Στις 12 Μαρτίου πέθανε, σε ηλικία 81 ετών, ο Αλαίν Κριβίν, εμβληματική φυσιογνωμία της γαλλικής, ευρωπαϊκής και παγκόσμιας αντικαπιταλιστικής Αριστεράς, ένας από τους πρωταγωνιστές της εξέγερσης του Μάη του 1968 στο Παρίσι. Η Εποχή –η οποία ως γνωστόν, έχει τις ρίζες της στο ιστορικό ρεύμα του αριστερού ευρωκομμουνισμού, που στη χώρα μας «συνομίλησε», ιδιαίτερα την περίοδο 1987-2015, με πρόσωπα και οργανώσεις άλλων αριστερών ιστορικών παραδόσεων– εκτιμώντας τη συμβολή του Κριβίν στον αγώνα για την παγκόσμια χειραφέτηση, αποφάσισε να τιμήσει την μνήμη του αφιερώνοντας σ’ αυτόν το σημερινό δισέλιδο των Ιδεών. Για τον σκοπό αυτό απευθυνθήκαμε στον παλιό μας συνεργάτη, Τάσο Αναστασιάδη, ο οποίος ανταποκρίθηκε στην πρόσκλησή μας χωρίς δισταγμό, στέλνοντάς μας ένα όμορφο κείμενο λιτής «επαναστατικής συγκίνησης» για το νεκρό σύντροφό του.

Σ’ αυτό το οιονεί αφιέρωμα, συμπεριλάβαμε επίσης αποσπάσματα κειμένου του Κριβίν, που δημοσιεύτηκε, στις 27 Σεπτεμβρίου 2007, στο ηλεκτρονικό περιοδικό International Viewpoint, με τίτλο “Alain Krivine and Algeria”  [Ο Αλαιν Κριβίν και η Αλγερία], (https://internationalviewpoint.org/spip.php?article1126&var_recherche=l%C3%B6wy), βάζοντας δικό μας τίτλο και μεσότιτλους.

Ο αγώνας για την απελευθέρωση της Αλγερίας, που μέχρι το 1962 ήταν γαλλική αποικία, και η στάση του Γαλλικού Κομμουνιστικού Κόμματος (ΓΚΚ) απέναντι  σ’ αυτόν ήταν ο βασικός λόγος για την προσχώρηση του Κριβίν στην τροτσκιστική Αριστερά, στην οποία ανήκαν οι δύο αδελφοί του, Υμπέρ και Ζαν Μισέλ. Γιος εβραίων γονέων από την Ουκρανία, που ψήφιζαν το ΓΚΚ, ο Κριβίν ήταν από πολύ νωρίς ενταγμένος στο κομμουνιστικό κίνημα: πιονέρος όταν ήταν μαθητής, μετά μέλος των Νέων Κομμουνιστών-της νεολαίας του ΓΚΚ, ηγετικό στέλεχος της Ένωσης Κομμουνιστών Φοιτητών, και στη συνέχεια κομματικό μέλος, μέχρι την διαγραφή του το 1966. Ως ένας από τους πιο δραστήριους διανομείς της εφημερίδας της νεολαίας «Νεανική Πρωτοπορία», και πιστός στη σταλινική γραμμή, βρέθηκε το 1957 στο Παγκόσμιο Φεστιβάλ της Μόσχας. Εκεί έγινε μάρτυρας της έντονης διαμαρτυρίας των εκπροσώπων του Εθνικού Απελευθερωτικού Μετώπου της Αλγερίας-FLN στους ομόλογούς τους του ΓΚΚ για την ανεπαρκή στήριξη παρείχε το κόμμα στον αλγερινό απελευθερωτικό αγώνα. Από τότε αρχίζει η πολιτική μεταστροφή του και η πορεία του προς τον τροτσκισμό, με σταθμούς την ίδρυση της Επαναστατικής Κομμουνιστικής Νεολαίας-JCR και της Επαναστατικής Κομμουνιστικής Λίγκας-LCR (του γαλλικού τμήματος της 4ης Διεθνούς). Ήταν μέλος της ηγεσία της LCR μέχρι την διάλυσή της το 2008 και την ίδρυση του Νέου Αντικαπιταλιστικού Κόμματος-NPA, στο οποίο προσχώρησε και παρέμεινε μέχρι το θάνατό του.

O Κριβίν ήταν ένας συνεπής και σεμνός κινηματικός αγωνιστής, προικισμένος με εξαιρετικές οργανωτικές ικανότητες, σταθερός στις αξίες του, αλλά χωρίς ίχνος σεχταρισμού. Τις αρετές του αυτές αναγνώρισαν όλοι όσοι αναφέρθηκαν με μεγάλη τρυφερότητα σ’ αυτόν σε αφιέρωμα της ηλεκτρονικής εφημερίδας Mediapart που επιμελήθηκε ο δημοσιογράφος Ματιέ Ντεζάν (https://www.mediapart.fr/journal/france/130322/mort-d-alain-krivine-des-militants-saluent-la-memoire-d-un-homme-sans-vanite). Από αυτό το συγκινητικό αφιέρωμα αντιγράφουμε λίγες λέξεις από όσα είπε για τον Κριβίν ο γάλλος κομμουνιστής ιστορικός Ροζέ Μαρτελί: «Με γοήτευσε αμέσως με τη ζεστασιά του, την ευφυΐα του, την ανοιχτότητά του, το πάθος του για την ιστορία της επανάστασης και τον πολιτισμό. Κατάλαβα ότι ήταν αναμφισβήτητα ένας κομμουνιστής και ότι έπρεπε να αφήσω στην άκρη την πρωτογενή μου αντίθεση στον αριστερισμό».

Από την πλευρά μας, αποχαιρετούμε τον Αλαίν Κριβίν, αυτόν τον κομμουνιστή μιας άλλης παράδοσης από τη δική μας, έναν αγωνιστή που «δεν είχε καθόλου εγωισμό, και καμιά προσωπική ματαιοδοξία», σύμφωνα με όσα είπε στο αφιέρωμα του Ντεζάν, η πολιτική επιστήμονας Ζανέτ Αμπέλ, συνιδρύτρια της LCR. Τελικά, ο ίδιος διέψευσε με τη ζωή του τον τίτλο του βιβλίου του “ Ça te passera avec l'âge” [Μεγαλώνοντας θα σου περάσει»]. Δεν του πέρασε ποτέ του Αλαίν το πάθος του για την αλλαγή του κόσμου.

 

Χ.Γο.

 

 

 

Στις 17 Οκτωβρίου 1961 έγινε η γνωστή μεγάλη διαδήλωση στο Παρίσι, στην οποία σκοτώθηκαν εκατοντάδες Αλγερινοί με τα πτώματά τους να πετιούνται στον Σηκουάνα.

 

 

 

Η σχέση μου με την Αλγερία

 

του Αλαίν Κριβίν

 

Όταν γύρισα στην Γαλλία από τη Μόσχα αποφάσισα να βοηθήσω το FLN. Οι δύο αδελφοί μου με έφεραν σε επαφή με τη Νεανική Αντίσταση-JR, μέσω της οποίας άρχισα να συμμετέχω στα δίκτυα στήριξης του αλγερινού αγώνα. Η δράση της JR επικεντρωνόταν κυρίως στην παρεμπόδιση της κίνησης των τραίνων που μετέφεραν γάλλους στρατιώτες στην Αλγερία. Καταφέραμε να σταματήσουμε δεκάδες τραίνα, γεγονός που προκάλεσε μεγάλη αίσθηση στην κοινή γνώμη. Το ΓΚΚ ήταν εντελώς αντίθετο σ’ αυτήν την πράξη και στα σαμποτάζ ενάντια στους «συντρόφους μας σιδηροδρομικούς». Αντίθετο ήταν επίσης στη λιποταξία και την ανυποταξία. Η εξήγηση που έδινε γι’ αυτή τη θέση ήταν ότι, σύμφωνα με τη λενινιστική θεωρία, ένας νεαρός κομμουνιστής πρέπει να πηγαίνει στο στρατό προκειμένου να προπαγανδίζει εκεί τις επαναστατικές ιδέες. Παρ' όλα αυτά, το ΓΚΚ δεν δημιούργησε κάποια οργάνωση στην οποία να εντάξει τους νεαρούς κομμουνιστές φαντάρους, με αποτέλεσμα κανένας από αυτούς να μην ξέρει τι έπρεπε να κάνει. Από την στιγμή, μάλιστα, που δεν υπήρχε κάποιο αντίβαρο στις ιδεολογικές πιέσεις που ασκεί η στρατιωτική ζωή, δυστυχώς πολλοί από αυτούς έγιναν ρατσιστές.

Οι δύο αδελφοί μου, σε συνεργασία με τη Γαλλική Ομοσπονδία του FLN, είχαν την ευθύνη της μεταφοράς χρημάτων στην Αλγερία για την ενίσχυση του απελευθερωτικού αγώνα. Κατά καιρούς, τους έδινα κι εγώ κάποια βοήθεια φροντίζοντας για την ασφάλεια των μεταφορών στο Παρίσι, έτσι ώστε οι μαχητές του FLN να μπορούν να το διασχίζουν χωρίς να συναντούν εμπόδια από τα αστυνομικά μπλόκα.

Παίρναμε επίσης «πρωτοβουλίες» σχετικά με τις φυλακές. Από την πλευρά μου, συμμετείχα σε μια προσπάθεια απελευθέρωσης κάποιων φυλακισμένων γυναικών στη πόλη Φρεν, στα προάστια του Παρισιού. Μια ομάδα συντρόφων είχε πετάξει παράνομα πάνω από τη φυλακή με ένα μικρό αεροπλάνο και είχε τραβήξει φωτογραφίες. Εμείς παρακολουθούσαμε την αλλαγή φρουράς μεταξύ της αστυνομίας και των ΜΑΤ στην περίμετρο της φυλακής, προκειμένου να ξέρουμε το δρομολόγιό τους, τον αριθμό τους και κάθε πότε άλλαζε η φρουρά. Τις πληροφορίες που συλλέγαμε τις μεταβιβάζαμε σε άτομα με ψευδώνυμα, την ταυτότητα των οποίων δεν γνώριζα, αλλά που ήταν «πολύ υψηλά ιστάμενα». Ήταν μια επιχείρηση αρκετά καλά οργανωμένη.

Ένα άλλο σοβαρό θέμα στο οποίο δραστηριοποιηθήκαμε ήταν η καταγγελία των βασανιστηρίων. Υπήρχαν κάποια έντυπα που ειδικεύονταν στη δημοσίευση απαγορευμένων κειμένων. Χαρακτηριστική ήταν η περίπτωση του περιοδικού Temoignages et documents sur la guerre en Algerie [Μαρτυρίες και τεκμήρια για τον πόλεμο στην Αλγερία], που κατήγγειλε τη βρώμικη δουλειά που έκαναν οι Γάλλοι στην Αλγερία. Δούλεψα για μεγάλο διάστημα σ’ αυτό το περιοδικό. Με την καταγγελία των βασανιστηρίων καταφέραμε να αναρωτηθούν πολλοί άνθρωποι για την πραγματική φύση της μάχης που έδιναν ο γαλλικός στρατός στην Αλγερία, και αυτό είχε μεγάλη πολιτική σημασία.

Τα δίκτυα στήριξης του FLN ήταν για πολλούς που συμμετείχαν σ’ αυτά ένα καλό πολιτικό σχολείο. Έγιναν πραγματικοί διεθνιστές. Απέκτησαν μια μορφή πολιτικής πρακτικής που είναι πάντοτε χρήσιμη. Μετά από κάποιο διάστημα, στις πολιτικές οργανώσεις που βρεθήκαμε, συνειδητοποιήσαμε ότι ένα μεγάλο μέρος του πυρήνα της γαλλικής άκρας Αριστεράς είχε τις ρίζες του στην αλγερινή επανάσταση. Αυτό που κάναμε τότε ήταν μια στάση διεθνισμού «στην πράξη», όχι στα λόγια.

 

Ο φασιστικός κίνδυνος

 

Μια άλλη σημαντική αιτία που αναστάτωσε τους Γάλλους ήταν η δράση της Οργάνωσης Μυστικός Στρατός-ΟΑΣ1 , γιατί σ’ αυτήν την περίπτωση το πρόβλημα ήταν ο φασισμός. Στην αρχή του πολέμου, με εξαίρεση τους διανοούμενους, η Αριστερά κοιμόταν. Αλλά με τον ΟΑΣ, δηλαδή με τον φασισμό, ο αριστερός κόσμος άρχισε να ξυπνάει και να μετέχει σε αντιφασιστικές δράσεις. Με όλους αυτούς τους σκίνχεντς και τους οπλισμένους σκληρούς ακροδεξιούς στους δρόμους ο κόσμος είχε αρχίσει να φοβάται. Και μετά ήρθαν οι επιθέσεις...Τότε οι φασίστες έβαλαν βόμβα και στο δικό μου διαμέρισμα.

Όταν ο ΟΑΣ άρχισε τη δολοφονική δράση του αντιληφθήκαμε ότι οι νέοι ενδιαφέρονταν πολύ περισσότερο για το φασιστικό φαινόμενο παρά για τον πόλεμο στην Αλγερία. Έτσι δημιουργήσαμε το Πανεπιστημιακό Αντιφασιστικό Μέτωπο, μια μαζική μαχητική οργάνωση στην οποία μετείχαν χιλιάδες φοιτητές στο Παρίσι και στην επαρχία. Το ΓΚΚ ήταν εναντίον μας, αλλά εμείς οι κομμουνιστές ήμασταν επικεφαλής αυτού του μετώπου.

Στον συγκεκριμένο τομέα είχαμε τη δική μας υπηρεσία κατασκοπείας, κάτι που μας βοήθησε να αποκτήσουμε  ευρύτερη αξιοπιστία. Καταφέραμε να συλλάβουμε αυτούς που έβαλαν βόμβα στην εφημερίδα Le Figaro, μια υπόθεση με την οποία οι μπάτσοι ουδέποτε ασχολήθηκαν. Συλλάβαμε τους βομβιστές και τους ανακρίναμε (χωρίς να τους χτυπήσουμε) σε ένα διαμέρισμα για μια ολόκληρη νύχτα, μέχρι να ομολογήσουν. Επάνω τους βρήκαμε έναν κατάλογο με ονόματα 50 αξιωματικών και δεκάδες κλειδιά. Μη ξέροντας τι να τους κανουμε, τους παραδώσαμε στους μπάτσους. Τρία από αυτά τα μέλη του ΟΑΣ στάλθηκαν σε στρατόπεδο συγκέντρωσης.

 

Η σφαγή των Αράβων στο Παρίσι

 

Στις 17 Οκτωβρίου 1961 έγινε η γνωστή μεγάλη διαδήλωση στο Παρίσι, στην οποία σκοτώθηκαν εκατοντάδες Αλγερινοί με τα πτώματά τους να πετιούνται στον Σηκουάνα. Η αντίδραση της κοινής γνώμης ήταν άθλια. Για πολλούς Γάλλους αυτό που συνέβη ήταν απλώς «μια τεράστια διαδήλωση βρωμερών Αράβων, στην οποία επιτέθηκαν οι μπάτσοι».

Εγώ έγινα μάρτυρας ενός φρικτού θεάματος στη συνοικία Grands Boulevards. Ήταν κάτι που μου εντυπώθηκε στη μνήμη και που δεν πρόκειται να το ξεχάσω ποτέ. Έβρεχε, και αυτό έκανε το θέαμα ακόμα πιο ζοφερό. Δεν υπήρχαν αυτοκίνητα στις λεωφόρους της συνοικίας-είχαν μπλοκάρει την κυκλοφορία τους. Ήταν 11 το βράδυ και η σφαγή είχε ήδη γίνει.

Η συνοικία είχε πλημμυρίσει από τα νερά της βροχής, ήταν σκοτεινή, μαύρη- ούτε αυτοκίνητα, ούτε κάποιος ήχος: απόλυτη σιωπή. Και κάθε 50 μέτρα υπήρχαν «σωροί» Αλγερινών-δεν υπάρχει άλλη λέξη για να περιγράψω αυτό που είδα- κοντά στις εισόδους των σπιτιών. Δεν μπορούσες να καταλάβεις ποιος ήταν νεκρός και ποιος όχι. Υπήρχε αίμα. Δεν κουνιόντουσαν, δεν φώναζαν, δεν έλεγαν τίποτα. Σωροί Αλγερινών μέσα στο σκοτάδι, και λόχοι των ΜΑΤ με ρόπαλα στα χέρια, που πηγαινοέρχονταν χωρίς να χτυπούν πια κανέναν.

Το χειρότερο ήταν στην είσοδο των γραφείων της L'Humanité, της εφημερίδας του ΓΚΚ, στη λεωφόρο Πουασονιέρ, με το σιδερένιο ρολό κατεβασμένο και μπροστά του μια μάζα Αλγερινών, νεκρών ή τραυματιών που αιμορραγούσαν∙ εκεί, μπροστά στο κατεβασμένο ρολό. Αυτή η εικόνα δεν ξεχνιέται ποτέ.

Για να αποκαλυφθεί η αλήθεια αυτού του γεγονότος έπρεπε να περιμένουμε σχεδόν μέχρι το τέλος του αιώνα. Σε πολλές συνεντεύξεις οι κομμουνιστές ρωτήθηκαν αν είναι αλήθεια ότι η είσοδος των γραφείων της εφημερίδας είχε παραμείνει κλειστή στους διαδηλωτές. Και εκείνοι απαντούσαν πως πράγματι έγινε αυτό, αλλά ότι δεν μπορούσαν να ενεργήσουν διαφορετικά, ότι έπρεπε να φροντίσουν για την ασφάλεια της εφημερίδας κ.λπ.

 

 

Σημειώσεις:

 

1. Στμ: Η Οργάνωση Μυστικός Στρατός (γαλλικά: Organisation Armée Secrète‎), γνωστή ως ΟΑΣ, ήταν μια ακροδεξιά παραστρατιωτική οργάνωση αντιφρονούντων που δραστηριοποιήθηκε κατά τη διάρκεια του πολέμου της Αλγερίας. Ο ΟΑΣ έβαζε βόμβες σε διάφορα δημόσια κτίρια και σπίτια, έκανε διολοφθορές και τρομοκρατικές επιθέσεις, προσπαθώντας να αποτρέψει την ανεξαρτησία της Αλγερίας από τη γαλλική αποικιακή κυριαρχία. Το σύνθημά του ήταν «Η Αλγερία είναι γαλλική και έτσι θα μείνει».

 

Μετάφραση: Χάρης Γολέμης

 

 

Η αποφυλάκιση –ύστερα από τέσσερις μήνες και διεθνή κινητοποίηση- του Αλαίν Κριβίν (αριστερά), γενικού γραμματέα της Κομμουνιστικής Επαναστατικής Νεολαίας, η οποία είχε διαλυθεί με προεδρικό διάταγμα για τη δράση της τον Ιούνιο του 1968.

 

 

 

 

Ο δικός μας Αλαίν Κριβίν

 

Εμβληματική φυσιογνωμία του Μάη του ‘68 ασφαλώς ήταν και όχι μόνο του γαλλικού. Όμως, ο Αλαίν Κριβίν, που μας άφησε πριν λίγες μέρες, σε ηλικία 81 ετών, ήταν πολύ περισσότερο από «ιστορία». Πρώτον, γιατί ήδη από τους περισσότερους της γενιάς του, τις άλλες “εμβληματικές” φυσιογνωμίες του Μάη, ελάχιστοι είναι αυτοί που ζουν χωρίς να έχουν εγκαταλείψει τα ιδανικά τους, ή και απλώς να πιστεύουν στην αναγκαία και εφικτή χειραφέτηση της ανθρωπότητας όσο ο Αλαίν, ο δικός μας Αλαίν και όλων των άλλων.

Ίσως γιατί, λίγο μεγαλύτερος από τους άλλους φοιτητές του Μάη, ο Αλαίν έφηβος είχε ήδη προλάβει να πολιτικοποιηθεί σε εξαίρετες περιστάσεις. Έφηβος μέσα από τη νεολαία του γαλλικού ΚΚ, αρνείται να ακολουθήσει τη γραμμή του τελευταίου, για «ουδετερότητα» απέναντι στην εξεγερμένη Αλγερία, και θέλει να προσφέρει έμπρακτα την αλληλεγγύη του, μέσα από τα δίκτυα στήριξης στην αλγερινή επανάσταση. Η ευαισθησία και, θα έλεγα, η συνέπεια αυτή, ότι δηλαδή η αλληλεγγύη ή είναι έμπρακτη και χωρίς όρους ή δεν είναι αλληλεγγύη, θα τον χαρακτηρίσει σε όλη του τη ζωή. Όπως και η ματιά προς τους δίπλα, τους άλλους, εδώ κοντά ή και μακριά, στην άλλη γωνιά της γης.

Η εξέγερση του Μάη, αυτή η επανάσταση που δε σκέφτηκε καν να πάρει την εξουσία, του έδωσε τη γνώση για αυτό που περιγράφει ο Τρότσκι: το πόσο αγνώριστοι γίνονται οι άνθρωποι όταν οι ίδιοι εισβάλουν στο προσκήνιο της ιστορίας. Όμως και τις δυσκολίες γέννησης ενός νέου κόσμου, μεταξύ των οποίων ίσως η πιο σημαντική, για την προσωπική και πολιτική πορεία του, να ήταν το άνοιγμα προς τους άλλους, όπως και με την Αλγερία. Το ’68 δεν ήταν έγκλειστο στην Γαλλία, έστω και αν σε αυτή διοργανώθηκε η μεγαλύτερη απεργία παγκοσμίως -αν και... μετά την υποχώρηση των φοιτητών! Το Μεξικό, η Άνοιξη της Πράγας, ο πόλεμος του Βιετνάμ, ..., σημάδευαν ταυτόχρονα την παγκόσμια βαρβαρότητα και τη δυνατότητα ανατροπής της. Το πρώτο καθήκον των Γάλλων ήταν να απευθυνθούν στους Γερμανούς του Ρούντι Ντούσκε και στους Άγγλους του Ταρίκ Αλί. Και να δώσουν τη μάχη ασφαλώς και στο εσωτερικό τους, έως και θεσμικά: ο Αλαίν Κριβίν αναλαμβάνει να διεκδικήσει την Προεδρία της Δημοκρατίας, φαντάρος όντας, για να εξηγήσει πως ο κόσμος δεν αλλάζει με εκλογές!

Όμως, δεν ήταν από καθέδρας μάθημα αυτό: απευθυνόταν σε ένα ολόκληρο εργατικό κίνημα, πραγματικό και οργανωμένο, στα μεγάλα συνδικάτα και κόμματα, των οποίων ακριβώς η «αναποφασιστικότητα», και ίσως περισσότερο ακόμα η ένταξη της ηγεσίας τους στην αστική κοινωνία, ήταν που αφαίρεσε τον κρίσιμο κρίκο από τα εκατομμύρια ανθρώπων που είχαν τεθεί, που τίθενται περιοδικά, σε κίνηση για να αλλάξουν τον κόσμο.

Οι δύο αυτές πλευρές του Αλαίν, η απεριόριστη πίστη του στους ανθρώπους, στους λαούς, στις γενιές, στους “από κάτω”, που ξεσηκώνονται δικαίως, και η κατανόηση της παγκόσμιας διάστασης του κακού τον οδήγησαν, μαζί με τους συντρόφους του, στην προσπάθεια να τα υλοποιήσουν. Αφενός μέσα από ένα πραγματικό διεθνές οργανωτικό πλαίσιο, την 4η Διεθνή, και αφετέρου απέναντι σε όλες τις καταπιέσεις, σε όλους τους κατατρεγμένους του κόσμου.

Ο Αλαίν το εξέφραζε με τον πλέον αυθεντικό τρόπο: δεν έπαψε να προσπαθεί να βοηθήσει παντού, όπου τον χρειάζονταν και το μπορούσε. Όχι για να δίνει μαθήματα στρατηγικής, θεωρίας, αναλύσεων (τα οποία παρεμπιπτόντως τα έδινε ταυτόχρονα εξαίρετα, συγκεκριμένα και παιδαγωγικά): κυρίως για να προσφέρει συγκεκριμένη βοήθεια, στους χωρίς χαρτιά, στους άστεγους, στους πληττόμενους, στους καταδιωκόμενους και στους αγωνιζόμενους. Και για να τους ακούσει, όπως ήξερε να ακούει και τις διάφορες ομάδες, αντιλήψεις, τάσεις -εμείς στην Ελλάδα το είδαμε καλά και επανειλημμένα, κάθε φορά που έκανε το γύρο των διάφορων ομάδων. Προσωπική ικανότητα προφανώς, αλλά κυρίως πολιτικά εκφραστική μιας πίστης, μιας αντίληψης για τον κόσμο: προσιτός, ταπεινός, φιλικός, σεβόμενος τον συνομιλητή του, με χιούμορ και “ανθρώπινος”, ζεστός, ακριβώς τα αντίστροφα από τα αναγκαία για προσωπική ανέλιξη στις αστικές σκάλες της «επιτυχίας».

Αν κρατήθηκε στα αρχικά του ιδεώδη, έτσι, έως το τέλος, αυτό για τον Αλαίν προήλθε από την επιβεβαίωση που του πρόσφερε η ίδια η πορεία του κόσμου και της ανάγκης χειραφέτησης. Όχι αφηρημένα, αλλά μέσα από μια αναγκαία ανασύνθεση των οραμάτων, των επιχειρημάτων, των στρατηγικών, των αγώνων. Των ίδιων των καταπιεσμένων μαζών και των τμημάτων τους που βγαίνουν μπροστά κάθε φορά στη διεκδίκηση της αναγκαίας μας ουτοπίας.

Επειγόντως και υπομονετικά. Αυτό θα κάνουμε. Για να συνεχίσουμε το έργο του Αλαίν, τιμώντας τον όπως ο ίδιος μας έλεγε. Στα ιδεώδη, αλλά και στη μέθοδο.

 

ΓΙΑ ΤΗΝ 
ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΗ ΑΝΑΝΕΩΣΗ, 
ΓΙΑ ΤΟ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟ
ΜΕΛΟΣ ΤΟΥ

Copyright © 2022 - All rights reserved

 | 

Developed by © Jetnet