Βιώνουμε την πραγματικότητα διαμεσολαβημένη. Η επαφή μας με τον κόσμο φιλτράρεται συστηματικά. Από πρόσωπα και από προσωπεία. Από αυτή την ατελείωτη παράλληλη παραγωγή κενού και περιεχομένου που είναι τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Συνεχώς ελέγχουμε. Συνεχώς παραδιδόμαστε σε μια άσκοπη επαφή με έναν κόσμο κωδικοποιημένο. Και παραδίδουμε χρόνο, διαρκώς παραδίδουμε χρόνο. Όλα τα ενδιάμεσα των δραστηριοτήτων μας, έρμαια στην επαφή μας με τις μικρές οθόνες. Ο κενός χρόνος, τα διαλείμματα, οι ώρες χωρίς ενέργειες. Και οι μικρές αυτές στιγμές μεγεθύνονται. Ο έξω κόσμος συσσωρεύεται στην παλάμη του χεριού μας. Συνεχώς εξετάζουμε μια αλλαγή που δεν αλλάζει, μια εξέλιξη που δεν εξελίσσεται.

Οι όροι της δραστηριότητάς μας στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης γίνονται όροι κοινωνικοποίησης. Εδώ δεν υπάρχει μοναξιά. Εδώ δεν υπάρχει λάθος. Εδώ υπάρχουμε μόνο εμείς πολλαπλασιασμένοι. Στη συμφωνία των φίλων και των ακολούθων που εμείς οι ίδιοι έχουμε επιλέξει. Στον πολλαπλασιασμό του εαυτού μας κάτω από χίλια ευνοϊκά μάτια. Στην αποδοχή των προεκτάσεών μας σε ένα παιχνίδι στημένο από εμάς και ταυτόχρονα εν αγνοία μας. Κάθε ένας είναι προσιτός και προσπελάσιμος. Οι γνώμες είναι ισόποσες και μοιάζουν να κουβαλούν το ίδιο βάρος. Η συμφωνία που εξασφαλίζουμε από τις λίστες φίλων με παρόμοια χαρακτηριστικά και κοσμοαντιλήψεις τονώνει την ορθότητα της γνώμης μας όποια και αν είναι αυτή. Η δομή της μηχανής αυτής καλλιεργεί τον φανατισμό. Βρίσκεται στην καρδιά και την ουσία της. Βρίσκεται στη δημοφιλία της και την εξάρτησή μας. Οι γνώμες μας διαρκώς ενισχύονται. Όχι με επιχειρήματα ή έρευνα. Αλλά με άνευ όρων αποδοχή. Με διαρκείς διατυπώσεις παρόμοιων παραλλαγών της ορθότητάς μας.

Έχουμε την αίσθηση πως όλοι αυτοί οι τρόποι δεν περνούν στην πραγματική ζωή; Πως όλη αυτή η στάση μας αφήνει ανεπηρέαστους; Πως υπάρχει μια πραγματικότητα περιφρουρημένη από όλα αυτές τις συνθήκες; Ένας εαυτός προστατευμένος από τον άλλο, το διαδικτυακό εαυτό μας; Ο πόλεμος στην Ουκρανία είναι ενδεικτικός. Του φανατισμού και της υποκρισίας μας, του οπαδισμού και της μηδενικής πραγματικής εμπλοκής μας. Εδώ δεν υπάρχουν αποχρώσεις, λεπτομέρειες, χώρος για δεύτερες σκέψεις. Επέλεξε με ποιόν είσαι και ζήσε τις συνέπειες. Πάρε θέση, διαρκώς οφείλεις να παίρνεις θέση ξεκάθαρη και απόλυτη για οτιδήποτε συμβαίνει, με όσο γίνεται πιο καταφατικό τρόπο. Καταδίκασε, απόδωσε ευθύνες, παρατάξου. Μίλα σαν να γνωρίζεις τα πάντα, σαν όλα αυτά να τα περίμενες, σαν να ήσουν έτοιμος από καιρό αφού στην πραγματικότητα ήξερες πως θα συμβούν.

Είναι ο εαυτός μας όπως υπέπεσε. Βγαλμένος από την οθόνη σε έναν πραγματικό κόσμο που μοιάζει όλο και πιο εχθρικός. Όλο και λιγότερο προσπελάσιμος μέσα στην ασάφεια και την τυχαιότητα του. Εκεί έξω δεν έχει φίλους, ακολούθους και μπλοκαρισμένους. Μόνο μια άμορφη μάζα αγνώστων που δεν γνωρίζουμε τις απόψεις και τα προφίλ τους. Που δεν ξέρουμε που θα συνταχθούν όταν διατυπώσουμε την αλάνθαστη άποψή μας. Ένα πλήθος τοποθετημένο εκεί σαν απλώς για να μας απογοητεύει.

Όλο αυτό είναι λάθος. Είναι φανατισμός στο όνομα του φανατισμού ακόμα και όταν δεν υπάρχει διακύβευμα – πόσο μάλλον όταν υπάρχει. Είναι διαρκής επίδειξη και ηθικολογική ορθότητα με όλες μας τις προθέσεις να εγκαλούν διαρκώς το διαφορετικό. Είναι κατανάλωση και ταυτόχρονη επιβεβαίωση του εαυτού χωρίς ουσιαστικό επίδικο. Μια άρρωστη δραστηριότητα ενός συναχωμένου κόσμου πολλαπλασιασμένη από τα αντανακλαστικά που δημιουργήθηκαν στον εγκλεισμό.

Αλλά κάπου πρέπει να υπάρξει ένα όριο. Μια προσωπική στάση και μια παραδοχή πως δεν πάει άλλο. Μια συνειδητοποίηση πως οι παράλληλοι κόσμοι κάνουν την πραγματικότητα να ατροφεί. Και η πραγματικότητα δεν είναι πολυτέλεια. Είναι πραγματικότητα. Το μόνο καλό, το μόνο κακό που μπορούμε να έχουμε.

Αρκετά λοιπόν επικοινωνήσαμε. Ήρθε η ώρα να περιπλανηθούμε.

 

Θωμάς Τσαλαπάτης tsalapatis.blogspot.com Περισσότερα Άρθρα
ΓΙΑ ΤΗΝ 
ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΗ ΑΝΑΝΕΩΣΗ, 
ΓΙΑ ΤΟ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟ
ΜΕΛΟΣ ΤΟΥ

Copyright © 2022 - All rights reserved

 | 

Developed by © Jetnet