Προ ολίγων ημερών ένα τραγικό εργατικό δυστύχημα σημειώθηκε στα Γρεβενά, όπου τρεις άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους από έκρηξη σε εργοστάσιο της περιοχής. Παράλληλα, σε διάφορους τομείς εργασίας, οι εργαζόμενοι αντιμετωπίζουν πολλαπλά προβλήματα: επισφάλεια, μαύρη εργασία, μη ικανοποιητικούς μισθούς και πολλά ακόμα. Η «Εποχή», ενόψει και του 3ου Συνεδρίου του ΣΥΡΙΖΑ–ΠΣ, ζητά από 3 συνδικαλιστές να απαντήσουν στα εξής ερωτήματα για τον χώρο της εργασίας:

 1. Ο κόσμος της εργασίας υποφέρει από τις πολιτικές της ΝΔ: ακρίβεια, εργασιακή υποτίμηση, επισφάλεια, αγνόηση της νομοθεσίας, κατάργηση των μηχανισμών προστασίας της εργασίας, όλα συμβάλλουν στην ανακατανομή της ισχύος υπέρ του κεφαλαίου. Από την άλλη, είναι εκκωφαντική η απουσία της «επίσημης» ηγεσίας του συνδικαλιστικού κινήματος. Τι πρέπει και τι μπορεί να γίνει, για να αλλάξει το τοπίο της συνδικαλιστικής «ερήμωσης»;

2. Στην εποχή της πράσινης, αλλά και της ψηφιακής μετάβασης, απαιτούνται νέα εργαλεία, σταθερές ανατρέπονται, δεδομένα αναθεωρούνται. Την ίδια στιγμή, βλέπουμε νικηφόρους αγώνες τόσο από τα νέα, όσο και από τα ιστορικά συνδικαλιστικά υποκείμενα –οι ντελιβεράδες της e-food και το σωματείο της Cosco είναι χαρακτηριστικές περιπτώσεις. Πώς νομίζετε ότι μπορεί να ξεκινήσει μια διαδικασία ανασύνταξης του συνδικαλιστικού κινήματος στη νέα αυτή πραγματικότητα;

3. Στις ηγεσίες των κομμάτων, ακόμα και της Αριστεράς, μειώνεται η εκπροσώπηση του μαχόμενου συνδικαλισμού. Θεωρείτε ότι αυτό επηρεάζει τον χαρακτήρα των κομμάτων; Με την εκλογή της ηγεσίας από καθολική ψηφοφορία, από το σύνολο των μελών, εκτιμάτε ότι θα ενισχυθεί ή θα αποδυναμωθεί η συγκεκριμένη τάση;

 

 

Θεμιστοκλής Αμπλάς:

Ο δρόμος είναι μακρύς, αλλά το συνδικαλιστικό τοπίο θα αλλάξει

 

1. Πράγματι αυτή είναι η εικόνα και αυτό, όπως ακριβώς στην ερώτησή σας περιγράφετε, είναι το αποτέλεσμα της ασκούμενης πολιτικής της νεοφιλελεύθερης κυβέρνησης της Νέας Δημοκρατίας, της νεοφιλελεύθερης κυβέρνησης Μητσοτάκη. Αποτέλεσμα για το οποίο είχαμε εγκαίρως προειδοποιήσει, ιδιαίτερα μετά τις συγκεκριμένες τοποθετήσεις επί αυτών των ζητημάτων του σημερινού πρωθυπουργού προεκλογικά. Τα περί οδοστρωτήρων και άλλων εργαλείων καταστρατήγησης και ισοπέδωσης της εργατικής νομοθεσίας είναι σε εξέλιξη, με αποκορύφωμα τον αντεργατικό νόμο Χατζηδάκη, και όσα σε αυτόν περιγράφονται, με κυριότερα την κατάργηση του 8ώρου, τις απλήρωτες υπερωρίες την κατάργηση εργασιακών δικαιωμάτων και συνδικαλιστικών ελευθεριών, την ποινικοποίηση της συνδικαλιστικής δράσης και την κατάργηση, επί της ουσίας, του συνταγματικά κατοχυρωμένου δικαιώματος της απεργίας. Απέναντι σε αυτό το ζοφερό τοπίο και σε αυτή τη ζοφερή πραγματικότητα, το συνδικαλιστικό κίνημα δεν έχει κατορθώσει να ορθώσει ανάστημα, και δεν έχει κατορθώσει να ανταποκριθεί στις προσδοκίες των ανθρώπων του μόχθου, των ανθρώπων τους οποίους εκπροσωπεί. Το φαινόμενο της κατάπτωσης και του εκφυλισμού του συνδικαλιστικού κινήματος δεν μπορεί να περιοριστεί χρονικά στο τελευταίο διάστημα. Οι ρίζες του είναι βαθιές και οι λόγοι οι οποίοι το έχουν προκαλέσει είναι πολλοί. Παρόλα αυτά, ο όρος «συνδικαλιστική ερήμωση» δεν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα, αδικεί και δεν περιγράφει με ακρίβεια τα συνδικαλιστικά δρώμενα και το συνδικαλιστικό περιβάλλον, όπως αυτό σήμερα έχει διαμορφωθεί. Αδικεί τις προσπάθειες των υγιών δυνάμεων της εργασίας, των πρωτοβάθμιων και δευτεροβάθμιων συνδικαλιστικών οργανώσεων, τον αγώνα από τα κάτω και τις δράσεις οι οποίες έχουν αναπτυχθεί, απέναντι στην ασυδοσία και στην εργοδοτική αυθαιρεσία. Δράσεις με θεαματικά αποτελέσματα, οι οποίες όμως δεν αναδεικνύονται, δεν επικοινωνούνται και δεν υπάρχει εκείνο το κέντρο το οποίο θα τις προβάλλει. Πιστεύουμε ότι σε αυτή την κατεύθυνση κινούμενοι, το κλίμα θα αντιστραφεί και το τοπίο θα αλλάξει. Από το σημείο, όμως, της «συνδικαλιστικής ερήμωσης» έως το σημείο της «συνδικαλιστικής όασης», ο δρόμος είναι μακρύς και απαιτείται μεγάλος αγώνας και μεγάλη προσπάθεια. Απαιτείται συσπείρωση, συνεργασία και συνεννόηση όλων των οργανώσεων όλων των βαθμίδων, συντονισμός και ανάληψη κοινών αγωνιστικών πρωτοβουλιών των κορυφαίων τριτοβάθμιων συνδικαλιστικών οργανώσεων ΓΣΕΕ, ΑΔΕΔΥ. Η εξαγγελθείσα κοινή δράση αυτών των δύο τριτοβάθμιων συνδικαλιστικών οργανώσεων, η οποία οργανώνεται και συντονίζεται στην κατεύθυνση πραγματοποίησης 24ωρης γενικής πανελλαδικής απεργίας στις 6 Απρίλη 2022, θα είναι μεγάλη. Θα έχει αποτέλεσμα και θα πιστοποιήσει περίτρανα ότι οι ανούσιοι ανταγωνισμοί και η έλλειψη συνεννόησης και συντονισμού όλων μας των δυνάμεων το προηγούμενο χρονικό διάστημα, στοίχισε στο συνδικαλιστικό κίνημα και αποτέλεσε έναν εκ των λόγων που το οδήγησαν στην αφάνεια και στην παρακμή.

 

2. Στον δρόμο προς την ψηφιακή μετάβαση και στη νέα εποχή, αναδεικνύονται και αποδεικνύονται χρήσιμα αρκετά εργαλεία στην κατεύθυνση πραγμάτωσης των σκοπών των συνδικάτων. Τα σύγχρονα μέσα επικοινωνίας και η άμεση διάχυση της πληροφορίας αποτελούν πλεονέκτημα, αποτελούν όπλο και σημαντικό παράγοντα επίτευξης των στόχων του συνδικαλιστικού κινήματος. Ο ρόλος τους είναι μεν σημαντικός, αλλά υποβοηθητικός, και σε καμία περίπτωση δεν μπορεί να υποκαταστήσει τον παραδοσιακό τρόπο λειτουργίας και οργάνωση της δράσης τους. Από τις χαρακτηριστικές περιπτώσεις των αγωνιζόμενων εργαζόμενων της Cosco και της e-food, συμπεραίνουμε ότι οι δράσεις οι οποίες αναπτύχθηκαν, καθώς και τα νικηφόρα αποτελέσματα, προέκυψαν από τον συνδυασμό και των δύο. Αποδείχθηκε, με λίγα λόγια, ο αναντικατάστατος ρόλος των συνδικάτων και η αναγκαιότητα ύπαρξης και διατήρησης των δομών τους, ως πυρήνας απαρχής του γεγονότος, καθώς και η χρησιμότητα και ο καθοριστικός ρόλος των επικοινωνιακών μέσων, διάδοσης της πληροφορίας, ενημέρωσης και ευαισθητοποίησης της κοινωνίας.

 

3. Μόνο όφελος μπορεί να προκύψει από τη διασύνδεση των πολιτικών κομμάτων με τις οργανωμένες εκπροσωπήσεις, όπως είναι τα συνδικάτα, οι επαγγελματικοί φορείς και η τοπική αυτοδιοίκηση. Τα συνδικάτα, όπως και όλοι οι οργανωμένοι φορείς, αποτελούν συνδετικό κρίκο και δίαυλο επαφής και επικοινωνίας των κομμάτων με το σύνολο της κοινωνίας, μεταφέροντας με ακρίβεια τις ανησυχίες, τους προβληματισμούς και τις προσδοκίες της. Με την έλλειψη αυτής της συνεκτικής σχέσης, καθώς και με τη θεωρούμενη ως μη αναγκαία ανάδειξη και εκπροσώπηση του μαχόμενου συνδικαλισμού στα όργανα των κομμάτων, χάνεται η επαφή με την πραγματικότητα, αλλοιώνεται ο χαρακτήρας των κομμάτων και δεν εξυπηρετείται το γενικό κοινωνικό συμφέρον.

 

Ο Θεμιστοκλής Αμπλάς είναι πρόεδρος της Ομοσπονδίας Συνδικάτων Μεταφορών Ελλάδας και μέλος της διοίκησης ΓΣΕΕ

 

 

 

 

Χαράλαμπος Λυμπεράς:

Ούτε συντεχνιακές λογικές, ούτε μόνο αμυντικοί αγώνες

 

1. Η επικράτηση του νεοφιλελευθερισμού σε όλα τα επίπεδα από το 1990 και μετά και η μακρόχρονη εφαρμογή σκληρών πολιτικών λιτότητας, είχε σαν αποτελέσματα οι πάσης φύσεως συλλογικότητες να εισέλθουν σε μια κατάσταση πολύμορφης και παρατεταμένης κρίσης. Η έξοδος από την κρίση αυτή, δεν διαφαίνεται να είναι μια απλή και εύκολη υπόθεση. Το μέλλον δείχνει να έχει πολύ ξηρασία, όπως εύστοχα είχε προβλέψει και ο ποιητής. Αυτό που είναι πάντως βέβαιο, είναι ότι η αναγέννηση του συνδικαλιστικού κινήματος στην Ελλάδα δεν μπορεί να ξεκινήσει από την κορυφή του, καθώς η πλειοψηφία που ελέγχει πλήρως την ΓΣΕΕ έχει πετάξει εδώ και χρόνια λευκή πετσέτα και έχει παντελώς σχεδόν αδρανοποιηθεί. Μια σημαντική αναγέννηση της συνδικαλιστικής οργάνωσης των εργαζομένων θα μπορούσε να προκύψει πρωτίστως από την ανάγκη τους για προστασία της εργασίας και των δικαιωμάτων τους. Η εμπειρία δείχνει ότι μια αναγέννηση και ανασυγκρότηση των συνδικάτων δεν μπορεί να βασιστεί ούτε πάνω σε μια βάση συντεχνιακών λογικών, ούτε πάνω σε μάχες αμυντικού χαρακτήρα για την υπεράσπιση επιμέρους κεκτημένων. Απαιτεί μια ουσιαστική και επιθετική αναβάθμιση του πολιτικού περιεχομένου των αιτημάτων και των επεξεργασιών, σε συνδυασμό με την αύξηση της αποτελεσματικότητας των δράσεων –μακριά όμως και πέρα από κάθε είδους ασφυκτικό κομματικό εναγκαλισμό και έλεγχο. Η εκλογική και πολιτική νίκη της ΝΔ στις τελευταίες εκλογές έδωσε στην ηγετική της ομάδα την ευκαιρία να εφαρμόσει ακραίες αντιλαϊκές πολιτικές σε όλα τα επίπεδα. Οι ακραίες, όμως, αυτές κυβερνητικές επιλογές οδηγούν τμήματα της κοινωνίας και των εργαζομένων στην ανάγκη για έναν αγώνα επιβίωσης, ανακαλύπτοντας ξανά τη δύναμη της συλλογικότητας και της συνδικαλιστικής οργάνωσης.

 

2. Σε δύσκολους εργασιακά χώρους του ιδιωτικού τομέα και της εργασιακής επισφάλειας, εκεί που επικρατούν ιδιαίτερα σκληρές εργασιακές συνθήκες, έχουν γίνει αρκετές και σημαντικές προσπάθειες δημιουργίας συνδικάτων. Προσπάθειες με ηρωικά σχεδόν χαρακτηριστικά, ειδικά μάλιστα όταν κάποιες από αυτές τις συνδικαλιστικές συλλογικότητες κατορθώνουν να επιτυγχάνουν και σημαντικές συνδικαλιστικές νίκες. Τα συνδικάτα αυτά δείχνουν ότι οι σκληρές εργασιακές συνθήκες και οι πιέσεις της εργοδοσίας όχι μόνο δεν απονεκρώνουν παντού την ανάγκη των εργαζομένων για συνδικαλιστική οργάνωση και ενεργοποίηση, αλλά ότι οι δυσκολίες και οι διώξεις –υπό όρους και προϋποθέσεις– μπορούν να πυροδοτήσουν μια ανασύσταση και ανασυγκρότηση των συνδικάτων. Οι εργαζόμενοι σήμερα, μετά από τόσα χρόνια σκληρής μνημονιακής βαρβαρότητας, λιτότητας και αυταρχισμού, δείχνουν με κάθε ευκαιρία την ανάγκη που νιώθουν για σταθερά και μαχητικά συνδικάτα, που να τους «νοιάζονται» και να μπορούν να ακουμπήσουν σταθερά πάνω τους. Συνδικάτα με σταθερό μέτωπο απέναντι, τόσο στον εργοδοτικό όσο και στον στενά κομματικό συνδικαλισμό.

3. Η σχέση Αριστεράς και συνδικάτων αποτελεί ιστορικά μια σχέση σταθερής ανατροφοδότησης. Κάθε πολιτικό κόμμα που επιθυμεί να ανήκει στον πολιτικό χώρο της Αριστεράς, οφείλει να διαθέτει στενές και οργανικές σχέσεις με τα συνδικάτα. Δυστυχώς, όμως, τόσο ο Συνασπισμός παλαιότερα, όσο και ο ΣΥΡΙΖΑ στη συνέχεια, δεν προσπάθησαν ή δεν κατόρθωσαν να αποκτήσουν και να διατηρήσουν μόνιμη και στρατηγική σύνδεση με το συνδικαλιστικό πεδίο. Η πολύπλευρη δε αξιοποίηση συνδικαλιστικών στελεχών σε όλα τα κομματικά επίπεδα, υπολείπεται αρκετά, όχι μόνο του ΚΚΕ και του ΠΑΣΟΚ, αλλά ακόμη και του κόμματος της ΝΔ. Τη σοβαρή αυτή έλλειψη ο ΣΥΡΙΖΑ την πλήρωσε και την πληρώνει σε όλα τα επίπεδα, και σε σκληρό μάλιστα νόμισμα. Μετά την εκλογική ήττα του 2019 έχει αρχίσει στο εσωτερικό του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ μια κάποια προσπάθεια για την ανάγκη σταθερής πλέον σύνδεσης του κόμματος με τα συνδικάτα και την ανάγκη ενίσχυσης του ρόλου των συνδικαλιστικών στελεχών. Η πρόταση για εκλογή της ηγεσίας του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ με καθολική ψηφοφορία από το σύνολο των μελών τέθηκε με σκοπό να ταράξει τα νερά, σε ένα από χρόνια βαλτωμένο, στεγανό, και δίχως επαρκή οξυγόνωση από πλατιές κοινωνικές διεργασίες, εσωκομματικό τοπίο. Ένα εσωκομματικό τοπίο που δεν κατόρθωσε να το αναδιοργανώσει θετικά, ούτε καν η εκλογική εκτόξευση του ΣΥΡΙΖΑ στην κυβερνητική εξουσία. Η πρόταση αυτή, αν μάλιστα θεσπίσει δυνατότητες εφαρμογής και σε περιφερειακό επίπεδο, θα μπορούσε να προσδώσει σημαντικό κίνητρο στους μαζικούς χώρους και τις ζωντανές δυνάμεις του συνδικαλισμού, της νεολαίας, της εργασίας και της αυτοδιοίκησης, για να ενταχτούν και να αναζωογονήσουν τις κομματικές οργανώσεις και διαδικασίες.

 

Ο Χαράλαμπος Λυμπεράς είναι αντιπρόεδρος ΠΟΠΟΚΠ και μέλος της ΕΕ της ΑΔΕΔΥ

 

 

 

Γιώτα Λαζαροπούλου:

Δική μας ευθύνη οι αποτελεσματικές παρεμβάσεις και η προσέλκυση των εργαζομένων

 

1. Οι επιθέσεις προς τον κόσμο της εργασίας ξεκίνησαν «με το καλημέρα» από την κυβέρνηση της ΝΔ, ήδη από το καλοκαίρι του 2019. Παρά το γεγονός ότι δεν έχουν υπάρξει οι τεράστιες εκδηλώσεις αντίστασης (π.χ. γενικές απεργίες όπως την περίοδο των μνημονίων), υπάρχουν αντιστάσεις, και μετά από 2,5 χρόνια βλέπουμε να καταλήγουν και σε μεγάλους αγώνες. Μία από τις πρώτες ήταν η συγκέντρωση που οργανώθηκε από πέντε σωματεία εργολαβικών εργαζομένων στο υπουργείο Εργασίας τον Σεπτέμβρη του 2019. Αυτοί οι αγώνες πρέπει να προβάλλονται σε όσα ΜΜΕ έχουν στόχο τη στήριξη και την ενδυνάμωση του εργατικού κινήματος. Θα πρότεινα να υπάρχει μια μόνιμη στήλη ενημέρωσης από τα σωματεία, ώστε ο κάθε εργαζόμενος-η να ξέρει που θα ψάξει για να ενημερωθεί για το τι κινείται στους χώρους εργασίας και κάθε προσπάθειά, ανεξάρτητα από το τελικό αποτέλεσμά της, να γίνεται τουλάχιστον γνωστή. Παρά τις φιλότιμες προσπάθειες της κυβέρνησης, η οποία επιθυμεί να διαβρώσει κάθε θεσμό συλλογικής εκπροσώπησης, τα συνδικάτα δεν έπαψαν να λειτουργούν, γιατί προφανώς τα προβλήματα –μειώσεις μισθού, απολύσεις, αυθαιρεσίες– στους χώρους δουλειάς εντείνονται. Δεν μας βοηθάει η στάση της ηγεσίας της ΓΣΕΕ. Ενώ οι επιθέσεις από την πλευρά της κυβέρνησης, μας πήγαν δεκαετίες πίσω, η ηγεσία της ΓΣΕΕ δεν αξιώθηκε να προκηρύξει απεργία, δεν δέχθηκε να βαδίσει μαζί με τους συναδέλφους του δημόσιου τομέα (ΑΔΕΔΥ) για κοινή απάντηση. Ευτυχώς μας έδωσε διέξοδο το ΕΚΑ και δεκάδες εργατικά κέντρα και ομοσπονδίες σε όλη τη χώρα. Νομίζω ότι ένας καλός μπούσουλας για μας είναι: να κινηθούμε στην αντίθετη κατεύθυνση... Εμείς να συντονίσουμε τις δυνάμεις μας σε δημόσιο και ιδιωτικό τομέα σε κοινή παράταξη, να οργανώσουμε κοινές και επιτυχημένες παρεμβάσεις, για να προσελκύσουμε και να βοηθήσουμε κάθε νέο συνάδελφο–ισσα, σύντροφο–ισσα, που δεν είναι ακόμα εγγεγραμμένος-η σε σωματείο, να ενταχθεί στη συλλογική δουλειά. Τα προβλήματα θα λυθούν με συμμετοχή και όχι με αποχή, με περισσότερη και όχι με λιγότερη οργάνωση.

2. Τα επιτεύγματα της τεχνολογίας είναι επιτεύγματα επιστημόνων/ερευνητών, δηλαδή εργαζόμενων, και σαν τέτοια έχουμε κάθε δικαίωμα να τα εκμεταλλευτούμε και να τα αξιοποιήσουμε προς όφελος μας, προς όφελος των εργαζομένων, των διεκδικήσεων τους και των συλλογικών εκπροσώπων τους. Έχουμε δει ήδη τις νέες δυνατότητες διάχυσης της πληροφορίας και επικοινωνίας να βοηθούν σημαντικά στην ανάδειξη αγώνων και προβλημάτων. Όμως η συνέχιση της πάλης, η οργάνωσή των κινητοποιήσεων, η λήψη αποφάσεων με συνελεύσεις, η προετοιμασία και η διενέργεια της διαβούλευσης με υπουργείο/εργοδότες, βασίστηκε σε «παραδοσιακές» μορφές οργάνωσης, στα σωματεία στον κάθε χώρο. Δεν νομίζω ότι θα μπορούσε να γίνει αλλιώς. Η συμπαράσταση είναι απολύτως απαραίτητη και ενθαρρυντική, αλλά η οργάνωση των εκατοντάδων ή και χιλιάδων εργαζομένων σε μια επιχείρηση ή σε ένα κλάδο είναι μια απαιτητική διαδικασία, χρειάζεται δουλειά με συνέπεια, συνέχεια και στοχοπροσήλωση. Η ύπαρξη υποδομής που θα εξασφαλίζει από τα πλέον στοιχειώδη, π.χ. τηλέφωνα, γραφεία έως πιο σύνθετες ανάγκες όπως η νομική υποστήριξη, λογιστική και οικονομοτεχνική πληροφόρηση, είναι απολύτως αναγκαία. Σε αυτή την περίπτωση το σωματείο είναι το εργαλείο οργάνωσης. Η πράσινη μετάβαση βάζει νέες προκλήσεις στο εργατικό κίνημα, με την προστασία των εργαζομένων να είναι προτεραιότητα. Στη διάρκεια της μετάβασης νομίζω ότι θα βγουν επίσης στην επιφάνεια θέματα, όπως οι χιλιάδες εργολαβικοί εργαζόμενοι και οι ψευδοαυτοαπασχολούμενοι (μπλοκάκι) που απασχολούνται στον κλάδο της ενέργειας και συναφείς κλάδους, εδώ και δεκαετίες. Οι λύσεις που θα προταθούν, θα πρέπει να έχουν ως μέτρο όλους τους εργαζόμενους και αυτό μπορεί να γίνει μέσα από τα συνδικάτα, τα υπάρχοντα ή αν χρειαστεί και νέα.

3. Είναι απολύτως απαραίτητη η εκπροσώπηση του κόσμου της εργασίας σε ένα πολιτικό φορέα που φιλοδοξεί να φέρει κοινωνικές αλλαγές. Είναι αυτή που θα δώσει οξυγόνο στον ίδιο τον πολιτικό φορέα και θα εξασφαλίσει σε μεγάλο βαθμό την επαφή και την επικοινωνία με τους εργαζόμενους-ες. Επειδή το κέρδος, που είναι ύψιστη προτεραιότητα για το υπάρχον σύστημα, παράγεται στους χώρους δουλειάς, είναι οι εργαζόμενοι που μπορούν να κλονίσουν αυτήν την προτεραιότητα. Έχοντας αυτό το όπλο στα χέρια τους, μπορούν να δίνουν μάχες και να έχουν νίκες ακόμα και όταν η άλλη πλευρά επιστρατεύει όλα τα μέσα. Είναι αυτή τη δυναμική την οποία πρέπει να στηρίξει και στην οποία πρέπει να στηριχθεί ένα πολιτικό κόμμα, αν θέλει οι αλλαγές που ευαγγελίζεται να γίνουν πραγματικότητα και να εδραιωθούν. Εάν αναγνωρίζουμε ότι η υπάρχουσα κατάσταση δεν ανταποκρίνεται στα παραπάνω, θα πρέπει να βρούμε τον τρόπο, ώστε η φωνή των εκπροσώπων εργαζομένων να ακούγεται σε όλα τα όργανα του κόμματος. Με αυτό το σκεπτικό προτάθηκε στον προσυνεδριακό διάλογο η ίδρυση ειδικού οργάνου –Ενιαίο Πολιτικό Κέντρο– με την υποχρέωση τον συντονισμό της συνδικαλιστικής δράσης. Με αυτό τον τρόπο θα γίνουν ενδεχομένως πιο ορατές οι αδυναμίες/ελλείψεις, αλλά θα υπάρχει και τρόπος/μέθοδος να αντιμετωπιστούν.

 

Η Γιώτα Λαζαροπούλου είναι πρόεδρος του Συλλόγου Εργαζομένων Εθνικής Τράπεζας

 

ΓΙΑ ΤΗΝ 
ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΗ ΑΝΑΝΕΩΣΗ, 
ΓΙΑ ΤΟ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟ
ΜΕΛΟΣ ΤΟΥ

Copyright © 2022 - All rights reserved

 | 

Developed by © Jetnet