Αχ να μπορούσα να βρεθώ ψηλά στα υπερβόρεια τ’ άστρα

δοξάζοντας τον τάρανδο σαν άσπιλη θεότητα

στη Λαπωνία με τον αδελφό μου πάγο

Τίποτ’ άλλο.

Νίκος Καρούζος, «Μια φλόγα κάτω απ’ το μηδέν ονειρεύτηκα»

 

Σε καιρούς σαν τους δικούς μας, με την ατομικότητα και τον ορθολογισμό να έχουν αναχθεί σε σύμβολα της δυτικής κοινωνίας, έρχεται η περίπτωση του Χρήστου Παπαδόπουλου και φαντάζει σαν όαση μέσα στην έρημο του πραγματικού. Το κοσμοείδωλο που αποπνέει η τελευταία του δημιουργία, Larsen C, κινείται στα χνάρια των δυο προηγούμενων -Elvedon και ION- με σήμα κατατεθέν το ανθρώπινο σμήνος που τα κατοικεί, ανακαλώντας κοπάδι πουλιών ή σμήνος εντόμων.

 

 

Θα μπορούσε να είναι μια πραγματεία πάνω στην Επικούρεια φυσική, όπου τα άτομα κινούνται ξεχωριστά το καθένα αλλά ενώνονται και σχηματίζουν κόσμους σύνθετους: το συλλογικό σώμα, μέσα από χορογραφίες συνόλων που μοιάζουν να υπακούουν και ταυτόχρονα αψηφούν την έλξη από τη γη, είναι «στοιχειωμένο από το φάντασμα της αέναης κίνησης», όπως έχει γραφτεί εύστοχα στον ξένο Τύπο. Αυτή η συμβολική παραπομπή, μεταξύ άλλων, στη συνειδητή ή και ασύνειδη προσπάθειά του να πλησιάσει τους νόμους της φύσης, έχει κάτι υπερβατικό και ποιητικό συνάμα. Υπερβατικό, στον βαθμό που ζητά να αποκαταστήσει τη χαμένη ενότητα του κόσμου, παίζοντας τον ρόλο γεφυροποιού μεταξύ λογικής και συναισθήματος. Κλείνει με αυτό τον τρόπο το μάτι σε ανατολικές φιλοσοφίες εισάγοντας την αίσθηση της ροής και της συνέχειας σε αντιδιαστολή με τη μεγέθυνση του Εγώ στη Δύση. Ποιητικό, αφού με εργαλείο το ανθρώπινο σώμα και την κίνησή του καταθέτει το σκηνικό ισοδύναμο γύρω από το φυσικό φαινόμενο του Larsen C: επιστημονικός όρος ενός παγετώνα, τεράστιου ακινητοποιημένου όγκου νερού, ηλικίας 10.000 ετών, που βρίσκεται στην Ανταρκτική και κινείται τόσο αργά, ώστε αυτή η κίνησή του δεν συλλαμβάνεται καν από τις ανθρώπινες αισθήσεις.

Ο Χρήστος Παπαδόπουλος δεν εμπνέεται για πρώτη φορά από τη Φύση. Την παρατηρεί, την αγαπάει, την νοιάζεται, με την περιβαλλοντική διάσταση να τον αφορά πρωτογενώς, ως άνθρωπο και ως καλλιτέχνη. Χαρισματικός, πρωτότυπος, ευφάνταστος, όσο και ανοιχτός στο απρόβλεπτο δημιούργησε ένα κοινό εντός και εκτός εθνικών συνόρων με αυτή τη στροφή στο αρχέγονο και την παράξενη γοητεία που ασκεί η δουλειά του.

Πώς είναι όταν βλέπεις ένα παγόβουνο που αν και ολοένα μεταμορφώνεται εσωτερικά, η διεργασία αυτή δεν μπορεί να γίνει ορατή από το ανθρώπινο μάτι; Σε αυτό το παράδοξο δίνει σκηνική σάρκα και οστά ο Χ. Π. με την τελευταία του χορογραφία – αληθινό τελετουργικό μύησης δια των αισθήσεων σε μια σύλληψη όπου πρωταγωνιστούν οι κρυφές δυνάμεις του σύμπαντος με το less is more να διατρέχει το κινητικό λεξιλόγιο των έξι υπέροχων περφόρμερ- με πρώτους τη τάξει τους, Γιώργο Κοτσιφάκη και Ιωάννα Παρασκευοπούλου, μαζί με τους, Αντώνη Βαή, Χαρά Κότσαλη, Σωτηρία Κουτσοπέτρου, Μαρία Μπρέγιαννη να επιχειρούν στη μεθόριο ελευθερίας και πειθαρχίας και να συντονίζονται με τους κραδασμούς και τις ανάγκες του δύσκολου εγχειρήματος δημιουργώντας την ψευδαίσθηση ότι δεν κινούνται αφεαυτών, παρά ότι κάποια αόρατη δύναμη τους θέτει σε τροχιά. Για να καταφέρουν μαζί με το ηχητικό τοπίο και τους φωτισμούς να κάνουν τον σκηνικό χώρο να διαστέλλεται και να συστέλλεται ρυθμικά με δέσμες φωτός να εστιάζουν αμυδρά σε κάποια σημεία του σώματος. Είναι προφανές ότι ο χορογράφος δεν φοβάται την αναμέτρηση με το σκότος και μοιάζει να γνέφει μυστικά στον θεατή πως το «μαύρο είναι φιλικό χρώμα». Αν ο χορός εμπεριέχει ένα διαρκές παράδοξο –όπως το έθεσε ο Πωλ Βαλερύ στη Φιλοσοφία του Χορού– να διαθέτει σωματικότητα την οποία ταυτόχρονα υπερβαίνει, να είναι εφήμερος, υφαίνοντας μαζί με τη στιγμή την υπέρβασή της, τότε ναι, η παράσταση του Χρήστου Παπαδόπουλου Larsen C είναι η επιτομή του χορού.

ΓΙΑ ΤΗΝ 
ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΗ ΑΝΑΝΕΩΣΗ, 
ΓΙΑ ΤΟ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟ
ΜΕΛΟΣ ΤΟΥ

Copyright © 2022 - All rights reserved

 | 

Developed by © Jetnet