Την Τετάρτη το απόγευμα, ο Γιώργος Κολπονδίνος, ο Γιώργος ο Τάμπανος όπως τον ήξερε η γύρω από το Τραγάκι περιοχή και η στενότερη κοινωνία της Αριστεράς της Ζακύνθου για πολλές δεκαετίες, μας αποχαιρέτησε για πάντα. Η είδηση συγκίνησε τους εναπομείναντες συντρόφους του και έφερε το πρόσφατο παρελθόν ξανά μπροστά μας. Γεννημένος το 1935 στο Τραγάκι Ζακύνθου, χωριό που ίσως έδωσε τα περισσότερα από κάθε άλλο στελέχη του ιστορικού ΚΚΕ, της ΕΠΟΝ και μετά της ΕΔΑ και των Λαμπράκηδων, ήταν το κατάλληλο περιβάλλον ο νεολαίος και δραστήριος αγρότης της δεκαετίας του 1950 να περάσει στην Αριστερά και να παρακολουθήσει έκτοτε, συμμετέχοντας ενεργά, τις αισιόδοξες στιγμές και τις δύσκολες.

Εντάχθηκε στο ΚΚΕ εσωτερικού αμέσως με τη μεταπολίτευση και κρατούσε πάντοτε, μέσα σ’ αυτό, τη στάση της ενεργού κριτικής διότι το ήθελε πιο κλασικό, πιο ατίθασο, πιο ουσιώδες ως προς τα προγραμματικά του στοιχεία. Η ματιά του ήταν πάντοτε ανήσυχη, διαπεραστική και ωφέλιμη όταν συζητούσαμε στη νομαρχιακή. Και πάντα πρώτος στις περιοδείες, και στα δύσκολα χωριά, θα έπαιρνε και τον λόγο και η παρουσία του μετρούσε.

Ήταν καλός συζητητής και όταν κατέβαινε στη χώρα, όταν πια δεν υπήρχαν και γραφεία, το στέκι του, το “κομματικό”, ήταν το βιβλιοπωλείο του Γιάννη και της Δήμητρας. Εκεί ανανέωνε την “επαφή του”, ενεργοποιούσε τους δεσμούς του, σε ό,τι είχε απομείνει από την κοινωνία των Αριστερών, που γνώριζε. Εκεί διέκριναν τα νέα δεδομένα και ενθαρρύνονταν από την καινούργια “σοδιά” που η κοινωνία ήδη ξαναδημιουργούσε, τώρα με τον ΣΥΡΙΖΑ.

Ο Γιώργος, όμως, υπήρξε και ένας υποδειγματικός αγρότης και δεινός δουλευτής ο ίδιος της γης του. Εκεί είχε τις ρίζες της προσωπικότητάς του και τις αγωνιστικές. Ήξερε τις πίκρες αυτής της ζωής, δηλαδή του αγρότη, αλλά δεν τις αντάλλασε και όταν ακόμη έλεγε, σαρκαστικά, “αφήνω τα λεμόνια να πέφτουν στο χώμα για χλωρική λίπανση”. Εκεί πάλεψαν μαζί με τη Διονυσία που έφυγε δυο χρόνια πριν, φτιάχνοντας τα ωραία τους περιβόλια, ένα όμορφο νοικοκυρεμένο σπιτότοπο όπως λέγαμε όσοι τους επισκεπτόμασταν. Και εκεί δημιούργησαν και σπούδασαν τα δυο παιδιά τους, και συντρόφους, τον Γρηγόρη και τον Διονύση. Συλλυπητήρια ανακοίνωση εξέδωσε η ΝΕ του ΣΥΡΙΖΑ – ΠΣ. Τα θερμά μας συλλυπητήρια εκφράζουμε και εμείς οι “μετά” τους εναπομείναντες της γενιάς του που μας αποχαιρετούν, σεμνά, ένας – ένας.

 

Παύλος Κλαυδιανός Περισσότερα Άρθρα
ΓΙΑ ΤΗΝ 
ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΗ ΑΝΑΝΕΩΣΗ, 
ΓΙΑ ΤΟ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟ
ΜΕΛΟΣ ΤΟΥ

Copyright © 2022 - All rights reserved

 | 

Developed by © Jetnet