ, Μίλλερ, Ρουμενίγκε, Βέντελ και Μάιερ με όργια του Μπλαχίν.

 

Πηγές: “theartoffootball.gr”, “Ευλογημένο ποδόσφαιρο”

 

ΓΙΑ ΤΗΝ 
ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΗ ΑΝΑΝΕΩΣΗ, 
ΓΙΑ ΤΟ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟ
ΜΕΛΟΣ ΤΟΥ

Copyright © 2022 - All rights reserved

 | 

Developed by © Jetnet