Η «Εποχή» σ’ αυτό το φύλλο ανοίγει τη συζήτηση για τα επίδικα του κόμματος, ενόψει του Συνεδρίου, σε τρία μέλη της Νεολαίας του, δίνοντας έμφαση στο ζήτημα της πολιτικής συμμετοχής και κινητοποίησης της νέας γενιάς. Συγκεκριμένα, θέτονται τα εξής ερωτήματα:

1. Η νέα γενιά μεγάλωσε με την οικονομική κρίση και ενηλικιώθηκε με την ανθρωπιστική. Η κλιματική/περιβαλλοντική κρίση βρίσκεται σταθερά στο κάδρο, η υγειονομική δυστυχώς καλά κρατεί, τώρα ξέσπασε και πόλεμος. Μέσα σε αυτές τις συνθήκες δεν θα έπρεπε, λογικά, να ευνοείται και να ενισχύεται η συμμετοχική κουλτούρα μεταξύ των νέων ανθρώπων; Αντ’ αυτού, βλέπουμε να φθίνει ο παραδοσιακός τρόπος ενασχόλησης με τα κοινά –πχ κομματική ένταξη– την ώρα, όμως, που μείζονα κοινωνικά θέματα, όπως πχ οι γυναικοκτονίες, ενεργοποιούν και κατεβάζουν στον δρόμο πλήθος νεολαίας (κάτι που δεν συμβαίνει, ωστόσο, με άλλες κινητοποιήσεις όπως, για παράδειγμα, για τα εργασιακά). Πώς ερμηνεύετε αυτή την αντίφαση;

 2. Πριν ένα χρόνο περίπου, μιλώντας στην «Εποχή», η ομότιμη καθηγήτρια Πολιτικής Επιστήμης στο ΕΚΠΑ, Μάρω Παντελίδου Μαλούτα –με αφορμή την έρευνα «Νεολαία, αριστερή ψήφος και ριζοσπαστισμός τη δεύτερη δεκαετία του 2000 που συντόνισε, αλλά και τη χρόνια επιστημονική ενασχόλησή της με τη νέα γενιά– μας είχε πει πως «οι νέοι σήμερα είναι συμμετοχικοί πολίτες εν αναμονή». Ως μέλη της Νεολαίας του ΣΥΡΙΖΑ τι είναι αυτό που προσδοκάτε –και επιδιώκετε– από τη λειτουργία του κόμματος, ποια είναι τα δικά σας καθήκοντα, αλλά και τα καθήκοντα που βάζετε στην ηγεσία του, προκειμένου να δημιουργηθούν εκείνες οι ελκυστικές διαδικασίες που θα μετουσιώσουν την αναμονή σε δράση; Ποιο θα μπορούσε να είναι το αντίδοτο στην αποχή, η οποία συνεχίζει να καταγράφεται ψηλά;

 3. Από τη σκοπιά των κομματικά ενεργών νέων ανθρώπων, είστε ικανοποιημένοι από τον τρόπο διεξαγωγής του προσυνεδριακού διαλόγου; Από τα θέματα που μπαίνουν, από την πολιτικοποίηση –ή μη– της συζήτησης, από τη συμμετοχή στις διαδικασίες; Τι σημαίνει για σας εμβάθυνση της εσωκομματικής δημοκρατίας, μέσα από ποιες διαδικασίες περνά, τι χαρακτηριστικά δίνετε στην έννοια της διεύρυνσης του κόμματος και πώς θα περιγράφατε το ενεργό κομματικό μέλος;

 

 

 

 

Βασίλης Γλέζος:

Συλλογικός δρόμος, για να μην μείνουμε πολίτες εν αναβολή

 

1. Η τελευταία 15ετία έχει στιγματιστεί από τις διαδοχικές κοινωνικές κρίσεις, οι οποίες εμφανίζονται ως επιμέρους, αλλά είναι στο τέλος της ημέρας κρίσεις του υφιστάμενου τρόπου παραγωγής. Η ιστορία των τελευταίων χρόνων, όμως, δεν είναι μόνο ιστορία καπιταλιστικών κρίσεων, αλλά και μια ιστορία αντίστασης, οργάνωσης και διεκδίκησης. Στους αγώνες αυτούς έχει πρωτοστατήσει η νέα γενιά. Από την εξέγερση του Δεκέμβρη του 2008, μέχρι τις πλατείες και τους αγανακτισμένους, τα τελευταία χρόνια είναι γεμάτα με την προσπάθεια του κόσμου να συμμετάσχει ενεργά στην πολιτική, μια δυνατότητα την οποία δεν του παρέχει το πολιτικό σύστημα, καθώς για το τελευταίο η συμμετοχή εξαντλείται μόνο στην εκλογική διαδικασία. Ένας τρόπος που ο κόσμος έχει βρει για να υπερβεί αυτή την κατάσταση, είναι μέσα από τη χρήση των ψηφιακών μέσων. Αυτό εξηγεί υπό μια έννοια το γιατί εμφανίζεται ως μεγαλύτερη η διάθεση του κόσμου να συμμετέχει σε κάποιους αγώνες, ενώ δεν συμμετέχει σε άλλους. Mε άλλα λόγια, είναι η προσφορά του μέσου που καθιστά ευνοϊκότερο έναν συγκεκριμένο αγώνα και λιγότερο αποτελεσματικό έναν άλλο. Υπό αυτή την έννοια, χρέος της Αριστεράς είναι να κατανοήσει την πραγματικότητα και να αξιοποιήσει τα νέα εργαλεία, χωρίς να αφήσει πίσω τα παλιά, μιας και στο τέλος της ημέρας ανεξάρτητα από που ξεκινάει η συνάντηση με την νέα γενιά, για να μπορέσει να είναι αποτελεσματική ως προς τη δράση, οφείλει να καταλήξει στους δρόμους. Δεν είναι τυχαίο ότι ανά διαστήματα ξεπροβάλλουν κινήματα μέσα από τα social media, τα οποία εκφράστηκαν στη συνέχεια στον πραγματικό κόσμο, όπως αυτό της e-food ή το παράδειγμα με την υπόθεση της Γεωργίας από τη Θεσσαλονίκη. Προσωπικά θεωρώ ότι τόσο η διαδήλωση, όσο και τα social media είναι εργαλεία τα οποία αν τα χρησιμοποιήσει κανείς στη σωστή διαλεκτική βάση, μπορεί να εκφράσει τις αγωνίες και τα αιτήματα των νέων ανθρώπων.

2. Διατηρώ μάλλον κάποιες επιφυλάξεις ως προς αυτόν τον χαρακτηρισμό. Αισθάνομαι με όλα όσα συμβαίνουν, και άλλωστε αναφέραμε πιο πάνω, ότι μάλλον πρόκειται για πολίτες «εν αναβολή», υπό την έννοια ότι όλα μας τα σχέδια και τα όνειρα αναβάλλονται για ένα «αργότερα», το οποίο ενδέχεται να μην έρθει ποτέ. Εκτός αν το πάρουμε απόφαση ότι ο ατομικός δρόμος δεν συνιστά σε καμία των περιπτώσεων λύση σε συλλογικά προβλήματα. Αυτός, πιστεύω, ο ρόλος ανήκει στην Αριστερά. Όχι να δώσει απαντήσεις, αλλά να βοηθήσει τους νέους και τις νέες να θέσουμε μαζί τα ερωτήματα και να αναζητούν τη διέξοδο από την κατάσταση που βιώνουμε. Ως νεολαία ΣΥΡΙΖΑ, έχω την άποψη ότι κινούμαστε σε αυτήν ακριβώς την κατεύθυνση και αυτό φαίνεται και από τη λειτουργία που είχαμε όλο το προηγούμενο διάστημα, καθώς η ίδρυση Δικτύων σε μια σειρά από κοινωνικά πεδία, στα οποία ο χώρος μας συνολικά δεν είχε παρέμβαση, δείχνει ότι οι νέοι άνθρωποι ανταποκρίνονται στα συλλογικά καλέσματα. Νομίζω ότι και από τον ΣΥΡΙΖΑ–ΠΣ επιδιώκουμε περίπου το ίδιο. Το να βγει ξανά χωρίς φόβο στην κοινωνία. Ο Γκράμσι έλεγε ότι «το να λες την αλήθεια, είναι πράξη επαναστατική». Νομίζω αυτό χρειάζεται και ο ΣΥΡΙΖΑ–ΠΣ όσο και η κοινωνία σήμερα. Χρειάζεται να μιλήσει ειλικρινά για όσα έκανε, για όσα δεν έκανε και για όσα προτίθεται να κάνει.

3. Η συμμετοχή στις διαδικασίες του προσυνεδριακού διαλόγου δεν είναι ικανοποιητική, θέλω να πιστεύω, για κανέναν. Είναι προφανές ότι αυτό οφείλεται, μεταξύ άλλων, στην κρίση του κομματικού φαινομένου και ως εκ τούτου σε έναν βαθμό υπερβαίνει τον ίδιο τον ΣΥΡΙΖΑ. Αυτό, όμως, δεν μπορεί να αποτελέσει ούτε ελαφρυντικό, ούτε δικαιολογία. Ο προσυνεδριακός διάλογος είναι σε γενικές γραμμές πλούσιος, με διαφορετικές αντιλήψεις και θεωρήσεις, οι οποίες συζητάνε μεταξύ τους και συνδιαμορφώνουν, κάτι που μας θυμίζει ότι ο ΣΥΡΙΖΑ είναι ένα κόμμα αριστερό, που στο DNA του έχει την έννοια της διαλεκτικής και της συνδιαμόρφωσης. Υπήρχαν περιπτώσεις ορισμένων μελών, αν είναι μέλη τέλος πάντων, οι οποίοι χρησιμοποίησαν το προηγούμενο διάστημα χυδαία γλώσσα απέναντι σε όσους διαφωνούσαν, κάτι το οποίο υποχώρησε μετά και την παρέμβαση του προέδρου, τον οποίο εκείνοι επικαλούνταν για να λένε όσα χυδαία έλεγαν. Δεν πρέπει, όμως, να επιτρέψουμε να στιγματίσουν την κορυφαία μας διαδικασία. Η εμβάθυνση της δημοκρατίας είναι μια τεράστια και ιδιαίτερα ουσιαστική συζήτηση, η οποία χρειάζεται 3 συνέδρια ταυτόχρονα για να απαντηθεί. Αν, όμως, μπορούσα να απαντήσω εν συντομία, για μένα εμβάθυνση είναι η περαιτέρω συμμετοχή στην διαδικασία λήψης αποφάσεων. Η διεύρυνση του κόμματος δεν είναι μια τακτική, όπως πολλές φορές ερμηνεύεται, αλλά ένα συνεχές, το οποίο ξεκινά από τη στιγμή που θέτεις τον εαυτό σου στην υπόθεση του κοινωνικού μετασχηματισμού. Και αυτό το πράγμα δεν μπορείς να το καταφέρεις παρά με διεύρυνση των ιδεών σου, των επιχειρημάτων σου, των αξιών σου, των ανθρώπων σου. Το ενεργό κομματικό μέλος είναι αυτός που δεν είναι μέλος στον ελεύθερό του χρόνο, αλλά σκέφτεται όπου βρεθεί και όπου σταθεί πώς θα συμβάλει στην επίτευξη του συλλογικού στόχου είτε βρισκόμενος στον κοινωνικό του χώρο, είτε στον εργασιακό κλπ. Διαφορετικά δεν είσαι ενεργό μέλος, αμφιβάλλω δε αν είσαι και μέλος. Είσαι σίγουρα φίλος και με αυτή την έννοια δεν είναι εύστοχη η καταστατική διάκριση που έκανε η αντίστοιχη επιτροπή.

 

Ο Βασίλης Γλέζος είναι μέλος του Κεντρικού Συμβουλίου Νεολαίας ΣΥΡΙΖΑ

 

 

 

Κορίνα Μανιάκα:

Η νεολαιΐστικη οργή να μετουσιωθεί σε πολιτική ελευθερίας κι αξιοπρέπειας

 

1. Η γενιά μας είναι η γενιά μιας πολυεπίπεδης κρίσης, η οποία από το 2006 ως σήμερα δεν σταμάτησε να εκτυλίσσεται. Ωστόσο, αποτελούμε και πολιτική γενιά, γενιά που διαμορφώθηκε από συγκεκριμένα πολιτικά γεγονότα. Αναφέρομαι στον Δεκέμβρη της εξέγερσης του 2008, στον Δεκέμβρη που ήταν η ερώτηση. Η μόνιμη κρισιακή κατάσταση και συλλήβδην τα πολιτικά γεγονότα που μας πλαισίωσαν, μας έδωσαν ένα ακόμη χαρακτηριστικό: την οργή, που έρεε και ρέει διάχυτη. Το μεγάλο στοίχημα ήταν και είναι η μετουσίωση της νεολαιΐστικης οργής σε πολιτική για την ανθρώπινη ελευθερία κι αξιοπρέπεια, προτού την εκμεταλλευτούν οι δυνάμεις της συντήρησης. Μοναδική οδός για να συμβεί αυτό είναι το όραμα ή αλλιώς ένα πολιτικό σχέδιο για την επόμενη μέρα ενός άλλου κόσμου που είναι εφικτός, αφού ό,τι άλλο έχουμε ζήσει, έχει αποτύχει. Κάνοντας τούτη την παραδοχή, αντιλαμβανόμαστε γιατί έχει ριζώσει σε τέτοιο βάθος η κρίση εκπροσώπησης στη νεολαία. Εξ αυτού κι η φθίνουσα πορεία της ενεργούς πολιτικής συμμετοχής με συμβατικούς τρόπους, δηλαδή με την οργάνωση στη βάση πολιτικών υποκειμένων, που φαντάζει σαν ενσωμάτωση. Η ανείπωτη ανασφάλεια, ο αγώνας για επιβίωση και η πολιτική κατάθλιψη, εξαιτίας προσδοκιών που δεν πραγματώθηκαν ποτέ, κατέστησαν τη νεολαία ανήμπορη να ονειρευτεί και τις συστημικές δυνάμεις, που παραδοσιακά κινδυνεύουν απ' τα όνειρα της, έτοιμες να εκμεταλλευτούν και να βαθύνουν την απογοήτευση, προκειμένου να ενισχύσουν την απομόνωση και τον ατομικό δρόμο, τη στιγμή που πρέπει να αγωνιστούμε συλλογικά για μία ζωή χωρίς θηλιά, μία ζωή με αξιοπρέπεια. Ενισχύθηκε η λογική της ανάθεσης και τα επικίνδυνα αφηγήματα κατά τα οποία δεν υπάρχει λόγος, διότι δεν επέρχεται αποτέλεσμα, για τη συλλογική ζωή και δράση. Και παρατηρούμε πράγματι κόμματα της Αριστεράς να ξεχνούν αυτό τον πρωταρχικό τους στόχο, δηλαδή τη συλλογική διεκδίκηση και κατ' επέκταση τον κοινωνικό μετασχηματισμό, τον από την κοινωνική βάση μετασχηματισμό των σχέσεων εξουσίας. Στο παράδειγμα του φεμινιστικού και του εργατικού κινήματος, που παλεύουν για την άρση συντρεχουσών ανισοτήτων, να λάβουμε υπ’ όψιν μας την εντατικοποίηση της εργασίας, τη σαθρότητα συνδικαλιστικών οργανώσεων που έχουν πια ενσωματωθεί στο κυρίαρχο καταπιεστικό σύστημα (π.χ. ΓΣΕΕ) και μία πολυετή συνθήκη εξαθλίωσης νέων εργαζομένων (κατώτατος, επισφάλεια, ποινικοποίηση απεργίας, εργοδοτική αυθαιρεσία). Η συστημική αντεπίθεση στις δυνάμεις της εργασίας, από την πτώση του αντίπαλου δέοντος του καπιταλισμού κι έπειτα, άρχισε να καθιστά τη συλλογική διεκδίκηση σε εργασιακούς χώρους φαινομενικά μη αποτελεσματική και αποθαρρυντική. Το φεμινιστικό κίνημα έδωσε και δίνει μια νέα οδό για την έκφραση διεκδικήσεων και τολμά να συγκρούεται με καταπιεστικούς πόλους εξουσίας, όπως η Εκκλησία. Το χρέος της Αριστεράς είναι να ακούσει τα νέα κινήματα πλαισιώνοντάς τα με όρους υλιστικούς. Να μιλήσει για τις ανισότητες και τις καταστροφές χτυπώντας τη ρίζα που τις καθιστά κραταιές, το σύστημα του κοινωνικού δαρβινισμού. Κατ' επέκταση η Αριστερά οφείλει καθημερινά να δίνει ολιστική μάχη στα πλαίσια της κύριας παγκόσμιας διαιρετικής τομής, του κεφαλαίου και της εργασίας, αλλιώς δεν είναι Αριστερά.

2. Δεν υπάρχει τίποτα πιο ελκυστικό για τη νεολαία από ένα αγωνιστικό πρόταγμα δημοκρατίας, με στόχο την απελευθέρωση από καταπιεστικά δεδομένα, όταν μετρά πράγματι η άποψή της, η οποία προφανώς δεν αποτυπώνεται μονάχα σε μία εκλογική διαδικασία. Το επίδικο της επόμενης του Συνεδρίου είναι να υπάρχει ένα κόμμα Ριζοσπαστικής Αριστεράς, διότι μόνο αυτή απαντά στα άγχη και τις ανάγκες μας, το οποίο θα διέπεται από δημοκρατικές διαδικασίες, που θα ξεκινούν απ' την κομματική βάση και θα καθιστούν τις ηγεσίες εντολοδόχους και υπόλογες, των οποίων η ομαλή διεξαγωγή κι η εφαρμογή των αποφάσεών τους θα διασφαλίζεται από τα δημοκρατικά εκλεγμένα κομματικά όργανα, απ' τις κομματικές δομές. Μόνο στέλνοντας το μήνυμα πως η ανάθεση είναι το πρόβλημα κι όχι η λύση, πως η άποψη κάθε υποκειμένου σε ένα συλλογικό υποκείμενο της Αριστεράς είναι υπολογίσιμη όσο κάθε άλλου μέλους, από την πολυπληθή βάση ως τα όργανα ηγεσίας, μόνο έτσι θα πειστεί η νέα γενιά πως μπορεί συλλογικά να ανατρέψει ό,τι την καταδυναστεύει, μετουσιώνοντας την αναμονή σε δράση. Ωστόσο, η νέα γενιά δεν μπορεί πια να εμπιστεύεται σε διακηρυκτικό επίπεδο. Η ανατρεπτική διακήρυξη πρέπει να συναντηθεί με την αντίστοιχη ριζοσπαστική πράξη για να δώσει στη νεολαία το όραμα και την ελπίδα, προκειμένου να αγωνιστεί ξανά μαζί με τον ΣΥΡΙΖΑ για την επόμενη μέρα, που θα είναι μέρα για τους πολλούς.

3. Εκτιμώ πως ο προσυνεδριακός διάλογος εκτυλίσσεται με πολύ πιο γρήγορες διαδικασίες απ' αυτές που θα άρμοζαν σε ένα κόμμα της αριστερής πανευρωπαϊκής πρωτοπορίας. Κατ' επέκταση, φαίνεται μια έκπτωση στην ποιότητα των διαδικασιών. Και εξηγούμαι: στην εντατικοποιημένη καθημερινότητα, ο δεδομένος χρόνος δεν είναι αρκετός, ώστε όλα τα κομματικά μέλη και τα δυνάμει μέλη να μελετήσουν σε βάθος τις νέες θέσεις, τις καταστατικές προτάσεις και το προοίμιο, πολλώ δε μάλλον να μπουν σε διαδικασία σύγκρισης και συζήτησης των νέων σχεδίων κειμένων και των προηγούμενων αποφάσεων. Οι παρουσιάσεις των σχεδίων, τόσο στη σκιά αιφνίδιων προσθηκών στις προτάσεις καταστατικών αλλαγών, όσο και στη σκιά της συγκυρίας της εμπόλεμης σύρραξης στην ευρωπαϊκή γειτονιά μας, καταλήγουν σε επιδερμικές περιλήψεις κειμένων και αποπολιτικοποιημένες συζητήσεις, όχι λόγο κάποιας στελεχιακής ανεπάρκειας, αλλά λόγο της εξαιρετικά μεγάλης πυκνότητας του πολιτικού χρόνου. Οι διαδικασίες δεν σημειώνουν απαρτίες, πράγμα που σίγουρα δεν σχετίζεται με ένα μαζικό λαϊκό κόμμα, του οποίου προϋπόθεση, μέσα σε όλα, είναι και τα ενεργά μέλη, τουλάχιστον καταστατικά και τουλάχιστον κατά πλειοψηφία. Χωρίς συμμετοχή στις διαδικασίες ούτε η δημοκρατία εξασφαλίζεται, ούτε η συνδιαμόρφωση με στόχο τα κοινά αφηγήματα και την όποια δυνατή –κι απαραίτητη– ιδεολογική ομοιογένεια της κομματικής βάσης.

 

Η Κορίνα Μανιάκα είναι μέλος του Κεντρικού Συμβουλίου της Νεολαίας ΣΥΡΙΖΑ

 

 

 

 

Βίκυ Τσεφαλά:

Αναγκαίο ένα διαφορετικό πολιτικό παράδειγμα παντού και κάθε μέρα

 

1. Οι κρίσεις για τη γενιά μου είναι πλέον μία κανονικότητα, καθώς μέσα σε αυτές μεγαλώσαμε, και όχι η εξαίρεση. Είναι η κανονικότητα που έχουμε ζήσει μεγάλο μέρος της εφηβικής και όλη την ενήλικη ζωή μας μέχρι σήμερα. Εννοώ ότι, συνήθως, όταν θέλουμε να περιγράψουμε μία κατάσταση ως κρίση, εννοούμε κάτι παροδικό, κάτι έντονο και δύσκολο, που όμως συνήθως έχει πεπερασμένη διάρκεια, τουλάχιστον ένα προσδιορίσιμο τέλος, και αποτελεί μία «παρένθεση», δηλαδή μία εξαίρεση από μία περίοδο ομαλότητας. Όταν όλη σου η ζωή όμως είναι κρίσεις, η μία μετά την άλλη, ή παράλληλες μεταξύ τους, όπως συμβαίνει σήμερα, νιώθεις ότι τα ‘χεις δει όλα, ότι έχεις κουραστεί τόσο, που όλα τα άλλα σου φαίνονται πολυτέλεια και σε ενδιαφέρει ως επί το πλείστον πώς η θέση σου σε αυτόν τον κόσμο θα γίνει τέτοια που να μην σε ακουμπούν –ή τουλάχιστον να σε ακουμπούν λιγότερο– αυτές οι κρίσεις. Για αυτό πιστεύω ότι, γενικά, δεν ευνοείται σήμερα η κομματική ένταξη. Όχι γιατί είναι ξεπερασμένη, κάθε άλλο κατά τη γνώμη μου, αλλά γιατί δεν είναι ο κυρίαρχος, ο πιο δημοφιλής τρόπος να παλεύεις ενάντια σε αυτή την εξαιρετικά δύσκολη και επίπονη καθημερινότητα. Υπάρχουν, όμως, μεγάλα κοινωνικά προβλήματα και συγκρούσεις από τις οποίες δεν γλιτώνει κανείς, όσο και αν παραμυθιάζει ενδεχομένως τον εαυτό του ότι θα βρει μόνος/μόνη λύσεις, που μας αγγίζουν όλες και όλους. Είτε είναι κανείς πλούσιος, είτε φτωχός, όσο και αν μπορεί να πιστεύει κανείς ότι δεν τον αφορούν. Τέτοιες είναι η έμφυλη βία, η κλιματική κρίση, ο πόλεμος. Γι’ αυτό πιστεύω ότι τέτοιες κινητοποιήσεις κατεβάζουν στον δρόμο μαζικά τους νέους και τις νέες, και καλά κάνουν δηλαδή, και μάλιστα οργανώνονται και με νέα μέσα συντονισμού (πρωτοβουλίες μέσω social media). Γιατί από αυτά δεν ξεφεύγει κανείς και καμιά μας, όλοι/ες είμαστε εν δυνάμει θύματα, κάτι που δεν το αντιλαμβάνεται ο άλλος στο πετσί του δυστυχώς, για ζητήματα όπως το ασφαλιστικό ή το προσφυγικό. Και εκεί είναι ο δικός μας ο ρόλος ως Αριστερά. Να επαναφέρουμε την ταξικότητα και την ανάγκη της κοινωνικής οργάνωσης στη συζήτηση, αλλά και να αξιοποιήσουμε αποτελεσματικά τα νέα μέσα συντονισμού για να μαζικοποιήσουμε τις πρωτοβουλίες μας. Στα εργασιακά, για παράδειγμα, η απογοήτευση τόσων χρόνων από τη διάλυση εργασιακών δικαιωμάτων, έχει δημιουργήσει το αίσθημα στους νέους ότι η οργάνωση, ή ένταξη, η συγκρότηση συνδικάτων είναι μάταιη. Και αυτό είναι κάτι που πρέπει να το αλλάξουμε.

2. Από τη λειτουργία του ΣΥΡΙΖΑ προσδοκούμε και επιδιώκουμε να κάνει τα μέλη του κατά τέτοιο τρόπο ενεργά και συμμέτοχα, που αυτό να του επιτρέπει να έχει παρουσία παντού. Να μας οπλίζει και να οπλίζουμε το κόμμα μας με σχέδιο, αυτοπεποίθηση και μεθοδολογία οργάνωσης για να φτιάξουμε οργανώσεις και πρωτοβουλίες όπου υπάρχουν ανάγκες και άνθρωποι που θεωρούμε ότι οφείλουμε να εκπροσωπήσουμε. Να είμαστε ο καθένας και η καθεμιά ο ΣΥΡΙΖΑ στον κοινωνικό του χώρο. Με διαβούλευση, με ευρύτερες συζητήσεις για κομβικά ζητήματα όπως οι πολλαπλές κρίσεις που αντιμετωπίζουμε. Οι άνθρωποι που θέλουμε να φέρουμε κοντά μας δεν προσδοκούν από τον ΣΥΡΙΖΑ ούτε μία μετριοπαθή διαχείριση της κατάστασης, ούτε χλιαρές τοποθετήσεις για τη συγκυρία. Προσδοκούν να μάθουν την αλήθεια και να αποκτήσουν ξανά την ελπίδα μέσα από το όραμα που θα φτιάξουμε μαζί. Αντίδοτο στην αποχή, όχι μόνο από τις εκλογές, αλλά και από την ενεργό πολιτική συμμετοχή, μπορεί να είναι μόνο το διαφορετικό πολιτικό παράδειγμα, όχι ενός κόμματος, που ο άλλος όμως πρέπει να το βλέπει μπροστά του. Και αυτό αφορά και τις διαδικασίες μας. Θα πρέπει το διαφορετικό μας παράδειγμα να το βλέπει ο άλλος κάθε μέρα στη γειτονιά του, στην εργασία του, στο πανεπιστήμιό του. Να βλέπει ανθρώπους με όρεξη για προσπάθεια και δράση.

3. Ενεργό κομματικό μέλος σημαίνει ενεργή και άμεση συμμετοχή στις δράσεις, στις διαδικασίες, στις διαβουλεύσεις και τις εσωκομματικές και τις ευρύτερες, συμμετοχή στη συνδικαλιστική πρακτική του κόμματος και της νεολαίας, αλλά και συνεχής επερώτηση για τα χρήσιμα και ουσιαστικά για την κοινωνία ζητήματα που θα πρέπει να αναδεικνύουμε. Αυτά πάνε χέρι–χέρι. Για να αμφισβητείς πρέπει να συμμετέχεις. Και το αντίστροφο. Εσωκομματική δημοκρατία σημαίνει ειλικρινής αποτύπωση των πολιτικών συναινέσεων και των διαφωνιών. Μακριά από μας οι προσωπικές επιθέσεις, η καρικατούρα της διαφορετικής άποψης. Αλλά σημαίνει και σεβασμός της αρχής της πλειοψηφίας, υπηρέτηση των αποφάσεων με συνέπεια και ευθύνη, δέσμευση γύρω από το κοινό μας σχέδιο, το οποίο έχουμε ευθύνη να υλοποιούμε, και με τις αντίστοιχες επιπτώσεις όταν αυτό δεν συμβαίνει. Ζωντανό, συμμετοχικό κόμμα δεν είναι, κατά τη γνώμη μου, αυτό που απλά ψηφίζουν όλοι για μια σειρά από πράγματα, αλλά αυτό που η καθημερινή πολιτική και οργανωτική του λειτουργία αφορά όλα τα μέλη του.

 

Η Βίκυ Τσεφαλά είναι δικηγόρος, μέλος της Γραμματείας Νεολαίας ΣΥΡΙΖΑ

 

ΓΙΑ ΤΗΝ 
ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΗ ΑΝΑΝΕΩΣΗ, 
ΓΙΑ ΤΟ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟ
ΜΕΛΟΣ ΤΟΥ

Copyright © 2022 - All rights reserved

 | 

Developed by © Jetnet