Φωτογραφία: Νικόλας Κοκοβλής  

 

 

 

Η Ρωσία δεν υποχρεώθηκε να κάνει την εισβολή στην Ουκρανία, την επέλεξε. Και αυτό δεν αναιρεί τον αναμφισβήτητο επεκτατισμό του ΝΑΤΟ προς Ανατολάς –και όχι μόνο– ούτε τη σταδιακή περικύκλωση της Ρωσίας. Σημαίνει όμως ότι τα ιμπεριαλιστικά κράτη και τα μιλιταριστικά καθεστώτα δεν κάνουν «δίκαιους πολέμους», αλλά εκστρατείες για τη διεύρυνση του ζωτικού χώρου τους και την αύξηση της ισχύος τους. Όποιος αμφιβάλλει ότι η Ρωσία του Πούτιν ανήκει σε αυτή την κατηγορία δεν έχει παρά να αναλογιστεί την Τσετσενία και τη Γεωργία, την αιματηρή καταστολή της αντικυβερνητικής εξέγερσης στο Καζακστάν και βεβαίως τη στήριξη του χασάπη Άσαντ στη Συρία.

Τόσο οι κτηνώδεις διώξεις των αντιπολεμικών διαδηλωτών-ριών όσο και η ανιστόρητη επίθεση του Πούτιν κατά των Μπολσεβίκων ως υπευθύνων για την «αυτοδιάθεση των εθνών» και, επομένως, τη δημιουργία του «πλαστού έθνους των Ουκρανών» αποδεικνύει δύο πράγματα: Πρώτον, ότι το «δίκαιο του πολέμου» που εφαρμόζει κατά των αντιφρονούντων σε μια, κατά τα άλλα, «ειδική επιχείρηση» αποτελεί μια απολύτως τρομοκρατική επιχείρηση ολοκληρωτικού χαρακτήρα· και δεύτερον, πως η ιδεολογία του Πούτιν είναι ο μεγαλορώσικος εθνικισμός που συνεχίζει να θεωρεί την Ουκρανία «Μικρορωσία», δηλαδή, στην καλύτερη περίπτωση, αυλή της Μεγάλης Ρωσίας. Αν σε κάτι ο μεγαλορωσισμός του σημερινού καθεστώτος σχετίζεται με την μπολσεβίκικη παράδοση είναι ο αντίστοιχος του Στάλιν και του Ντερζίνσκι (επικεφαλής της Τσεκά και, συνεπώς, πρόγονος του καγκεμπίτη Πούτιν…), τους οποίους στηλίτευε ο Λένιν στις αρχές της δεκαετίας του 1920.

Επομένως, αυτό σημαίνει απαίτηση της άμεσης αποχώρησης των ρωσικών στρατευμάτων από την Ουκρανία με ταυτόχρονη συνταγματική δέσμευση της κυβέρνησης Ζελένσκι για μη είσοδο της χώρας στο ΝΑΤΟ. Είναι υποκρισία της Δύσης η επίκληση της «αυτοδιάθεσης της Ουκρανίας» όταν το 1962 οι ΗΠΑ αρνήθηκαν, με απειλή πυρηνικού πολέμου, στην Κούβα να εγκαταστήσει σοβιετικούς πυραύλους στο έδαφός της ενώ έγραψαν στα παλαιότερα των υποδημάτων τους την «αυτοδιάθεση των λαών» στην Κορέα, το Βιετνάμ, τη Γρανάδα, τον Παναμά, το Ιράκ, το Αφγανιστάν κ.ο.κ. Και βεβαίως, είναι εξωφρενική η πίεση του Ζελένσκι στους Δυτικούς να επιβάλουν «απαγόρευση πτήσεων», δηλαδή κήρυξη πολέμου στη Ρωσία, στον ουκρανικό εναέριο χώρο.

Δεν πρέπει να υπάρχει αμφιβολία ότι η ρωσική εισβολή στην Ουκρανία λειτουργεί –όχι αμυντικά, αλλά αυτοτελώς και επιθετικά– για την απογείωση των οικονομικών, πολιτικών και στρατιωτικών σχεδίων του δυτικού ιμπεριαλισμού. Από την αλματώδη αναβάθμιση του ΝΑΤΟ και τις τεράστιες στρατιωτικές δαπάνες της Γερμανίας, σε συνδυασμό με την αναθέρμανση της συζήτησης για τη δημιουργία ευρωπαϊκού στρατού, μέχρι την ασύδοτη κερδοφορία των εταιρειών ενέργειας και όπλων, πάλι σε συνδυασμό με την απενοχοποίηση της «πράσινης πυρηνικής ενέργειας», όλα δείχνουν ότι ο πόλεμος συνεχίζει να αποτελεί μια σπουδαία ευκαιρία για ευρείας κλίμακας καπιταλιστική αναδιάρθρωση. Όχι όμως μόνο οικονομική, αλλά και κοινωνική/ιδεολογική. Ιδιαίτερα οι κυρώσεις κατά της Ρωσίας στους τομείς του πολιτισμού και της ενημέρωσης αποτελούν πεμπτουσία ενός νέου μακαρθισμού που, επικαλούμενος την ασφάλεια του «ελεύθερου κόσμου», στοχεύει –και πάλι– στη χειραγώγηση των κοινωνιών. Το πρόταγμα της ελευθερίας στη Ρωσία επ’ ουδενί σχετίζεται με την αγοραία ελευθερία των εκμεταλλευτικών και αυταρχικών αστικών δημοκρατιών. Σε αυτό ακριβώς το πλαίσιο εντάσσεται και η αλληλεγγύη μας σε όλους τους πρόσφυγες του πολέμου και της φτώχειας και όχι μόνο στους –οπωσδήποτε καλοδεχούμενους– διωγμένους από τους ρωσικούς βομβαρδισμούς Ουκρανούς-ές.

Η κυβέρνηση Μητσοτάκη, «αφοσιωμένη και προβλέψιμη», όπως έχει δηλώσει με… ατλαντική υπερηφάνεια ο πρωθυπουργός, όχι μόνο ευθυγραμμίζεται πλήρως με τις ΗΠΑ, αλλά πλειοδοτεί στέλνοντας όπλα στην Ουκρανία. Επίσης, πρωτοστατεί στις κυρώσεις σε βάρος της Ρωσίας, προκαλώντας ευλόγως τη μήνι της κυβέρνησής της, φτάνοντας μάλιστα στο πεδίο των πολιτιστικών κυρώσεων να παραποιήσει επί το αυταρχικότερο τη σχετική απόφαση της ΕΕ. Τα κόμματα της Αριστεράς, σε γενικές γραμμές, κρατούν αξιοπρεπή στάση, με τον ΣΥΡΙΖΑ βέβαια να μην τολμά ούτε καν «οραματικά» να θέσει το ζήτημα της διάλυσης το ΝΑΤΟ, ενώ και η ελληνική κοινωνία είναι από τις πλέον αντιπολεμικές στην Ευρώπη, οπωσδήποτε με αντιφατικά χαρακτηριστικά, αλλά που εξασφαλίζει κάποιες ανάσες συγκριτικά με άλλες δυτικές κοινωνίες. Πάντως, και εδώ το κλίμα ευθυγράμμισης με τις δυτικές επιταγές επιβαρύνεται (διάφορες φιλοπουτινικές γραφικότητες μάλλον το χειροτερεύουν), διευρύνεται και στεγανοποιείται στο κοινωνικό πεδίο ένα «δυτικό μπλοκ» που θυμίζει εκείνο του «Ναι» στο δημοψήφισμα του 2015 και βεβαίως οι αντιπολεμικές διαδηλώσεις είναι ισχνότατες.

Με αυτή την έννοια, ο αγώνας για την άμεση αποχώρηση του ρωσικού στρατού από την Ουκρανία με κατοχύρωση μόνιμης ειρήνης στη χώρα, η πάλη για καμία εμπλοκή της Ελλάδας στον πόλεμο και κατά της επέκτασης των αμερικανικών βάσεων και της παρουσίας του αμερικανικού στόλου στο Αιγαίο, η αντίσταση στο νέο μακαρθισμό και η έμπρακτη αλληλεγγύη σε όλους τους πρόσφυγες πολέμου πιστεύουμε πως είναι μονόδρομος για την Αριστερά και το ευρύτερο κοινωνικό κίνημα.

 

Νίκος Γιαννόπουλος Περισσότερα Άρθρα
ΓΙΑ ΤΗΝ 
ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΗ ΑΝΑΝΕΩΣΗ, 
ΓΙΑ ΤΟ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟ
ΜΕΛΟΣ ΤΟΥ

Copyright © 2022 - All rights reserved

 | 

Developed by © Jetnet